บทที่ 90 17/4

จีรัณอยากจะหันไปบอกนักว่าเออ รู้ตัวเองก็ดี! แต่ถ้ามามัวสนใจแต่ทางนี้ พรุ่งนี้คงได้กลับกรุงเทพฯ แล้วก็คงจะไม่ได้เข้าใกล้อิษยาอีก ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้ก็คือวิ่งตามให้ทัน

เขาหอบแฮ่กเมื่ออิษยาวิ่งขึ้นบันไดชั้นสอง แล้วเขาก็วิ่งไม่คิดชีวิตตอนเธอไปถึงหน้าประตูห้อง หญิงสาวกำลังจะปิดประตู แต่แล้วจีรัณก็แทร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ