บทที่ 5 1/4

อิษยาถอนหายใจ “ครูมินจะมาโกรธอะไรอี่ล่ะคะ เธอน่ารักจะตาย วันก่อนนะคะอี่ยืนส่งเด็กๆ กลับบ้านครูมินยังมายืนคุยเป็นเพื่อน ชมพ่อน้องไมค์ยกใหญ่ให้อี่ฟัง บอกอีกว่าพ่อน้องไมค์อยากเลี้ยงอี่ตอบแทนที่ดูแลลูกเขาดี”

“หือ” แพรวพิลาศขมวดคิ้ว “ทำไมพี่ไม่รู้”

“ก็อี่ลืมค่ะ แล้วอี่ก็เกรงใจไม่รู้จะบอกยังไง เลยบอกว่าเจอกันที่ร้านเลย”

คนฟังยิ่งฉงน พ่อน้องไมค์คืออาเสี่ยวัยห้าสิบ น้องไมค์เป็นลูกของอนุคนที่ห้าอายุสิบแปดปี ซึ่งห่างกันกับคนเป็นสามีราวๆ สามสิบกว่าปี แล้วอีกอย่างอาเสี่ยหัวงูนี่ขี้หลีมาก ครูคนไหนหน้าตาดีๆ ก็มักหาทางรวบหัวรวบหางกินกลางตลอดตัวมาเรื่อย แล้วตอนนี้ดันมาหมายตาเข้าให้กับอิษยา คุณพระ!

“อี่ไปเหรอ” คนเป็นพี่ถามเสียงเบา หน้าซีด นี่ไงแค่นี้ก็ดูไม่ออก ถูกหลอ...

“อี่จะไปได้ไงคะติดรับสอนพิเศษค่ะ ที่บอกว่าเจอกันที่ร้านเลยนั่นก็คือ ‘แค่ถ้าว่างไปทัน’ น่ะค่ะ” แพรวพิลาศหน้าเหวอ “เนี่ยนะคะพอตอนเช้าครูมินยังมาพูดกับอี่เลย ว่า ‘ดกทง’ ร้านนั้นอร่อยมาก ถ้าอี่ได้กินคงจะชอบสุดๆ”

“ยายอี่!”

“ร้านอาหารนั่นคงเป็นร้านอาหารเกาหลีอะค่ะพี่แพรว แต่เมนูนี้อี่ไม่เคยได้ยิน คงเป็นเมนูใหม่นะคะ เห็นว่าครูมินไปนะคะวันนั้นเลยได้กินถึงได้เอามาบอกต่อ”

คนพูดยังเล่าหน้าซื่อตาใส แต่แพรวพิลาศยกมือขึ้นปิดปากกลั้นหัวเราะ เรื่องนี้ก็ประมาณ ‘หูกระจงควรปลูกให้ห่างจากตัวบ้าน’ สุดท้ายก็อดพูดไม่ได้

“ลาเวนเดอร์ก็หอมดีนะอี่ พี่ชอบ”

อิษยายิ้มสวยๆ อย่างเห็นด้วย แต่ครูน้อยที่ต้องทนยืนฟังแอบบ่นขมุบขมิบ

“นังงูพิษ!”

แม้จะหนีจรรย์ธรทันเมื่อตอนสาย แต่ตอนเย็นยังไงก็หนีไม่พ้น เพราะตกเย็นดันมีงานรับขวัญอดีตน้องเขย ที่จัดขึ้นเล็กๆ เฉพาะภายในครอบครัว และพอน้องสาวสุดที่รักมาถึงบ้านพ่อแม่อดีตสามี ก็มองเขาด้วยสายตาอาฆาต... น่ากลั๊ว แต่... เสียใจจีรัณมีกันชน ก็จะใครน้องเขยตัวดีของเขาไง

ธารณ์ หรือไอ้ธารที่อัพเกรดขึ้นมาเป็นคุณธารแบบปุ๊บปั๊บรับโชค อ๋อ อีกอย่างหมอนี่ชื่อจริงกับชื่อเล่นออกเสียงเหมือนกันแต่เขียนต่างกันนิดหน่อย เพราะชื่อจริงท่านทวดของหมอนี่เติม ณ.เณร กับการันต์มาให้ แล้วก็อย่าถามเหตุผลเพราะเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะใส่มาให้ยุ่งยากทำไม!

ชีวิตน้องเขยเขาออกจะเหมือนซินเดอเรลล่าสักหน่อย แบบว่าเมื่อก่อนมันก็เป็นคนบ้านๆ ฐานะปานกลางนี่แหละ แต่จู่ๆ ก็มีท่านทวดออกตามหามารับมรดก กลายเป็นเศรษฐีชั่วข้ามคืน แล้วจู่ๆ ก็มีฆาตกรรมแย่งมรดก มีการกล่าวหา มีการลอบทำร้ายแบบในละครหลังข่าวเป๊ะๆ เอาเป็นว่ามันยุ่งเป็นยุงตีกันอยู่นานทีเดียว แต่ตอนนี้จบแล้ว น้องเขยเขาเคลียร์ตัวเองสะอาดใสอย่างกับน้ำกลั่น และก็โคตรรวยเพราะเป็นเจ้าของบริษัทที่ทำงานเกี่ยวกับการวิจัยและพัฒนาขนาดใหญ่ระดับประเทศ แถมมีที่ดินราคามหาศาล แล้วยังสมบัติพัสถานที่ได้รับมาจากกองมรดกอีกพิลึกพะเรอเกวียน

มันก็น่าจะจบแฮปปี้... แต่ดันไม่แฮปปี้อยู่ดีเพราะน้องสาวเขา แบบมีเรื่องผิดใจกัน... นิดหน่อยเลยพานเลิก แต่น้องเขยเขามันคนซื่อไม่ยอมหาเมียใหม่สักที นี่ที่กลับมาก็วางแผน เอ่อ แพลนไว้ว่าจะกลับไปอยู่บ้านเก่าหลังติ๊ดเดียวข้างบ้านเขา นัยว่าจะหาทางง้อเมีย ส่วนบ้านหลังนี้เมื่อก่อนเป็นวังเก่า แต่พอท่านทวดเจ้าของสิ้นก็ถูกจัดสรรปันส่วนตามพินัยกรรม ส่วนหนึ่งที่เป็นที่ว่างเปล่าให้บริจาคสร้างโรงพยาบาล วัด หรืออะไรที่เป็นประโยชน์กับชุมชน ส่วนตัวตำหนักกั้นเขตออกมามอบให้เหลนชายเพียงคนเดียว

ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลรวมๆ แล้วก็น่าจะมีหวังสำเร็จอยู่ เพราะธารณ์มันเป็นผู้ชายมีเสน่ห์ หน้านี่หวานหยดยิ่งกว่าผู้หญิง ตอนตกหลุมใหม่ๆ ยายบุ้งก็หลงหัวปักหัวปำเพราะหน้าหล่อ ตาหวานนี่แหละ!

อันที่จริงนี่คือการอวยน้องเขยตัวเองไว้ ฟังดูดีใช่ไหมล่ะ แต่นั่นแหละนี่คือหน้ากากไว้หลอกลวงสาวสาว... ก็แบบถึงธารณ์มันจะไม่เคยใช้หลอกสาวที่ไหน แต่น้อยๆ น้องสาวเขาละที่ถูกหลอก... คนเดียวด้วย หลอกได้แบบ... เนียนกริบหมดจด ก็จรรย์ธรที่แสนรู้ไปทุกอย่างไม่เคยระแคะระคายเลย แถมยังเอาตัวใส่พานถวายให้ไอ้น้องเขยนี่เองเสียอีก ส่วนพี่ชายแสนดีอย่างจีรัณน่ะเหรอ ฮะ ฮะ จะเตือนทำไม ชีวิตนี้มีผู้ชายหวังสอยตั้งแต่ยังเล็กก็บุญของเจ้าแม่กาลีประจำบ้านละ!

“โกรธตายห่-า เมื่อเช้าแทบจะกินหัวฉัน”

จีรัณพูดขณะจิบเบียร์และมองแรงยังคนหน้าหวานที่ยังดูละอ่อนเหมือนยี่สิบต้นๆ

“นี่ถ้าสกิลการเอาตัวรอดของฉันไม่พัฒนาขึ้นนะ ป่านนี้แกได้ลากฉันขึ้นมาจากถังส้วมละ”

มีเพียงเสียงหัวเราะดังมาแผ่วๆ ใต้แสงนวลๆ ของโคมไฟที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ พี่เมียกับน้องเขยนั่งกันอยู่ที่เก้าอี้ริมสระว่ายน้ำ แล้วเสี้ยวหน้าหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้าก็หันมาให้เห็นตาโตๆ แบบที่สาวๆ อยากมี ซึ่งพริบพราววิบวับแสดงชัดว่าไอ้หมอนี่มันขั้นเทพแค่ไหน... กะล่อนขั้นเทพ แถมเจ้าชู้ด้วยแต่แค่หยุดตั้งแต่มีเมียเป็นตัวเป็นตน

“อย่าบ่นสิคะบี่บี๋” เวลาพูดแบบนี้ถ้าเป็นสาวๆ คงมีเคลิ้มกับเสียงทุ้มๆ นุ่มๆ อบอุ๊นอบอุ่น... แต่

“ไอ้ห่-านี่ เดี๋ยวยันโครม!!”