บทที่ 4 ตอนที่ 3 น้อง น่ารำคาญ
ตอนที่ 3 น้อง น่ารำคาญ
กว่าเรือสปีดโบ๊ทจะมารับ เขาเกือบโบกผู้หญิงชื่อชิไปไม่รู้กี่สิบรอบ แม่งโคตรวอแว ตื๊อฉิบหาย ทง ๆ ทิป ๆ ไม่มีหรอก มีแต่ส้นตีนกูนี่แหละ จะเอาไหม นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้หญิง เละคาตีนกูแน่
ไคเซ็นกลับมาถึงห้องก็ย่างเข้าตีสามไปแล้ว ตอนนี้มันดึกมากจนร่างเล็กในห้อง นอนหลับปุ๋ยบนโซฟา เจ้าขานอนหายใจเข้า หายใจออกสม่ำเสมอ คงจะหลับลึกมาก ดูจากห้องที่สะอาดเรียบร้อยขึ้นเป็นกอง ต้องเป็นฝีมือเจ้าขาแน่นอน แม่ศรีเรือนจริง ๆ
"นอนในห้องปะ?" เจ้าของห้องย่อตัวลงกระซิบถามคนนอนหลับ ทำให้เสียงครางในลำคอของคนนอนดังขึ้นเบา ๆ
"ฮึ ~" ร่างเล็กส่ายหน้า ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปง ด้วยที่ล้าไปหมดทั้งตัวจากการเก็บกวาด เช็ดถู ทำความสะอาดห้อง ทีแรกก็กะจะกัดฟันข่มตานอนให้หลับใหลไป แต่เธอนอนไม่ได้จริง ๆ แม้มันจะไม่ได้รกเหมือนรังหนู แต่ก็รกในสายตาเธออยู่ดี เลยจบที่เก็บกวาดเช็ดถู คราวนี้แหละ นอนหลับฝันดีเลย
ใครจะรู้ นึกว่าเฮียเซ็นจะเที่ยวจนฟ้าสาง ที่ไหนได้..
เขากลับมาแล้ว กำลังกวนเธอ ทั้งที่เพิ่งจะได้นอนพัก
"นอนในห้องดิ นอนโซฟาทำไม เดี๋ยวปวดหลัง"
โอเค นอนในห้องก็นอนในห้อง แต่เธอไม่ได้เดินไปหรอก เฮียเซ็นอุ้ม แถมห่มผ้าให้ด้วย เป็นพี่ชายที่ดีมาก ส่วนตัวเธอ หัวถึงหมอน ได้นอนบนเตียงนุ่ม ๆ ภาพก็แทบตัด เธอจำอะไรไม่ได้เลย กระทั่งแสงอาทิตย์เล็ดลอดเข้ามาในห้องนอน
"หลับลึกมาก" เจ้าขาพึมพำกลอกตาไปมา ไล่ความขี้เกียจเพื่อลุกจากเตียงนอน จนเมื่อเหลือบไปเห็นเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้น ใจเธอหล่นไปอยู่แทบเท้าทันที
โชคดีที่เสื้อกับกางเกงบนพื้นไม่ใช่ของเธอ เพราะเสื้อผ้าเธอยังอยู่ครบ แสดงว่า..
"ยังเช้าอยู่ รีบตื่นไปไหน"
"ทำไมเฮียเซ็นไม่นอนโซฟา"
"เธอก็ไปนอนเองดิ" ไคเซ็นตอบเสียงติดรำคาญ พลิกตัวนอนคว่ำหน้า เมินเฉยต่อสีหน้างุนงงของเจ้าขา
"แล้วอุ้มมาทำไม บอกแล้วไง ขานอนได้" ประโยคนี้บอกไปร้อยรอบเห็นจะได้ ถามว่าเขาฟังไหม ก็คงฟัง ฟังเฉย ๆ แค่ฟังนั่นแหละ เพราะถ้าเข้าใจจริง ๆ คงไม่อุ้มเธอมานอนบนเตียงแบบนี้หรอก
"ใครอุ้ม ละเมอเองทั้งนั้น"
"เฮ้อ! เชื่อตายแหละ"
"เห็นแล้วสงสารเลยอุ้มมา ขอบคุณดิ"
"ขอบคุณค่ะ ที่ให้ขามานอน ขาตอบแทนด้วยการทำความสะอาดห้องให้แล้ว"
"อืม ขยับมาใกล้ ๆ เดี๋ยวให้รางวัล"
"ไม่เอา" รางวัลบ้าบออะไรเธอไม่เอาหรอก แค่เห็นเฮียเซ็นนอนถอดเสื้อ ใจก็เต้นตุบตับแทบจะทะลุอกออกมาอยู่แล้ว ทั้งที่ไม่ได้คิดไม่ซื่อ แต่พวกเฮียนั่นแหละที่ชอบมาทำให้คิด รู้ทั้งรู้ เธอเป็นผู้หญิง แทนที่จะแต่งตัวมิดชิดกันหน่อย ก็เปล่าเลย นอนถอดเสื้อหน้าตาเฉย ชิลเกินไป ไม่องไม่อายน้องบ้างเลย
ไคเซ็นหัวเราะร่าชอบใจที่คำว่า 'ให้รางวัล' ทำให้เจ้าขารีบขยับตัวหนี เขาชอบตอนเธอหน้าบูดหน้าบึ้ง มันดูน่าแกล้งดี เพราะแบบนี้ละมั้ง ไอ้สัวถึงได้แกล้งเจ้าขาอยู่บ่อย ๆ
ช่วยไม่ได้ เกิดมาหน้าตาน่าแกล้งเองนี่หว่า
ผู้หญิงอะไรไม่รู้ ปากนิด จมูกหน่อย แก้มเยอะ แต่โดยรวมแม่งก็สวยนั่นแหละ ก็สวย สวยไม่มาก งั้น ๆ เห็นจนชินตา
"เฮียเซ็น ขาขอนอนที่นี่จนกว่าห้องข้าง ๆ จะต่อเติมเสร็จเลยนะ ไม่ก็รอเฮียซูมกลับมา เดี๋ยวไปขอนอนกับเฮียซูมต่อ" เจ้าขาชะโงกหน้ามาขออนุญาตเจ้าของห้องนอนแล้วปิดประตูห้องดัง ปึง! ทำคนนอนคิ้วขมวด หัวคิ้วแทบชนกัน ลุกขึ้นนั่งเกาท้ายทอยงุนงง
ตกลงเจ้าขามาขอ..หรือแค่แวะมาบอกวะ?
แต่จะอะไรก็ช่างมันเถอะ เพราะหลังจากประโยคนั้น แม้แต่เงาก็ไม่อยู่ให้เห็น ผู้หญิงอะไร ชิ่งไวฉิบหาย
ครืด ~
รายชื่อสายเรียกเข้าที่โทรเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น เป็นคนเดียวกันกับไอ้คนเมื่อวานที่โทรมาสั่งให้เขาไปรับเจ้าขาเป๊ะ!
(ตื่นหรือยัง?)
"ตื่นแล้ว มีไร"
(เมื่อคืนเจ้าขานอนห้องมึงใช่ไหม)
"เออ"
(ช่วงนี้กูไม่อยู่ มึงก็ช่วยดู ๆ น้องหน่อย)
"เพราะ?"
(เจ้าถิ่นเล็ง) เล่นกับใครไม่เล่น ดันไปเล่นกับเฒ่าหัวงู งานนี้ถ้าฝืน จบไม่สวยแน่ เจ้าขาตามเกมเสือแก่ไม่ทันหรอก เธอยังเด็กน้อยมาก
"ไปทำอีท่าไหน"
(อยากได้ที่ ตื๊อมาเป็นปี)
"โดนต้มแล้ว เด็กน้อย" ทุกวงการไม่ได้ใสบริสุทธิ์อย่างที่คิดหรอก เก่งแค่ไหนก็พลาดได้ทั้งนั้นแหละ
(เออ กูถึงได้บอกให้มึงช่วยดู เมื่อวานก็เพิ่งบอกให้ปล่อยไป ไม่รู้จะฟังหรือเปล่า)
"แล้วไอ้นั่นมันทำอะไร?"
(ตอนนี้ยัง แต่ถ้าตื๊อบ่อยเข้าก็ไม่แน่)
"เจ้าขาแม่งไม่ฉลาดเลย"
(ฉลาด ถ้าได้ที่ตรงนั้นมาก็หลายหลัก) หากเขาเป็นเจ้าขาก็คงตาลุกวาวไม่ต่างกัน ที่ดินทำเลทองขนาดนั้น เกร็งกำไรได้หลายเท่าตัวเลย
"ถุย ขามันจะเอาเงินไปถมที่เหรอ?"
(วัยรุ่นสร้างตัว)
"ครับ ๆ ตามนั้น"
(ฝากดูด้วย กูกลับเดือนหน้า ยังไม่ได้บอกเจ้าขา)
"มึงไปนานจังวะ กูรำคาญนะ"
(น้อง ท่องไว้ น้อง น้อง น้อง!)
"คำก็น้อง สองคำก็น้อง น่ารำคาญ" ตู้ด! ไคเซ็นพูดจบ ชิงตัดสายก่อนทันที ก่อนที่จะโดนปลายสายสวดเข้าให้
"น้อง น้อง น้อง ท่องไว้ น้อง"
"น้องงงงงงง!"
"น้องแล้วไงวะ ไม่ใช่แม่กูสักหน่อย"
"กับไซฟีกูยังไล่ไปนอนโรงแรมเลย นับประสาอะไรกับ.."
ครืด ครืด
Jaokha : ขาเข้าไปตอนเย็นนะ หยิบคีย์การ์ดเฮียมาแล้ว ขอบคุณค่ะ
Jaokha : อย่าทำห้องรกด้วย
เพิ่งพูดถึงไม่ทันไร ตัวการความวุ่นวายก็ส่งข้อความมาทันที ให้มันได้แบบนี้ดิวะ หมดกันความเป็นส่วนตัวของกู หรือเขาควรหนีไปนอนที่ท่าเทียบเรือดี?
'ช่วยดูหน่อย เจ้าถิ่นเล็ง'
'กูฝากมึงสองคนดูแลเจ้าขาด้วย มีอะไรโทรมาได้ตลอด เข้าใจ?'
ไอ้เข้าใจก็เข้าใจ แต่นานไหมล่ะกว่าไอ้ห้องข้าง ๆ จะต่อเติมเสร็จอะ ถ้านานไปก็ไม่ไหวนะเว้ย กูอยากใส่กางเกงในตัวเดียวนอนเหมือนเดิม
ตกเย็น..
แก๊ก!
มือเล็กดันประตูห้องหมายเลข 7 จนสุดแรง จากนั้นลากกระเป๋าเดินทางที่เธอยัดเสื้อผ้าและของสำคัญเข้าไปในห้อง ตามด้วยล็อกอีกชั้นเพื่อความปลอดภัย ก่อนจะหันหลังมาเจอเข้ากับเจ้าของห้องที่ยืนกอดอกมองกันอยู่
"ต้องขนาดนี้เลย?" ไคเซ็นนิ่วหน้ามองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สลับกับร่างเล็กที่ลากกระเป๋ามาอีท่าไหนไม่รู้ มันดูไม่สมตัวเธอเลยสักนิด เพราะแค่ความสูงของกระเป๋าก็เกือบถึงเอวเธอแล้ว
เจ้าขาพยักหน้าถี่ ๆ เผยรอยยิ้มจนเห็นฟันขาวเรียงรายสวยแทบครบทุกซี่
"คืนพรุ่งนี้ต้องไปงานเลี้ยงส่งลูกค้า ไม่สิ ไม่ใช่คืนพรุ่งนี้อย่างเดียว แต่สองคืนติดเลย ส่วนกลางวันขามีนัดดูที่ดินแถวท่าเทียบเรือ Kai ด้วย"
"แล้ว?"
"ก็ไม่อยากขับรถไป ๆ มา ๆ แบบวันนี้ไง"
"เลยขนเสื้อผ้าย้ายมาอยู่เลยว่างั้นเถอะ"
"ใช่ ขารู้ เฮียเซ็นใจดี ใช่ปะ" ไม่ใช่ก็ต้องใช่ เพราะต่อให้เขาไม่พอใจ เธอก็ไม่ออกไปนอนที่อื่นอยู่ดี หรือถ้ามีใครสักคนที่ต้องไป คนนั้นควรเป็นเฮียเซ็น ไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเจ้าขา
"กะไม่ให้มีเวลาส่วนตัวเลย?"
"มีสิ วันนี้ขารีบกลับมาเนี่ย จะกลับมาเคลียร์ห้องตรงข้าม จะได้นอนหลับสบาย ๆ" ทีแรกก็ว่าจะเคลียร์ตั้งแต่เมื่อวาน แต่พอเปิดประตูไปเห็นสภาพห้อง เธอขอเคลียร์วันนี้ดีกว่า
"ทำดิ เดี๋ยวเฮียไปนอนห้องนั้นเอง เธอนอนห้องใหญ่ไป"
"ไม่เอา เหม็นกลิ่นตัวเฮียเซ็นติดที่นอน"
"ปากบอกเหม็น แต่นอนหลับสบายจนน้ำลายไหล"
"ขาไม่เคยนอนน้ำลายไหลเหอะ มั่ว"
"ทีขยับมาซุกรักแร้ นอนแขน กรนข้างหู เฮียยังไม่บ่นสักคำ" ที่พูดไปยังไม่รวม แขน ขา ที่พาดบนตัวเขาด้วยซ้ำ
"เว่อร์และ" เธอไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้นสักหน่อย เฮียเซ็นใส่ร้ายกันชัด ๆ
"พูดความจริง ไม่เชื่ออีก"
"ไว้มีหลักฐานค่อยมาพูด"
"เออ มีแน่ อย่าเผลอแล้วกัน" เดี๋ยวจะอัดคลิป ถ่ายภาพ เอาให้เถียงไม่ออกเลยคอยดู
"จะรอดู"
"รอเลย" มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สอง หึหึ
