บทที่ 5 ตอนที่ 4 ท่องคำว่าน้องมาตลอด
ตอนที่ 4 ท่องคำว่าน้องมาตลอด
อวสานการนอนห้องตรงข้ามเพราะเจ้าของห้องที่มารบกวน กดดันให้เธอย้ายข้าวของไปนอนห้องใหญ่ ด้วยเหตุผลที่ว่านอนห้องใหญ่สบายกว่า ทั้งแอร์เย็น เตียงนุ่ม ห้องน้ำก็กว้าง 'เหมาะสำหรับเธอที่ชอบตื่นเช้ามาสังเคราะห์แสง' ประโยคหลังโดนหลอกด่าชัด ๆ นิสัยไม่ดี!
ตื่นเช้ามันผิดตรงไหน
เธอไม่เห็นว่ามันไม่ดีตรงไหนเลย
เมื่อคืนนับเป็นคืนแรกที่รู้สึกว่านอนหลับสบาย อาจเพราะไม่มีเสียงดังรบกวน ไม่มีคนนอนข้าง ๆ หรือเสื้อผ้าที่ถอดกองบนพื้นข้างเตียงละมั้ง
"รู้สึกดีจัง ~" เช้านี้รู้สึกสดชื่น สดใสกว่าเมื่อวานมาก และด้วยความเคยชิน เจ้าขาเลยเปิดประตูห้องออกไปทำกิจวัตรประจำวันเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ
เธอยืนจิบกาแฟดำพิงกระจกมองความวุ่นวายด้านล่างถนน ส่วนที่รถติดเป็นพิเศษ ก่อนจะรีบเดินไปคว้าโทรศัพท์ที่สั่นอยู่บนเคาน์เตอร์มากดรับสายแล้วสาวเท้ากลับมายืนดูความวุ่นวายต่อเหมือนเดิม
"สวัสดีค่ะ เจ้าขาพูดสายค่ะ" เจ้าของโทรศัพท์กรอกเสียงหวานหลังรับสายเบอร์แปลกที่โทรเข้ามา จากนั้นก็หัวเราะเบา ๆ ตอบกลับอีกฝ่าย
"นัดคืนนี้เหรอคะ ไม่ลืมค่ะ แค่แกล้งลืมเฉย ๆ"
"ขอบคุณที่โทรมาย้ำนะคะ"
"คืนนี้เจอกันค่ะ" หญิงสาวตอบปลายสายอย่างเป็นมิตร เขาเป็นเจ้าของที่ดิน ส่วนเธอเป็นผู้ซื้อ
เขาขายที่ดินแปลงนี้เพราะต้องการจะย้ายถิ่นฐานไปอยู่เมืองอื่น พอซื้อขายเสร็จสรรพ อีกฝ่ายก็ชวนให้เธอไปร่วมงานเลี้ยงส่ง อันที่จริงหากเธอจะปฏิเสธก็ปฏิเสธได้ แต่เพราะเห็นอีกฝ่ายค่อนข้างเป็นที่รู้จักในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ เลยคิดว่าทำความรู้จักกันไว้คงไม่เสียหาย
บทสนทนาเมื่อครู่จบลง สายต่อไปก็โทรเข้ามาราวกับกำลังต่อคิว
"สวัสดีค่ะ เจ้าขาพูดสายค่ะ" เจ้าขาพูดเหมือนเดิมเป๊ะ
(สวัสดีครับ วันพรุ่งนี้ขอเลื่อนเวลาได้ไหมครับ)
"คุณสะดวกกี่โมงคะ"
(สิบโมงไหวไหมครับ แดดไม่แรงเท่าไหร่)
"ฉันสะดวกค่ะ คุณสะดวกไหม"
(อันที่จริงผมอยากให้เราเจอกันเร็วกว่านี้)
"เร็วสุดเก้าโมงเช้าค่ะ"
(ดูที่เสร็จ ว่างยาวเลยใช่ไหมครับ)
"หมายถึงอะไรคะ?"
(ผมมีร้านอาหารมาแนะนำครับ)
"ฉันมีงานต่อค่ะ คงไม่สะดวกเท่าไหร่ ไว้คราวหน้านะคะ"
(ครั้งที่แล้วคุณก็พูดแบบนี้)
"ครั้งหน้าก็น่าจะพูดแบบนี้อีกค่ะ" เจ้าขากลั้วหัวเราะตอบนายหน้าที่ดินที่มักจะชวนเธอไปต่อ สองต่อสองทุกครั้งที่มีโอกาส รอบนี้เป็นรอบที่ห้าเห็นจะได้
(พูดแบบนี้ผมเสียใจแย่)
(แต่ไม่เป็นไร ต้องมีสักวันที่คุณใจอ่อน ผมเชื่อแบบนั้น)
ขณะที่ร่างเล็กยืนคุยโทรศัพท์ จิบกาแฟ เธอไม่รู้เลยว่าเจ้าของห้องตื่นแล้ว และกำลังเดินตรงมาทางที่เธอยืน
ไคเซ็นยืนเสียมารยาท โน้มหน้าไปแอบฟังเสียงชายหนุ่มอีกฝ่าย ไม่วายเผลอกดสายตาลงมองร่องอกอวบขาว ๆ ของร่างเล็กอย่างไม่ได้ตั้งใจ
แต่ขาวจริง ใหญ่ด้วย นมโคตรใหญ่ เจ้าขาแม่งซ่อนรูป
"ไว้ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจเมื่อไหร่ เราค่อยไปหาอะไรอร่อย ๆ ทานกันนะคะ"
(ทำไมใจร้ายกับผมจังเลยครับ)
"ไม่ได้ใจร้ายค่ะ แค่ไม่ไว้ใจ ไว้คุยกันใหม่นะคะ มีสายเข้าค่ะ" ประโยคหลังเธอโกหก ไม่ได้มีสายเรียกเข้าอะไรทั้งนั้น จะมีก็แต่เงาตะคุ่ม ๆ ของเจ้าของห้องที่สะท้อนกระจกให้เห็นนี่แหละ
เฮียเซ็นเสียมารยาทมากที่มายืนแนบหูฟังเธอคุยโทรศัพท์ แล้วก็นิสัยเสียมากที่หอมหัวเธอไปฟอดใหญ่จนหัวโยกแทบโขกกับกระจก
"เฮียเซ็น!" เจ้าขาหันไปแหวเจ้าของห้องเสียงดังอย่างลืมตัว เธอลืมไปเลยว่าชุดที่สวมอยู่ตอนนี้นั้น เป็นชุดนอน แล้วมันก็..วาบหวิวมาก คงดูไม่ดีมาก ๆ ถ้าเธอใส่ชุดนี้อยู่กับเสือผู้หญิงอย่างเฮียเซ็น สองต่อสอง
"อะไร เมื่อกี้สะดุดขาตัวเอง แค่จะดู เธอจิบอะไร"
"นิสัยเสีย"
"หอมหัวแค่นี้ด่านิสัยเสีย?"
"ขาโตแล้วนะ" ถ้ายังเป็นเด็กน้อยอยู่จะไม่ว่าอะไรเลยสักคำ
"เออ โตจริง เพิ่งรู้เหมือนกันว่าเธอโตแล้ว" ไคเซ็นพูดขณะเคลื่อนสายตาที่สบตาเจ้าขาลงมองหน้าอกอวบสะดุดตา เจ้าขาโตแล้วจริง ๆ นมโตมาก เชื่อแล้วว่าโตจริง!
"อย่าลามกกับน้องนะ!" เธอแหวคนเป็นพี่ไปอีกรอบ พี่ชายบ้าบออะไร น้องสาวก็ไม่เว้น ไอ้คนโรคจิต
ท่าเทียบเรือ Kai
อยู่ห้องไปก็ว้าวุ่นเลยต้องหนีมาทำงานให้รู้แล้วรู้รอด แต่เสือกติดปัญหาตรงที่ตัวอยู่นี่ ใจเสือกอยู่ห้อง กรรมของกูจริง ๆ
ไคเซ็นหนีออกมาตั้งแต่สาย จวบจนเย็น ถึงตอนนี้เขายังสลัดภาพเจ้าขาในชุดนอนไม่ได้นอนเมื่อเช้านี้ไม่ได้เลย
เจ้าขาตัวหอมมาก ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งอยากดอมดม อยากกดจมูกฟัดเธอแรง ๆ ให้ชื่นใจ
"อย่าคิดอะไรบ้า ๆ" ไคเซ็นเกาข้างขมับเตือนตัวเองที่เผลอคิดมิดีมิร้ายกับเจ้าขาที่เปรียบเสมือนน้องสาวแท้ ๆ แต่ก็อย่างว่า น้องสาวที่ไหนจะแอบชอบพี่ชายตัวเอง ใช่ไหมล่ะ?
เขากับไอ้ซูมเคยไปบ้านเจ้าขาอยู่บ่อย ๆ แอบเข้าห้องเธอก็บ่อย จนไปเจอสมุดเก่า ๆ ที่เหมือนมีไว้ระบายอารมณ์อยู่ในปลอกหมอนของเธอ
ในสมุดเขียนระบายด่าไอ้สัวไปแล้วครึ่งเล่ม บางหน้าก็มีรูปหัวใจหวานแหวว บางทีก็มีรูปวาดผู้หญิงผู้ชายคู่หนึ่ง เจ้าขาคงวาดรูปตัวเองกับใครสักคน จนเมื่อเปิดดูหน้าต่อไปเรื่อย ๆ ถึงได้รู้..
'Jaokha - Z'
'Z❤'
'อยากไปธรีพีจัง ~'
'คิดถึง..Z'
ไอ้เด็กนี่มันคิดไม่ซื่อ!
ที่ชอบมาหา มาเคาะประตูห้อง ขอเล่นเกมด้วย ขอนอนในห้องเพราะเธอแอบชอบเขาต่างหาก
ทีแรกเขาคิดว่าเจ้าขาชอบไอ้ซูม แต่ไม่ใช่ เธอกับมันดูปกติทั่วไปมาก ต่างจากเขาที่บอกไปร้อยครั้ง 'ชื่อไคเซ็น ไม่ใช่เซ็น ไม่ใช่เฮียเซ็น' เธอก็เถียงตลอด เรียกจนติดปาก ไหนจะชอบแอบมองเขาตอนเผลอ และอีกหลาย ๆ อย่างที่ทำให้คิด..
แม่ง..จริงเหรอวะเนี่ย?
เรื่องนี้เขาเคยปรึกษาไอ้ซูมแล้ว มันด่าว่าเขาคิดไปเอง เพ้อเจ้อ แม่งก็ปากหมาด่ากูตลอด ปรึกษาเชี้ยไรไม่เคยได้ กูเพ้อเจ้อขนาดนั้นเลย?!
จากวันนั้นถึงวันนี้ ยังคาใจไม่หาย Z ที่เธอเขียน ใช่ Zen หรือเปล่า
จนเมื่อเช้านี่แหละ ไม่ใช่ก็ต้องใช่ ใส่ชุดนอนไม่ได้นอนออกมาอ่อยซะขนาดนั้น คงไม่ได้ชอบกูแหละมั้ง มั้ง..มั้งนะ
20.45 นาฬิกา
Jaokha : @Lion Bar
Jaokha : มารับตอนเที่ยงคืนได้ไหม
เนี่ย! อุตส่าห์หายหัวไปทั้งวัน พอมืดค่ำหน่อยส่งข้อความมาตาม ไม่ชอบกูแบบใดห์?
ไอ้เราก็อุตส่าห์ไม่คิด ท่องคำว่าน้องมาตลอด ฆรวยเหอะ!
Kaizen : ห้าทุ่มพอ อย่าเมา
Jaokha : งานเลิกตีสอง เดี๋ยวเสียมารยาท
Kaizen : พรุ่งนี้มีงานเช้าไม่ใช่เหรอ?
Jaokha : จริงด้วย
Kaizen : ห้าทุ่ม เดี๋ยวเฮียดูเอกสารอีกแป๊บ จะออกไปรอ
Jaokha : ขอบคุณค่ะ
Kaizen : กินให้รู้ลิมิตตัวเองด้วย
Jaokha : OK
โอเคก็โอเค ตามนั้น อย่าให้มากกว่านั้นก็แล้วกัน กูไม่ได้ชักมาสองวันละ อดอยากปากแห้งมาก บอกเลย!
วางสายปุ๊บ โทรศัพท์สั่นต่อปั๊บ เห็นแล้วอยากอุทานคำว่าเชี้ยยยยยย! ดัง ๆ ฉิบหาย รถไฟชนกันแน่!
Punnn : พรุ่งนี้อย่าลืมมารับเราด้วย
Punnn : เครื่องลงเที่ยงคืนพอดี
Punnn : คิดถึงนะ
