บทที่ 5 เมา
บทที่5
เมา
“แกทำฉันใจหายหมดเลยนะโรส” สมชายเอ่ยออกมาก่อนจะเข้าไปจับมือเพื่อนสาวของตน
“ขอบใจพวกแกมากๆเลยนะ” สโรชาหันไปมองเพื่อนทั้งสองของตน
“อือ แกไม่ต้องเคลียดนะ ตอนนี้พักผ่อนให้ก่อนแล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากัน” รุ่งทิวาลูบมือสโรชาเพื่อให้อีกฝ่ายคลายกังวล
“พวกแกไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ได้คิดมากแล้ว อีกอย่างฉันคิดว่าฉันโชคดีแล้วที่ผู้หญิงคนนั้นมาเปิดโปรงความชั่วของพี่ภูมิก่อนที่ฉันจะแต่งงานกับเขา ไม่งั้นฉันคงจะเจ็บไปมากกว่านี้”
“แกคิดได้แบบนี้พวกฉันก็โล่งใจ เอาแบบนี้ดีมั้ย เดี๋ยวแกหายดีเมื่อไหร่ฉันจะพาแกไปเปิดหูเปิดตา แกจะได้รู้ว่าบนโลกนี้มีของดีๆอีกเยอะ” สมชายเอ่ยออกมาพลางมองหน้ารุ่งทิวาอย่างรู้กัน
“อือ ฉันจะไปกับพวกแก ไหนๆตอนนี้ฉันก็โสดแล้วขอใช้ชีวิตโสดสวยรวยเวอร์สักครั้งแล้วกัน” สโรชายิ้มก่อนจะมองหน้าเพื่อนทั้งสอง
ตอนนี้ในใจของเธอไม่เหลือความรู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่นิดเดียว อาจจะเป็นเพราะเธอมีเพื่อนทั้งสองที่คอยให้กำลังใจอยู่ข้างๆและคอยดูแลเธอในวันที่เธออ่อนแอ
หลังจากผ่านไปหลายวันตอนนี้สโรชาก็อาการดีขึ้นมาแล้ว แม้ว่าภาคภูมิจะตามมาง้อขอคืนดีแต่ว่าสโรชาก็ปฏิเสธและไล่กลับไปทุกครั้ง ทำให้เพื่อนทั้งสองมั่นใจว่าเธอจะไม่มีทางกลับไปอยู่จุดๆนั้นอีก
“มา ชนแก้ว” เสียงของสมชายพูดขึ้นในขณะที่ยกแก้วเหล้าขึ้นเหนือหัว
“ชน” สโรชายกแก้วชนกับเพื่อนทั้งสองด้วยรอยยิ้มก่อนที่แก้วเหล้าจะถูกยกดื่มจนหมด
“ฉันเห็นแกยิ้มแบบนี้แล้วฉันก็มีความสุข” รุ่งทิวาเอ่ยพลางมองสโรชา
“ต้องขอบใจพวกแกที่อยู่ข้างๆ ถ้าไม่มีพวกแกฉันก็ไม่รู้ว่าจะผ่านเรื่องนี้ไปได้หรือเปล่า”
“พอๆ เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว พูดไปก็เสียอารมณ์” สมชายหันมาพูดกับเพื่อนของตน
“คืนนี้ฉันจะพาแกเปิดหูเปิดตา น้องๆมานี้หน่อย” สมชายเรียกพนักงานชายของร้านให้มาหาตน
“รับอะไรเพิ่มดีครับ”
“พี่ขอเด็กเอ็นสามคน ขอคนที่หล่อที่สุดให้เพื่อนพี่นะคะ” สมชายพูดพลางหยิบแบงค์พันให้แก่พนักงาน
“ได้เลยครับพี่คนสวย” พนักงานยิ้มก่อนจะรับเงินจากสมชายแล้วเดินออกไป
อีกฝั่งของร้าน
วายุพัฒน์เดินเข้ามาในร้านก่อนจะมองไปยังพนักงานที่ยืนคุยกัน
“มีอะไรหรือเปล่าทำไมทำหน้าแบบนั้น” วายุพัฒน์เอ่ยถาม
“บอสครับ พอดีลูกค้าโต๊ะสามต้องการเด็กเอ็นสามคนครับ แต่ตอนนี้คนของเราไม่พอ ขาดไปหนึ่งคน” ผู้จัดการร้านเอ่ยบอกก่อนจะผายมือไปทางโต๊ะของสโรชา
“เดี๋ยวฉันไปเอง นายสองคนไปกับฉัน” พูดจบวายุพัฒน์ก็เดินออกไปปล่อยให้ผู้จัดการได้แต่ยืนงงกับการกระทำของเจ้านาย
วายุพัฒน์และชายหนุ่มอีกสองคนเดินตรงมายังโต๊ะของสโรชาก่อนที่ชายหนุ่มทั้งสองจะเดินเข้าไปหารุ่งทิวาและสมชาย
“มานั่งกับพี่มา” สโรชายิ้มพลางตบเบาะข้างๆอย่างเบามือ
“ครับ” วายุพัฒน์ยิ้มก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆหญิงสาว
“ที่ร้านมีเด้กเอ็นหล่อแบบนี้เลยหรือ” สมชายถึงกับเอ่ยออกมาเมื่อเห็นวายุพัฒน์
“ชื่ออะไรเรา” สโรชาเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงหวาน
“วินครับ”
“คืนนี้พี่ให้ห้าหมื่น อยู่กับพี่ทั้งคืนได้มั้ย” สโรชาเสนอเงินให้ชายหนุ่มตรงหน้า เพราะทั้งรูปร่างและหน้าตาของเขาก็หล่อถึงขั้นเป็นเพราะเอกแนวหน้าได้เลย แต่ทำไมถึงมาเป็นเด็กเอ็นกัน ช่างมันเถอะเพราะถึงยังไงซะตอนนี้สโรชาก็คิดแล้วว่าเธอจะใช้ชีวิตโสดให้คุ้ม ถ้าความรักมันหายากงั้นก็ใช้เงินซื้อมันก็แล้วกัน
“ห้าหมื่นนี้ผมต้องทำอะไรบ้างครับพี่คนสวย” วายุพัฒน์เอ่ยถามหญิงสาวข้างๆ
“ดูแลพี่ทั้งคืนก็พอ ถ้าถูกใจเดี๋ยวพี่ให้เพิ่ม” สโรชาจับหน้าวายุพัฒน์เข้ามาใกล้ๆ ดูๆไปเจ้าหนุ่มนี้ก็น่าคุ้นเหมือนกันนะเนี่ย เหมือนจะเคยเจอที่ไหนหรือเปล่า แต่ก็คงไม่หรอกมั้งเพราะดูท่าแล้วเด็กนี้น่าจะอายุไม่ถึงยี่สิบห้าปีด้วยซ้ำ
“จัดเต็มที่เลยนะเด็กๆ ถ้าไม่เมาไม่กลับ” เสียงของรุ่งทิวาพูดขึ้นก่อนที่เด็กเอ็นข้างกายจะรินเหล้าลงใส่แก้วอย่างชำนาน
ผ่านไปนานทั้งสามคนก็ดื่มกันแบบไหม่หยุดแก้วเหล้าถูกเติมครั้งแล้วครั้งเล่าจนตอนนี้รุ่งทิวาและสมชายคอพับหลับลงที่โซฟาของทางร้าน ส่วนสโรชาที่หน้าแดงยังคงทรงตัวเองอยู่
“พี่โรสครับ พี่เมามากแล้วนะครับกลับได้แล้วครับ”
วายุพัฒน์ประคองร่างหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง
“นี่วิน นายคิดว่าฉันสวยมั้ย” คนเมาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนระทวย
“สวยสิครับ ทำไมพี่ถามแบบนั้นล่ะ” เขาตอบตามความจริงเพราะในสายตาของเขาสโรชาเป็นผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่เขาชอบมากที่สุดตั้งแต่มหาลัย จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังคงเป็นเธอ
“ทำไมเขาถึงหนีไปมีคนอื่น นายช่วยทำให้ฉันลืมเขาได้มั้ยวิน” เสียงของสโรชาเอ่ยออกมาพร้อมน้ำตาที่คลออยู่ก่อนที่เธอจะฟูบหลับไป
“ผมจะทำให้พี่ลืมเขาเอง” วายุพัฒน์ตอบก่อนจะหันไปดูเพื่อนของสโรชาที่ตอนนี้หลับไม่รู้เรื่อง
“พวกนายสองคนเดี๋ยวไปเปิดห้องแล้วพาแขกทั้งสองไปนอนพักก่อน เดี๋ยวคุณโรสฉันพาไปส่งเอง”
“ครับบอส”
พูดจบพนักงานทั้งสองก็พยุงเพื่อนของสโรชาเดินออกไป วายุพัฒน์มองหญิงสาวที่หลับฟุบลงบนโซฟาของร้านก่อนจะเข้าไปอุ้มเธอด้วยท่าเจ้าสาวก่อนจะเดินตามชายหนุ่มทั้งสองไป
เมื่อมาถึงห้องพักชายหนุ่มทั้งสองก็ออกไปทันทีเมื่อส่งแขกทั้งสองท่านถึงเตียง วายุพัฒน์อุ้มสโรชาไปนอนที่เตียงอีกฝั่งก่อนจะห่มผ้าให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโย
“พรุ่งนี้หวังว่าพี่จะยังจำผมได้นะครับ” วายุพัฒน์เขียนโน้ตเล็กๆติดไว้ที่ข้างเตียงพลางหันไปมองเพื่อนทั้งสองของสโรชาที่นอนกองกันอยู่ที่เตียงใหญ่
เนื่องจากคลับนี้เป็นคลับที่มีคนเข้ามามากมาย ในร้านจึงมีบริการห้องพักเพื่อให้แขกที่เมาจนกลับไม่ได้มาพักผ่อน และหนึ่งในลูกค้าประจำก็คือสมชายที่มักจะมาปาร์ตี้และทิ้งตัวอยู่ที่ร้านเป็นประจำ
วายุพัฒน์วางกุญแจห้องไว้บนโต๊ะข้างเตียงที่หญิงสาวนอนก่อนจะเดินไปปิดไฟแล้วล็อกห้องจากข้างในพลางเดินออกไปจากห้อง ทว่าการกระทำของเขากลับทำให้สโรชาที่แกล้งเมายิ้มออกมาเมื่อรู้ว่ายังมีคนดีๆแบบเขาอยู่บนโลกใบนี้
