บทที่ 7 2/1
คุณแม่น้องลูกหมูคงคิดภาพออกถึงได้ทำหน้าแขยงแล้วรีบบอก “ไม่ได้หมายความแบบนั้นนะคะ”
“แต่ฟังดูเหมือนนะนั่นน่ะคุณบุ้ง” แพรวพิลาศแซว และจรรย์ธรก็มองค้อน
“แล้วก็คุณลุงน้องลูกหมูแค่แหย่อี่เล่นเองค่ะ ไม่ได้จีบหรอก คุณแม่น้องลูกหมูก็ดูสิคะ อี่เป็นใคร คุณลุงน้องลูกหมูเป็นใคร อี่ไม่กล้าคิดหรอกค่ะ”
“เนี่ยก็คนดีเจียมตั๊วเจียมตัว ไม่ใช่สมัยก่อนนะคะจะได้แบ่งวรรณะ จริงๆ ถ้าเลือกได้บุ้งก็อยากได้พี่สะใภ้นิสัยเหมือนครูอี่นะคะ พูดน้อย ยิ้มหวาน น่ารัก เรียบร้อยเรียบร้อย”
“พี่ว่าอี่ไม่ได้แบ่งวรรณะหรอกค่ะ”
แพรวพิลาศบอกยิ้มๆ และจรรย์ธรก็ทำหน้าฉงน
“คือเอาแบบพูดตรงๆ นะคะคุณบุ้ง อย่าโกรธกันนะ อี่ก็พูดให้ดูดีถนอมน้ำใจนั่นแหละค่ะ แต่จริงๆ กลัวคุณบี๋เธอเอาจริงต่างหาก เราๆ ก็รู้กิตติศัพท์คุณบี๋น่ะเหี้ยมขนาดไหน!”
อิษยาเหมือนจะร้องไห้ แพรวพิลาศก็อธิบายตรงเกิ๊น แล้วนี่... เธอจะถูกไล่ออกไหม ค่าชั่วโมงสอนพิเศษงามๆ แบบนี้มีที่ไหน
“ครูอี่”
คนฟังยิ้มแห้ง หน้าเริ่มซีด “เอ่อ”
“โล่งใจค่ะ!”
“หา?”
คนกลัวถูกไล่ออกเพราะวิจารณ์พี่ชายเจ้านายหน้าเหลอ แพรวพิลาศหัวเราะหึๆ ขณะที่จรรย์ธรมีท่าทางว่าปลื้มปริ่ม เธอคว้ามือครูพี่เลี้ยงมากุมไว้ทั้งสองข้าง
“นึกว่าใสๆ ซื่อๆ ไม่ทันคน ที่แท้ก็แอบฉลาด”
แม้จะชมแต่อิษ-ยากลับรู้สึกทะแม่งๆ
“โถกลัวรู้สึกไม่ดี เลยเลือกจะรู้จักถนอมน้ำใจคนฟังอีก” พอเห็นหน้ามึนงงของครูสาวจึงอธิบายต่อ “บุ้งอะโล่งใจ นึกว่าครูอี่จะหลงมนต์ดำอิ-ผีบี๋เหมือนสาวสาวคนอื่นซะอีก นี่ไง คนดีๆ อย่างครูอี่ยังมองออก พ่อแม่บุ้งน่ะชอบว่าบุ้งพูดเกินจริง นี่เห็นไหมล่ะพี่แพรว พี่แพรวเป็นพยานนะ คนดีๆ อย่างครูอี่ยังมองออกเลยว่าอิผีบี๋มันอิทธิฤทธิ์ร้ายแรงไม่ควรอยู่ใกล้!”
ครูสาวพยักหน้ารับหงึกหงัก ก่อนที่แพรวพิลาศจะช่วย
“กุ้งเรียบร้อยแล้วค่ะ เดี๋ยวพอหอยหวานสุกพี่จะเอาไปส่งนะคะ คุณบุ้งอยู่กับลูกหมูเถอะ นั่นแน่ะมองหาแล้วค่ะ”
“ขอบคุณค่ะพี่แพรว” พูดแล้วก็ปล่อยมืออิษยาปั๊บ หันไปหาลูกระหว่างยื่นมือไปรับจาน “โถลูกหมู ดูสิคะ ติดแม่เหลือเกิ๊น ลูกหมูรักแม่มากกว่าพ่ออีกนะคะเนี่ย”
แม้จะเจอจรรย์ธรมาในหลายรูปแบบ แต่ลักษณะนี้อิษยาไม่เคยเจอ เธอจึงยังอึ้งอยู่
“เดี๋ยวมาคุยด้วยนะคะ ไปหาลูกหมูแป๊บหนึ่ง”
ว่าแล้วคุณแม่คนสวยชุดแดงในรองเท้าส้นสูงสีเดียวกันก็เดินฉับๆ ผ่านสนามหญ้าไปหากลุ่มพ่อแม่ที่โต๊ะ อิษยาละสายตาหันกลับมามองแพรวพิลาศที่ยังยิ้มเหมือนจะถาม เธอรู้ละสองพี่น้องนี่มีโอกาสกัดกันตลอดเป็นเรื่องปกติ แต่อาการชมตัวเองข่มอดีตสามีนี่เพิ่งเห็นจริงๆ จังๆ
“ไม่เคยเห็นใช่ไหมล่ะ อี่เอ๊ย ที่คุณบุ้งเป็นแบบเนี้ยก็เพราะคุณธารเธอกลับมาแล้วต่างหาก”
“มันเกี่ยวกันตรงไหนเหรอพี่ ถ้าจะบอกว่าเกลียดกันก็เห็นสองบ้านนี้ถูกกันดีนี่นา”
“ดีมากเกินไปน่ะสิ คุณบุ้งเลยกลัวว่าถ่านไฟเก่ามันจะคุ ก็ตอนก่อนโน้นที่เลิกกันแล้วคุณธารไปเรียนต่อ พวกๆ คุณท่านมีข้อแม้ว่าถ้าคุณธารกลับมาแล้วต่างคนต่างไม่มีใคร ก็จะไม่มีการหย่าเกิดขึ้น” สีหน้าอิษยาบอกว่างงมากๆ “งง เอ้า งงล่ะสิคืองี้ ตอนนั้นคุณบุ้งอยากหย่ามากๆ ผู้ใหญ่เลยให้ทำสัญญาว่าจะหย่าตอนคุณธารเรียนจบ โดยมีข้อแม้ว่าถึงตอนนั้นต้องมีคนใดคนหนึ่งมีแฟนใหม่ แต่จนป่านนี้ทั้งคุณธารคุณบุ้งไม่มีใครมีใหม่สักคน แล้วกำหนดสัญญาคือหลังเรียนจบครึ่งปี งานงอกสิทีนี้ คุณบุ้งเลยต้องพยายามหาแฟนให้ได้ เพราะไม่อยากกลับไปเป็นครอบครัวเดียวกันอีก”
“เอ้า!”
“เออ พิลึก แต่งี้ล่ะ คนรวยน่ะนะคิดอะไรอยู่เราเดาไม่ออกหรอกบุ้งเอ๊ย”
อิษยาฟังแล้วก็ถอนหายใจ
“นั่นสินะคะ เป็นอะไรที่เราไม่สามารถจะเข้าใจได้จริงๆ ด้วย”
แพรวพิลาศฟังแล้วหัวเราะขึ้นเบาๆ บอกให้อิษยาเตรียมจานใส่อาหารต่อ รุ่นน้องสาวจึงเบือนหน้ากลับมาเพื่อจะมองหาจานที่วางบนโต๊ะ ทว่าก็แทบสะดุ้งเมื่อตอนนี้กำลังถูกมองอยู่
สายตาคมปลาบคู่นั้นราวกับเสือจ้องจับเหยื่อ จีรัณมองเธอแล้วก็เบือนไป แม้จะเสี้ยววินาทีเหมือนมองผ่านๆ แต่สัญชาตญาณอิษยาบอกอันตรายยังมีอยู่ เจ้าป่าอย่างจีรัณไม่เคยปล่อยเหยื่อหลุดมือ เรื่องนี้เธอรู้ แต่อาศัยความมึนไปวันๆ เขาถึงได้ไม่มายุ่งกับเธอ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะรอด ครูสาวยกมือขึ้นลูบอก พรูลมหายใจออกจากปาก
ขนาดว่าใสซื่อไม่รู้เรื่องรู้ราวก็ยังจะถูกหมายหัวไว้อีกแน่ะ คุณลุงลูกหมูนี่ก็ฉลาดจริงจริ๊ง สาบานได้ว่าเธอไม่เคยเจอคนฉลาดเหมือนเขามาก่อนเลย!
อุตส่าห์ว่าแอ๊บใส แอ๊บซื่อ แอ๊บโง่ นอกจากป้าเธอแล้วคนเดียวที่รู้ว่าเธอแกล้งแอ๊บก็มีผู้ชายคนนี้แหละ โธ่ถัง ชีวิตอิษยา!
-อดีตเมื่อหลายปีก่อน-
ความช็อกจากการจีบสาวแห้วเป็นครั้งแรกในชีวิตมันยังตามหลอกหลอน เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่นับแต่จำความได้และจีบสาวเป็น เขาไม่เคยเสียเซลฟ์ขนาดนี้มาก่อนเลย
หลอนไม่หลอน ก็ขนาดว่านอนบางทียังเก็บเอามาฝันเลย ตัวอย่างก็ตอนนี้ไง!
‘สวัสดีครับครูอี่’
หลังได้ข่าวจากมารดาเล่าว่าน้องสาวไล่พี่เลี้ยงลูกหมูออกเป็นคนที่เก้าสิบแปดในระยะเวลาสามปีแล้ว จีรัณเลยต้องเสนอหน้ามาดูพี่เลี้ยงคนใหม่ลำดับที่เก้าสิบเก้าเสียหน่อย
ในใจที่คิดไว้ คิดว่าคงจะอายุสามสิบต้นๆ ไม่ก็ปลายๆ มาจากต่างจังหวัดแต่ผิดคาด คนนี้ยังเด็กอยู่ หน้าใสตัวเล็กและเป็นคนกรุงเทพฯ แถมยัง... สเป็กเลยครับ!!
กินสาวใหญ่ก็จี๊ดใจ แต่ใดๆ ไม่เท่ากินเด็ก! เพราะกินเด็กแล้วเป็นอมตะ!!
