บทที่ 3 ตอนที่ 2 ขอนอนด้วย

ตอนที่ 2 ขอนอนด้วย

ไคเซ็น ชื่อนี้ป๋ากับม้าตั้งให้ แต่ไอ้ที่เรียก เซ็น เฉย ๆ เจ้าขาเรียกคนแรก ทำให้คนอื่น ๆ เรียกขานจนติดปาก ทั้งที่บอกไปร้อยรอบ ชื่อไคเซ็น ไม่ได้ชื่อเซ็นโว้ย!

ปีนี้ไคเซ็นอายุ 25 ปี มีทุกอย่างเป็นของตัวเองเพราะสานต่อธุรกิจครอบครัวของรุ่นปู่ย่า ตายาย เลยมีรายได้เป็นกอบเป็นกำ บริหารยังไงก็ได้แบบนั้น บริหารดีก็กำไรเต็ม ๆ ถ้าบริหารแย่คงเข้าเนื้อเต็ม ๆ เหมือนกัน แต่คนฉลาดอย่างเขาไม่มีวันยอมให้เข้าเนื้อตัวเองแน่นอน

แรกมาเรียนประเทศจีน เขาไม่ได้คิดอยากจะสานต่องานจากป๋าสักเท่าไหร่ เขาสนใจอยากเป็นช่างสักของธรีพีมากกว่า แต่ด้วยที่มาเรียนแล้วสถานการณ์มันบังคับ ยังไงก็อย่างนั้น เลือกไม่ได้ก็ไม่เลือก มีหน้าที่ทำก็ทำให้ดีที่สุด ถึงเวลาค่อยว่ากัน กระทั่งเรียนจบจนถึงปัจจุบัน เขาสานต่อมาตลอด ตอนเรียนอาจมีว่อกแว่กบ้าง ไป ๆ มา ๆ นานเข้าเริ่มขี้เกียจแถ เลยเออ'ออตกลงทำหน้าที่นี้ซะจะได้จบ จะได้ไม่ลำบากน้องที่ต้องมารับช่วงต่อแทนด้วย แต่ก็ไม่แน่ ไม่ใครก็ใครสักคนอาจจะต้องมาช่วยงานไอ้ซูมอีกคนก็ได้

หลายวันก่อน ไคเซ็นได้รับการ์ดเชิญไปล่องเรือสำราญ มีแค่การ์ดเชิญขาขึ้น ไม่มีขาลง เรืออาจจะล่องไปทั่วมหาสมุทรเลยก็เป็นได้ เขาเลยต้องยื่นข้อเสนอให้เตรียมเรือเล็ก ส่งเขาเข้าฝั่งเมื่องานสังสรรค์จบลง เพราะชีวิตเขาไม่ได้ว่างล่องเรือเที่ยวทั่วมหาสมุทรขนาดนั้น เขามีงานที่ต้องทำ มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ถ้าแค่กิน เที่ยว เล่น เขาไม่ติด แต่ถ้าระยะยาวคงต้องปฏิเสธ

21.10 นาฬิกา

ตาคมเห็นแสงสีในมหาสมุทรอยู่ไกล ๆ หากให้เดา เรือสำราญคงจะแวะมาจอดเทียบท่ารอรับเขาเร็ว ๆ นี้

งานนี้สนุกแน่ เหล้า ยา ปาร์ตี้ครบเครื่อง

กระทั่งสี่ทุ่มเป๊ะ เวลาที่รอคอยก็มาถึง

พนักงานบนเรือให้การต้อนรับเป็นอย่างดี รวมถึงเจ้าของการ์ดเชิญที่มาต้อนรับเขาด้วยตัวเอง พร้อมสาวสวยข้างกายถึงสามคน

"ผมดีใจที่คุณมา"

"ผมก็ดีใจที่ได้รับโอกาสดี ๆ แบบนี้เหมือนกัน"

"ว่าง ๆ มาสนุกกันสักเดือนนะครับ รับรองติดใจ"

"งานผมยาวเป็นหางว่าวเลยครับคุณบิ๊ก"

"เรื่องนี้ผมเข้าใจ แต่ไม่เป็นไร ไหน ๆ ก็มาแล้ว คนไหนดีครับ เบอร์หนึ่ง สอง หรือสาม ผมเลือกของแรร์มาเพื่อคุณโดยเฉพาะเลย"

"ยังก่อนครับ ผมอยากเดินเที่ยวดูก่อน อยากเปิดหูเปิดตาสักหน่อย" เพิ่งขึ้นเรือมาไม่ทันไร กะจะให้ปี้เลยหรือไง เหล้ายังไม่ได้แตะสักแอะ คอแห้งฉิบหาย

"ให้คนนี้นำเที่ยวนะครับ รับรอง คุณมีความสุขแน่นอน"

"ครับ" ไคเซ็นกดหน้ารับ ผายมือต้อนรับร่างเล็กหมายเลขสองมาไว้ในอ้อมแขน ทันทีที่หญิงสาวประชิดตัวปุ๊บ เธอกอดเขาปั๊บ หมายความว่าอะไร รีบเหรอ?

"ดูแลแขกคนสำคัญของฉันดี ๆ เข้าใจไหมชิ"

"เข้าใจค่ะ ชิจะดูแลคุณไคเซ็นเป็นอย่างดี"

อ๋อ อืม ผู้หญิงหมายเลขสองคงชื่อ ชิ เห็นเธอแทนตัวเองว่าชิน่ะนะ แต่จะชื่ออะไรก็ช่างแม่งเหอะ ไม่ได้อยากรู้จักขนาดนั้น หน้าตาก็งั้น ๆ มีแค่นมละมั้งที่เด่นเกินหน้าเกินตา

"ขอให้คุณมีความสุขครับ หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันอีก เร็ว ๆ นี้"

"เช่นกันครับคุณบิ๊ก" ไคเซ็นตอบลูกค้าที่เปรียบเสมือนพระเจ้า(มั้ง) อย่างนอบน้อม เมื่อปีก่อนคุณบิ๊กให้เลขามาติดต่อเจรจาเรื่องค่าขนส่งเครื่องครัว คงเพราะมีปัญหากับขนส่งเจ้าเดิมเลยหวังมาพึ่งขนส่ง Kai

รายใหญ่ติดต่อมาเองขนาดนี้ มีหรือไคเซ็นจะปล่อยให้หลุดมือ และจากวันนั้นถึงวันนี้ ย่างเข้าปีที่สองเห็นจะได้ที่เราต่างก็มีผลประโยชน์ร่วมกัน

ทางคุณบิ๊กได้ราคาเป็นกลาง แถมรับประกันสินค้าเสียหายระหว่างทาง ส่วนเขาก็ได้เปอร์เซ็นต์ระยะยาว แฟร์ดีออก

ไคเซ็นรอจนกระทั่งลูกค้าคนสำคัญเดินลับไปท่ามกลางผู้คน เขาจึงหันมาคว้าไหล่สองข้างของผู้หญิงชื่อชิออก จากนั้นก้าวถอยหลัง ยืนเว้นระยะห่าง

"ผมไม่ได้อนุญาตให้คุณมาแตะเนื้อต้องตัวผม"

"แต่เมื่อกี้คุณก็.." อ้าแขนต้อนรับไม่ใช่เหรอ หรือชิเข้าใจอะไรผิด

"แค่ตามน้ำ รักษามารยาท หวังว่าคงเข้าใจ"

"แต่คืนนี้คุณจะให้ชิดูแลคุณใช่ไหมคะ"

"ผมไม่ใช่เด็ก ดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องให้ใครมาดูแล"

"แต่.." ประโยคต่อไปเป็นต้องชะงักเพราะฝ่ามือใหญ่ที่ยกขึ้นปราม ราวกับสั่งห้ามให้เธอพูด หรืออีกความหมายคือให้เงียบปากไปก่อน

คุณเขาสั่งให้เธอหยุดพูดทั้งที่เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ

ครืด ~

สายเรียกเข้า Jaokha

ไคเซ็นมองรายชื่อสายเรียกเข้าอย่างแปลกใจ เท่าที่จำได้ เจ้าขาแทบไม่เคยต่อสายตรงมาหาเขาก่อน ส่วนใหญ่จะทิ้งข้อความไว้มากกว่า มีก็แต่เขานี่แหละที่ชอบโทรไปกวนเธอ ทั้งกวนใจ กวนตีน

ทันทีที่รับสาย เสียงคล้ายเคาะ เจาะ ตึงตังดังต่อเนื่อง ดังเสียยิ่งกว่าเสียงคนโทรมาซะอีก

(เฮียเซ็น ฮัลโหล ปึง! ตึง! ตู้ม!)

(ได้ยินไหม ฮัลโหล ปึง ปึง ปึง!)

"เธออยู่ไหน เสียงดัง ไม่ได้ยิน" ไคเซ็นอุดหูอีกข้างแล้วเดินไปยังท้ายเรือ ส่วนที่คิดว่าเสียงดนตรีคงดังไปไม่ถึง แต่ก่อนจะเดินไปถึงท้ายเรือ เขาใช้ไหล่แนบโทรศัพท์แล้วผละมือที่ถือโทรศัพท์แนบหูไปคว้าแก้วเหล้าบนโต๊ะที่เดินผ่านมาไว้ในมือ ก่อนจะรีบเปลี่ยนมือแล้วจับโทรศัพท์ที่แนบหูอยู่ให้มั่น เพื่อฟังเสียงของเจ้าขา

(ปึง ปึง ปึง ปึง ปึง)

"ดึกขนาดนี้ ใครทำห่าอะไร?"

(ข้างห้องดิ ต่อเติมห้องตอนนี้ ปึง ปึง!)

(โอ๊ย! รำคาญ!) เจ้าขาตอบปลายสายแล้วโวยวายเสียงเคาะผนังอย่างเหลืออด

"มันทำตั้งแต่กี่โมง"

(หนึ่งทุ่ม ตู้ม!)

"นี่สี่ทุ่มกว่า ไหวไหม?"

(ไม่ไหว จะเป็นประสาท)

"ไปหาโรงแรมนอนไป"

(ไม่กล้านอนคนเดียว กลัว ปึง ปึง!) เสียงเคาะและตอกยังดังต่อเนื่อง

"สันดานเสียฉิบ กลางวันมีไม่ทำ"

(เฮียซูมกลับไทยไปแล้วอะ จะขอไปนอนด้วยก็ไม่ได้ เฮียเซ็นอยู่ห้องไหม)

"ไม่อยู่ คุยงาน"

(กลับห้องไหม)

"กลับดึก ๆ"

(เดี๋ยวขาไปรอที่ล็อบบี้นะ รีบกลับมาด้วย ไม่อยากนั่งหลับ)

"ไปนอนโรงแรมง่ายกว่า ห้องรก"

(เดี๋ยวช่วยเก็บ)

"โรงแรมเถอะ"

(นี่น้องนะ) กับน้องก็ยังใจร้ายได้ลงคออีกเหรอ

"เฮ้อ! เออ ไปขอคีย์การ์ดที่นิติแล้วกัน กลับดึก ไม่รู้กี่โมง"

(ขอบคุณค่ะ) ตู้ด!

ดี! ให้มันได้แบบนี้ บทจะมาก็มาไม่ทันตั้งตัว บทจะหนีกลับก็หนีไปเลยไม่บอกไม่กล่าว ให้มันได้แบบนี้ดิวะ!

"แฟนเหรอคะ"

"..." ??

"คุณไคเซ็นมีแฟนแล้วเหรอคะ"

"เสือกอะไร"

"คะ?" เมื่อกี้ได้ยินไม่ถนัด คุณไคเซ็นพูดอะไร

"อย่าเสือก" ไคเซ็นตอบกลับอีกฝ่ายสีหน้าราบเรียบ ยกน้ำสีเหลืองอำพันคราวเดียวจนหมดแก้ว จากนั้นเดินลัดเลาะ หลังเรือไปหาที่เงียบ ๆ เพื่อวิดีโอคอลหาเจ้าขา

อีกด้านของคนอยู่บนฝั่งที่กัดฟันกรอดเพราะเสียงรบกวน จนแก้วหูสะเทือน

เมื่อช่วงทุ่มเศษ มีเสียงเคาะ ตอก นิดหน่อย เสียงดังในระดับที่เธอคิดว่าคงกัดฟันนอนฟังได้ แต่นานเข้า เสียงเริ่มดัง ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนน่าหงุดหงิด กระทั่งความอดทนเธอขาดสะบั้นในช่วงสี่ทุ่มกว่า ถึงได้โทรหาเฮียซูม จากนั้นก็โทรหาเฮียเซ็น เพราะหวังจะขอรบกวนที่พักพิง

อันที่จริงเฮียซูมบอกให้ไปที่บ้านเลย เพราะปลอดภัยแน่นอน แต่เธอเกรงใจ ป่านนี้ผู้ใหญ่คงหลับกันหมดแล้ว เลยเปลี่ยนเป้าหมายการขอความช่วยเหลือไปที่เฮียเซ็นแทน

รายนี้ตั้งท่าปฏิเสธลูกเดียว ทำอย่างกับน้องไม่เคยไปนอน ทั้งที่ตอนเรียน เธอหอบเสื้อผ้าไปนอนบ่อยจะตาย ช่วงที่ต้องทำรายงานน่ะนะ แต่จะว่าไป ช่วงนั้นเฮียซูมอยู่ด้วยตลอด ไม่เหมือนวันนี้..

'ไปนอนห้องมัน ล็อกประตูดี ๆ'

'พี่น้องกันก็ไว้ใจไม่ได้'

'มันผู้ชาย เธอผู้หญิง'

'มันกับเฮียไม่เหมือนกัน'

'มีอะไรรีบโทรมา เข้าใจไหม'

'เป็นห่วง'

เธอเข้าใจความเป็นห่วงของเฮียซูมดี แล้วก็ไว้ใจเฮียเซ็นมากว่าเขาจะไม่ทำร้ายเธอ หรือทำมิดีมิร้ายแน่นอน

พวกเราโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เฮียซูมกับเฮียเซ็นคงไม่คิดอะไรแบบนั้นหรอก จะมีก็แต่เธอนี่แหละที่แอบคิด ยังไม่มีวี่แววจะหยุดคิด แม้อายุจะเพิ่มขึ้นทุก ๆ ปีก็ตาม

ไม่นานนักเจ้าขาก็มาถึงคอนโดเซียงที่เฮียเซ็นอาศัยอยู่

พนักงานออกมาต้อนรับเป็นอย่างดี เดินนำไปส่งจนถึงห้องเฮียเซ็น รวมถึงเปิดประตูห้องให้เธอด้วย แบบนี้สบายเลย

"ขอบคุณนะคะ ^ ^" เจ้าขายิ้มแย้มขอบคุณพนักงานสาว จนอีกฝ่ายตอบกลับและหันหลัง ปิดประตูห้องให้ รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าจนเหงือกแทบแห้งจึงค่อย ๆ หุบลงหลังอีกฝ่ายลับตา

"ด้วยความยินดีค่ะ"

ครืด ~

คราวนี้ไม่ใช่แค่สายเรียกเข้าธรรมดา แต่เป็นวิดีโอคอล เฮียเซ็นกลัวเธอขโมยของเหรอ? บ้าจัง

(ถึงห้องแล้วเหรอ จะนอนห้องไหน)

"ขานอนห้องไหนก็ได้"

(เธอนอนห้องเฮียไปก่อน ห้องอื่นรก เดี๋ยวเฮียกลับไปนอนโซฟา)

"ขานอนโซฟาเอง"

(เธอเป็นผู้หญิง)

"ขานอนได้"

(พูดแล้วนะ)

"อือ"

(เตียงนุ่มมาก เดี๋ยวจะหาว่าคุย)

"ก็คุยอยู่นะ" ขี้คุย ขี้โม้ ไหนที่บอกทำธุระ แสงสีวิบวับขนาดนี้ ไปเที่ยวมากกว่ามั้ง ขี้ตู่จริง ๆ

(อืม เดี๋ยวกลับ แค่นี้แหละ)

"ไม่ต้องรีบนะ ขานอนได้"

(รีบดิ เดี๋ยวกางเกงในหาย)

"บ้า!" เขาหาว่าเธอเป็นโรคจิตขโมยกางเกงในสินะ ความคิดบ้าบอจริง ๆ

(อย่าเอาไปดมนะเว้ย ระวังจะชื่นใจนะ)

ตู้ด! เจ้าขาตัดสายทิ้งเพราะเหนื่อยจะฟังเฮียเซ็นพูดไร้สาระ เขาต้องเมามากแล้วแน่ ๆ บ้าจริง ๆ

และด้วยที่สงสัย คนปกติที่ไหนเขาพูดกันแบบนี้ เธอเลยลองเปิดประตูห้องนอนเขาเข้าไป เปิดไฟปุ๊บ เห็นกางเกงในพันกันเป็นเลขแปดอยู่บนพื้น ทั้งที่ม้วนขนาดนั้น มันน่าชื่นใจตรงไหน อยากจะบ้า!

กะอีแค่กางเกงในยังรีบถอดจนม้วนเป็นเลขแปดขนาดนี้ แทบไม่ต้องถามถึงเรื่องโยนใส่ตะกร้าด้วยซ้ำ เพราะคงไม่มีวันนั้นแน่