บทที่ 6 ติดใจ

บทที่6

ติดใจ

“โรส เบล ตื่นได้แล้วนะเช้าแล้ว” เสียงของสมชายที่กำลังปลุกเพื่อนสาวทั้งสองของตนที่นอนอยู่บนเตียงของคลับ

“อือ เช้าแล้วหรือ” สโรชาค่อยๆดันตัวเองลุกขึ้นมาจากเตียงพลางหันไปมองเพื่อนสาวที่พึ่งตื่นขึ้นมาพร้อมกัน

“เมื่อคืนฉันมาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย ยัยแมนแกข่มขืนฉันหรือ” เมื่อรุ่งทิวาตื่นมาแล้วเห็นตัวเองอยู่บนเตียงกับสมชายก็ตกใจโวยวายออกมาทันที

“ว้าย แกจะบ้าหรือถอนคำพูดเดี๋ยวนี้นะ ฟ้ามันจะผ่าเอา” สมชายรีบถูแขนตัวเองทันที

“พนักงานพามาส่งน่ะเบล ไม่ต้องห่วงหรอก” สโรชายิ้มให้อีกฝ่าย

“แล้วของฉันหายบ้างมั้ยเนี่ย” เมื่อได้ยินแบบนั้นรุ่งทิวาก็รีบตรวจสอบสัมภารนะของตนทันที

“ฉันมานอนที่นี่ตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่เคยมีอะไรหายย่ะ แถมน้องเขาก็บริการดีส่งถึงที่ไม่มีลวนลามแขก” สมชายพูดออกมา

“แกจะแน่ใจได้ยังไงว่าเขาไม่ลวนลามอ่ะ เขาอาจจะไม่ลวนลามแกแต่ลวนลามฉันก็ได้” 

“ไม่ต้องห่วงหรอกเบล เมื่อคืนฉันไม่ได้เมามากอีกอย่างพนักงานที่นี่เขาก็พาเรามาส่งแล้วก็ออกไปเลยแถมยังวางคีย์การ์ดไว้ในห้องเราด้วยนี่ไง” สโรชาหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาโชว์

“ไปลุก จะได้ไปจ่ายเงินแล้วกลับกัน”

“แมน เบล คืนนี้เรามาที่นี่อีกมั้ย” สโรชาเอ่ยถามทันทีเมื่อเพื่อนชายกำลังจะเดินออกจากห้อง

“ทำไมยะ อย่าบอกนะว่าแกติดใจที่นี่แล้วอ่ะ” สมชายยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวที่ไม่เคยมาเที่ยวเลยสักครั้งดูติดใจค่ำคืนที่ผ่านมา

“ก็เด็กคนเมื่อคืนที่มาดูแลฉัน เขาก็หน้าตาดีแถมยังดูแลฉันดี เอ่อที่นี่เขารับงานแบบไหนบ้างอ่ะแมน” สโรชาเอ่ยถามเพื่อนหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ

“ก็รับหลายอย่างนะ เพื่อนเที่ยวเพื่อนคุยรับหมดแหละขึ้นอยู่กับแกว่าจะดิลราคาข้อตกลงกันยังไง แต่คืนนี้ฉันไม่สามารถมากับแกได้จริงๆนะเพราะคืนนี้ฉันมีนัดกับผู้ชาย” สมชายบิดตัวเขินออกมาเมื่อพูดถึงคนคุยชาวต่างชาติที่บินมาหาถึงที่ไทย 

“ฉันก็ไม่ว่างนะ วันจันทร์มีประชุมเช้าส่วนแกก็มีงานนะอย่าลืม” รุ่งทิวาเอ่ยออกมาพลางจ้องหน้าเพื่อนสาว

“เข้าใจแล้วน่ะ พวกแกไม่ต้องห่วงหรอกเรื่องงานฉันแยกแยะได้ แต่มีเรื่องนึ่งที่ฉันต้องไปจัดการ” สโรชาพูดออกมาพลางยกมือถือของตนขึ้นมาดู

“จัดการอะไร”

“ก็ปลดตำแหน่งของอดีตว่าที่สามีไง พวกแกสนใจไปกับฉันมั้ย” สโรชายิ้มร้านออกมา

“สมแล้วที่เป็นเพื่อนฉัน ไปสิวันนี้เอาให้จบกันไปเลยจะได้ไม่ต้องมาเผาผีกันอีก” รุ่งทิวาเอ่ยออกมา

“งั้นเรารีบไปจ่ายเงินดีกว่าจะได้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้าบริษัท ยังไงวันนี้เพื่อนฉันต้องได้ซีนเด่น”

เมื่อตกลงกันเสร็จทั้งสามคนก็เดินลงมาจากชั้นสองของร้านก่อนจะเดินไปยังเคาน์เตอร์จ่ายเงินที่มีพนักงานยืนรอ

“กลับแล้วหรือครับพี่แมนนี่” พนักงานหนุ่มเอ่ยทักทายสมชายลูกค้าประจำ

“กลับแล้วจ่ะพอส”

“ทั้งหมดหกพันแปดร้อยเจ็ดสิบครับ รวมค่าห้องราคาวีไอพีเหมือนเดิมครับ” พนักงานหนุ่มยื่นคิวอาร์โค้ดส่งให้สมชายสแกน

“เรียบร้อยจ่ะ เอ้อเมื่อคืนน่ะเด็กเอ็นที่หล่อๆสูงๆที่นั่งโต๊ะพี่ คนนั้นมาใหม่หรือ” 

“อืม อ่อคนนั้นคือคุ…” ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้ตอบผู้จัดการร้านก็เข้ามาปิดปากเขาไว้

“ใช่ครับ วินเป็นเด็กใหม่พึ่งลงงานวันแรกเมื่อวานเลยครับ มีอะไรหรือเปล่าครับหรือว่าวินไปทำอะไรให้ลูกค้าไม่พอใจครับ” ผู้จัดการส่งซิกบอกพนักงานทันที

“เปล่าค่ะ เมื่อคืนวินเขาดูแลฉันดีมาก ไม่ทราบว่าตอนนี้วินอยู่ไหนหรือคะ” สโรชาเอ่ยถามออกมา

“วินน่าจะกลับบ้านแล้วครับ แต่ถ้าลูกค้าต้องการติดต่อวินก็สามารถแอดไลน์ได้นะครับ” ผู้จัดการร้านเอาไอดีไลน์ที่เจ้านายได้เคยเขียนใส่กระดาษแผ่นเล็กให้ไว้ส่งให้แก่สโรชา

“ขอบคุณค่ะ” สโรชารับกระดาษจากอีกฝ่ายก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอดไลน์ทันที

“แกแอดน้องเขาไปจริงดิ” รุ่งทิวาเอ่ยทัก

“ก็ต้องแอดสิ วันนี้ฉันต้องการใช้เด็กคนนั้น” 

ทว่าในจังหวะที่สโรชากำลังแอดไลน์ของอีกฝ่าย

วายุพัฒน์ที่ดูกล้องวงจรปิดอยู่ภายในห้องทำงานของตนก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดพนักงานแล้วเดินลงมาจากบันไดทันที 

“สวัสดีครับผู้จัดการ”

“อ..อ้าววิน ยังอยู่หรือฉันก็คิดว่านายกลับแล้วซะ

อีก” เมื่อเห็นแบบนั้นผู้จัดการจึงเอ่ยทักอีกฝ่าย

“ยังครับ ผมไปช่วยที่บาร์เก็บของน่ะครับ เมื่อคืนผมไปเรียนบาร์เทนเดอร์มาครับ พี่โรสจะกลับแล้วหรือครับ” วายุพัฒน์ตอบผู้จัดการพลางหันไปเอ่ยถามหญิงสาว

“นายมาพอดีเลย ฉันว่าจะจ้างนายไปงานกับฉันหน่อย” สโรชาพูดออกมา

“จ้างผมหรือครับ”

“ใช่ ฉันให้นายหนึ่งแสนไปกับฉันวันนี้” สโรชาเอ่ย

ออกมาพลางยกโทรศัพท์ของตนกดแอดไลน์อีกฝ่าย

“ตั้งแสนนึงพี่คงไม่เอาผมไปทำมิดีมิร้ายใช่มั้ยครับ” วายุพัฒน์เอ่ยถามด้วยสีหน้าทะเล้น

“เด็กคนนี้น่ารักจริงว่ะ เมื่อคืนกับตอนนี้ดูคนละคนเลย” รุ่งทิวากระซิบสมชายที่ยืนอยู่ข้างๆ 

“แล้วนายจะรับมั้ย ถ้าไม่รับฉันจะได้ไปหาคนอื่น” 

“ใจเย็นๆสิครับพี่สาวคนสวย งานนี้ผมรับครับแต่ว่ารายละเอียดงานมีอะไรบ้างครับ”

“รายละเอียดเดี๋ยวถึงหน้างานนายก็รู้เอง ตอนนี้นายไปกับฉัน” พูดจบสโรชาก็จับมือชายหนุ่มตรงหน้าแล้วลากออกไปทันที

“ฉันว่ายัยโรสคงเอาจริงแล้วแหละ” สมชายเอ่ยออกมาพลางส่ายหน้าเบาๆให้กับการกระทำของเพื่อนสาวของตน

“งั้นเราก็ไปกันเถอะ”

“อือ”