บทที่ 7 งานแรก

บทที่7

งานแรก

หลังจากที่สโรชาพาวายุพัฒน์ออกมาจากร้าน เธอก็ยื่นกุญแจรถหรูให้อีกฝ่ายทันที

“อะไรหรือครับ” วายุพัฒน์ทำหน้าสงสัย

“ก็ขับรถไง หรือว่าขับไม่เป็น”

“อ่อครับ” วายุพัฒน์รถกุญแจรถก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถให้สโรชา

“เชิญครับพี่สาว” วายุพัฒน์เปิดประตูพลางโค้งตัวลงเล็กน้อย เมื่อสโรชาขึ้นรถเขาก็ปิดประตูเบาๆ ก่อนจะเดินมาเปิดประตูให้กับเพื่อนๆของหญิงสาว

“ขอบคุณจ่ะ” สมชายพูดก่อนที่จะเข้าไปนั่งพร้อมรุ่งทิวาที่ขึ้นไปก่อนหน้า

เมื่อส่งทุกคนขึ้นรถเสร็จ วายุพัฒน์ก็เดินตรงไปนั่งฝั่งคนขับทันที

“พี่สาวจะไปไหนดีครับ” วายุพัฒน์เอ่ยถาม

“เรียกฉันว่าพี่โรส แล้วก็พาฉันกับเพื่อนไปซื้อเสื้อผ้าที่ห้าง วันนี้ฉันจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เพื่อนๆ รบกวนนายถือของให้พวกฉันด้วย” สโรชาหันมาบอกชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ

“ได้เลยครับ” พูดจบวายุพัฒน์ก็ขับรถออกไปทันที ระหว่างทางสโรชาและเพื่อนๆก็ได้พูดคุยถึงเรื่องต่างๆและเรื่องการปลดตำแหน่งและพ้นสภาพการเป็นพนักงานของภาคภูมิ

“แล้วแบบนี้แกจะให้ใครไปทำงานแทนตำแหน่งนั้น” รุ่งทิวาเอ่ยถาม

“ก็วินไง” 

“ห้ะ ผมเนี่ยนะครับ” วายุพัฒน์อุทานออกมาเสียงดัง

“ใช่ ต่อไปนี้นายไม่ต้องไปทำงานที่คลับนั้นแล้ว ฉันจะเลี้ยงนายเอง” สโรชาเอ่ยออกมาพร้อมชี้นิ้วมาทางชายหนุ่ม

“ยัยโรส แกจะบ้าหรือแกจะเลี้ยงน้องเขาเนี่ยนะ” สมชายพูดออกมาด้วยความตกใจ

“ทำไมอ่ะ ก็แกบอกเองไม่ใช่หรือว่าคนเราต้องเปิดหูเปิดตา อีกอย่างฉันไม่ชอบเปลี่ยนเด็กแบบแก อย่างน้อยๆวินก็รับฉันเป็นแขกคนแรก งั้นก็ให้วินมาทำงานเป็นเด็กเลี้ยงของฉันเลยจะได้จบๆ” สโรชาพูดออกมา

“ฉันบอกให้เปิดหูเปิดตาก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าให้แกเลี้ยงน้องเขามั้ย”

“เอาน่ะ ฉันตัดสินใจแล้วนายล่ะ ว่ายังไงฉันให้เดือนละแสนพอมั้ย” สโรชาหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังขับรถ

“ผมไปตั้งแต่สามหมื่นแล้วครับ” วายุพัฒน์ยิ้มออกมา เขาไม่ได้ต้องการเงินจากหญิงสาวตรงหน้าเลยแม้แต่บาทเดียว สิ่งที่เขาต้องการมีแค่การได้อยู่ข้างๆเธอคนนี้เพียงเท่านั้น

“เอาเถอะ ยังไงก็ฝากดูแลเพื่อนพี่ด้วยละกันนะวิน โรสมันพึ่งอกหักมา แล้วก็ถ้าเจอคนที่ชื่อภาคภูมิที่เป็นลูกเจ้าของค่ายเพลงคนนั้นแหละที่วินต้องจัดการ” รุ่งทิวาพูดออกมาพลางมอง

“ได้เลยครับ ผมจะไม่ยอมให้ใครเข้ามาทำร้ายพี่โรสแน่ครับ”

“ว่าแต่นายอายุเท่าไหร่ ทำไมถึงได้มาทำงานที่คลับ” สโรชาเอ่ยถามออกมา

“อายุยี่สิบหกครับ ผมว่างงานไม่มีงานทำเลยมาทำงานที่คลับเพราะเห็นว่ามันได้เงินเยอะดี” วายุพัฒน์ตอบพลางหันไปขับรถต่อ

“แสดงว่าว่าน้องวินเคยทำงานอื่นมาก่อนหรือ” รุ่งทิวาเอ่ยถาม

“ครับ พอผมเรียนจบผมก็เริ่มทำงานเลย ผมทำตั้งแต่คนล้างรถยันรปภ.ก็เคยทำมาแล้ว ไหนจะไปเป็นเด็กเสิร์ฟร้านหมูกระทะแล้วก็อีกเยอะครับ”

“รายได้ล่ะ ได้เยอะมั้ย” สมชายเอ่ยถาม

“ถ้าเป็นช่วงนั้นก็วันละสี่ร้อนครับ ไม่ถือว่าเยอะแต่ก็ไม่ได้น้อยครับ” วายุพัฒน์ตอบ

“แล้วนี่ใช้เงินเดือนละเท่าไหร่เนี่ยรายได้แค่นั้น” รุ่งทิวาตกใจขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินรายได้ของอีกฝ่าย

“ก็ใช่วันละร้อยถึงสองร้อยครับ เก็บห้าสิบที่เหลือก็ใช้จ่ายค่าเดินทาง ชีวิตผมมันเรียบง่ายครับตื่นมาทำงาน พอเลิกงานก็กลับบ้านนอน”

“แล้วนายเรียนจบอะไรมา” สโรชาเอ่ยถามทันที

“ผมเรียนจบบริหารครับ” 

“แบบนี้ก็ดีสิจะได้ช่วยยัยโรสทำงานด้วย ได้เด็กมาเลี้ยงแถมยังมีงานให้ทำอีก” สมชายเอ่ยออกมาพลางมองหน้าเพื่อนสาวของตน

“รีบขับต่อเถอะ เดี๋ยวเข้าบริษัทช้าจะหมดเรื่องสนุกเอา” 

“ครับ” พูดจบวายุพัฒน์ก็ขับรถตรงไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดังทันที ไม่นานรถหรูก็ขับเข้ามาจอดยังพื้นที่จอดรถของโซนวีไอพี

สโรชามองหน้าชายหนุ่มที่เดินลงรถไปเปิดประตูให้ตนด้วยความสงสัย ‘ทำไมเด็กคนนี้ถึงรู้ว่าต้องจอดที่วีไอพี ฉันยังไม่ได้บอกเลยนะ’ สโรชาได้แต่สงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามเพราะคิดว่าวายุพัฒน์อาจเคยรับลูกค้ามากินข้าวข้างนอกเลยชินกับการที่จอดรถตรงพื้นที่นี้

“เชิญครับ” วายุพัฒน์เปิดประตูพลางโค้งเบาๆให้หญิงสาวที่กำลังจะลงจากรถ

“เดี๋ยวนายไปเอารถเข็นมาหนึ่งคัน จะได้ไม่ต้องถือหนัก ไปกันพวกแก” สโรชาเอ่ยออกมาก่อนจะหันไปหาเพื่อนของตนที่พึ่งลงรถ

“ป่ะ” พูดจบทั้งสาวคนก็เดินออกไปทันที เมื่อเห็นแบบนั้นวายุพัฒน์จึงเดินไปยังที่เก็บรถเข็น

ตื้ดดดด ตื้ดดดด

“ฮัลโหล ว่าไง” วายุพัฒน์กดรับโทรศัพท์จากเบอร์ที่คุ้นเคยก่อนเอ่ยน้ำเสียงมีความสุข

(“ได้ข่าวว่าไปกับพี่คนสวยหรือ”) เสียงของเพื่อนตัวดีเอ่ยออกมา

“อือ ช่วงนี้ฉันฝากแกดูแลคลับด้วยนะ ฉันอาจไม่ได้เข้าไปพอดีฉันมาทำงาน”

(“เดี๋ยวนะ ใครมันกล้าจ้างเจ้าของคลับหรู ดีกรีลูกเจ้าสัวชูชัยที่มีพี่ชายเป็นประธานบริษัท”)

“เถอะน่ะ แค่นี้ก่อนนะฉันจะไปทำงานแล้ว” พูดจบวายุพัฒน์ก็กดตัดสายเพื่อนตัวดีทันที เขารีบเข็นรถเข็นก่อนจะเดินตรงไปยังร้านที่หญิงสาวและเพื่อนๆของเธอเลือกของอยู่

ทว่าร้านเสื้อร้านนั้นดันเป็นร้านของเพื่อนสนิทที่เขามีหุ้นส่วนและเป็นร้านประจำของเขาจึงทำให้พนักงานจำเขาได้

“สวัสดีค่ะคุณวิน วันนี้รับอะไรดีคะ” พนักงานสาวเอ่ยถามทันที

“เอ่อคือ..” วายุพัฒน์อ้ำอึ้งอยู่ไม่น้อยเมื่อเห็นว่าสโรชากำลังเดินมาทางเขา

“มีอะไรหรือเปล่าน้อง เด็กคนนี้คือคนของพี่เองพี่ให้มาช่วยถือของ” สโรชาเอ่ยบอกพนักงานสาว

“ครับ ผมเป็นแค่เด็กถือของของพี่โรสครับ ไม่ได้จะมาซื้อของ” วายุพัฒน์พยักหน้าพลางส่งซิกให้พนักงาน

“อ่อ ขอโทษค่ะพอดีไม่ทราบว่าคุณผู้ชายมากับคุณโรส ดิฉันต้องขออภัยด้วยค่ะ”

“เธอไปทำงานต่อเถอะ ส่วนนายตามฉันมา” พูดจบสโรชาก็เดินออกไปทันที

“ถ้าคุณโรสต้องการอะไรช่วยทำส่วนลดให้ด้วยแล้วรูดบัตรผม เรื่องนี้เป็นความลับแล้วก็บอกคนในร้านด้วยว่าผมให้คนละสามพันปิดเรื่องที่ผมเป็นใคร” วายุพัฒน์กระซิบพนักงานสาวเบาๆก่อนยื่นบัตรแบล็คการ์ดสีดำให้พนักงานสาว

“ค่ะ” พูดจบพนักงานสาวก็รีบเดินไปบอกเพื่อนๆพนักงานของตนทันที