บทที่ 6 ตอนที่ 5 เมา ทิ้งตัว

ตอนที่ 5 เมา ทิ้งตัว

เมื่อวานเจ้าขาเมา แต่ไม่มาก เธอยังมีสติเพราะรู้ อีกวันมีงานเช้า ทุกอย่างเลยผ่านไปด้วยดี ต้องกราบขอบพระคุณเฮียเซ็นงาม ๆ ที่มาจอดรถรอรับตั้งแต่สามทุ่มครึ่ง ช่างเป็นเฮียที่น่ารักกับน้องจริง ๆ

ทั้งเสียสละให้น้องนอนห้องใหญ่ นอนบนเตียงนุ่ม ๆ แอร์เย็น ๆ กราบขอบพระคุณค่ะ ^_^

กระทั่งช่วงค่ำของงานเลี้ยงเพื่อนร่วมรุ่น..

วันนี้เฮียเซ็นอาสาไปส่งและไปรับ เพราะเขาบอกว่าชุดที่เธอใส่มันดูล่อเสือล่อตะเข้มากเกินไป

"ชุดเมื่อวานโป๊ไปนะ"

"วันนี้ล่ะ"

"โป๊กว่า" ไคเซ็นกลอกตาไปมาขณะพูด เขาไม่รู้ต้องเอาตาตัวเองไปวางไว้ตรงไหน พอกลอกตามองกระจกซ้ายก็เห็นภูเขากลมกลึงสองลูก เห็นแขนขาว ขาเรียวสวย พอมองกระจกมองหลังก็ยังเห็นอยู่ดี เจ้าขาอยู่ในระยะสายตาที่มองเห็น

เห็นหมดเลย ทั้งนม..แขน ขา ตูด

เจ้าขาโตขึ้นมาก มาก ๆ หรือเพราะไม่เคยสังเกตก็ไม่รู้

แต่ตอนเรียนก็ไม่ได้ขนาดนี้นี่หว่า..

@Barbeer

เมื่อถึงจุดหมาย เขากะจะเน้นย้ำเธอให้ดื่มน้อยลงหน่อย แต่เด็กน้อยดันหันหน้ามาสบตายิ้มตาหวานจน.. 'ลืมเลย กูจะพูดอะไร'

"ขอบคุณนะคะ ตีหนึ่งนะ"

"เที่ยงคืนเหอะ" อย่าเนียน ขนาดเมื่อวานไปรอก่อน ยังเมาเลย ถ้าวันนี้ยอมให้เที่ยวถึงตีหนึ่ง กูไม่ต้องแบกกลับเลยหรือไง?

"เฮียเซ็นไม่ต้องจอดรอ หรือถ้าขี้เกียจรอก็ไม่เป็นไรนะ วันนี้เพื่อนอยู่เยอะ เดี๋ยวให้เพื่อนไปส่ง"

"จะส่งถึงห้องเหรอ?" แค่ชุดก็โป๊ขนาดนี้แล้ว ถ้าเมาอีก ไม่อยากนึกสภาพ

"ถึงงงง ~" เจ้าขาตอบเสียงติดอ้อน ก่อนจะเอี้ยวตัวขยับเข้าไปซบแขนเฮียเซ็นเพื่อออดอ้อนอีกรอบ จนเขาไอกระแอมเหมือนมีอะไรติดคอ

"ตีหนึ่งนะคะ นะนะ นาน ๆ เพื่อนจะมาที"

"ห้าทุ่มครึ่ง" ไคเซ็นตอบพลางเบือนหน้ามองกระจกทางขวามือ แต่ยิ่งเมินเฉยเจ้าขาก็ยิ่งเบียด เธอใช้นมเบียดแขนเขาซ้ำ ๆ จนกูสำลักน้ำลาย จะบ้าตาย!

"นะ ~"

"ไม่รู้แหละ ห้าทุ่มครึ่ง เที่ยงคืนพอ อย่าเมามาก รีบลงไป"

"ก็ได้ ใจร้ายอะ" เจ้าขาว่าให้คนเป็นพี่ที่ขัดใจแล้วยอมลงจากรถแต่โดยดี ไม่วายยืนโบกมือ ยิ้มแฉ่ง โน้มคำนับขอบคุณอีกคราขณะที่เฮียเซ็นถอยรถห่างออกไป

จังหวะที่โน้มคำนับเธอมองไม่เห็นรถที่ถอยหลังไป ทว่าหูน่ะ ได้ยินเสียงเบรกเต็ม ๆ

เฮียเซ็นเบรกทำไม ตกใจอะไร หรือมีรถผ่านด้านหลังไป? ยังไม่ทันที่ความสงสัยจะคลี่คลาย พี่ชายที่แสนดีก็ลดกระจกลง ชะเง้อหน้าออกมาตะโกน

"เก็บนมหน่อย นมหก!"

"โรคจิต" หญิงสาวพึมพำหลังจากรถหรูขับออกไป

เฮียเซ็นบอกว่าเธอแต่งตัวโป๊ ยังงงอยู่เลย โป๊ตรงไหน ก็แค่เดรสสั้นสายเดี่ยว แหวกอก ไม่ได้แหวกหลัง แหวกข้างสักหน่อย โป๊ยังไง?

นี่ถ้าเขาเข้ามาเห็นตรีมชุดปาร์ตี้ของเพื่อนร่วมรุ่นเธอวันนี้ ไม่อกแตกตายไปเลยเหรอ

ผู้ชายอะไร แค่เห็นนมก็เสียอาการ ตลกจัง..

"มาถึงแล้วก็เข้ามาค่ะคุณเจ้าขา จะไปยืนอาลัยอาวรณ์ตรงนั้นทำไมคะ เพื่อนอยู่นี่จ้า ~"

เสียงกระแหนะกระแหนทำให้ใบหน้าสวยหันกลับไปสบตา เดินไปโถมตัวกอดด้วยความคิดถึงแน่น

"สบายดีไหม อากาศที่ไทยร้อนเหมือนเดิมหรือเปล่า"

"ร้อนเหี้ย ๆ นี่เมื่อกี้สัวโทรมา บอกให้กูช่วยดูมึงด้วย ไปส่งมึงด้วย"

"กูบล็อกมัน" เจ้าขายิ้มแห้งตอบข้าวสวย เพื่อนสาวคนสวยที่สนิทกับแฝดนรกอย่างเราสามคน ราวกับเป็นแฝดคนที่สี่ 

ปัจจุบันข้าวสวยคนสวยมีธุรกิจเป็นของตัวเอง โดยเริ่มจากการออกแบบเสื้อผ้าตัวเอง เลือกผ้าเอง ตัดและเย็บเอง เรียกว่าทำเป็นทุกขั้นตอน จนตอนนี้เปิดร้านขายและเช่าชุดข้าวสวยอย่างเป็นทางการ เสื้อผ้าร้านยัยข้าว ขายดีมาก ยิ่งชุดไหนที่ใช้เวลาออกแบบนาน ชุดนั้นราคาสูงลิ่ว บรรดาคนรวยระดับคุณหญิง ดารา ไฮโซ จ่ายเงินมัดจำรอเพียบ

ถ้าจำไม่ผิดชื่อร้านยัยข้าวน่าจะเป็น Khongkhao ชื่อที่เรียกกันติดปากน่ะนะ 'ร้านของข้าว' เพราะดี ชื่อเพราะและสวยเหมือนเจ้าของ

"ถึงว่า โทรหากู เช้าเที่ยงเย็นก่อนนอนเลยเนี่ย"

"บล็อกไป จะได้จบ"

"เดี๋ยวก็มาจ๊ะเอ๋หรอก"

"งั้นก็รับสายไป" เจ้าขาขอไม่รู้ไม่เห็น ขอแค่สัวไม่โทรตาม โทรจิกเธอก็พอแล้ว สู้ ๆ นะยัยข้าว ฮ่า ๆ

"วันนี้ไม่เมา ไม่ให้กลับ หาตัวยากกว่าสัวกับนายอีกมึงอะ" ข้าวสวยกระซิบเจ้าขา

"เฮียซูมไม่อยู่ เดี๋ยวไม่มีคนอุ้มกลับ"

"เอ้าแล้วเมื่อกี้?"

"เฮียเซ็น"

"คล้าย ๆ กันเลย"

"ไม่คล้าย เฮียซูมดีกว่าเยอะ"

"ก็พี่เขาโตกว่า"

"เฮียเซ็นขี้แกล้ง ดีที่แกล้งน้อยกว่าไอ้สัว ไม่งั้นกูคงเลิกติดต่อแน่ ๆ"

"มึงก็อย่าใจร้ายให้มาก สัวเป็นห่วงมึงจะตาย"

"ให้มันจะตายไปเลย ถ้าจะโทรหากูทุกเวลาขนาดนั้นอะ"

"เอ้า น้องห่วงก็ผิด"

"ผิด รำคาญ"

"ค่ะ อีคนเอาแต่ใจ"

"ค่ะ คุณข้าวสวย" ประชดมาประชดกลับ จัดมาค่ะเพื่อนสาว

นาน ๆ เจอกันที ต้องหมดแก้วล้างคอก่อนเลย นึกแล้วก็คิดถึงสมัยเรียน ม.ปลาย เด็กบ้านอื่นเขานัดกันอ่านหนังสือ ทำการบ้าน โครงงาน เด็กบ้านนี้นัดกันกินเหล้า ปาร์ตี้มั่วสุม สัวอะตัวดี ขยันซื้อ ขยันชง พออ้วกก็บ่น ไอ้น้องเวร!

"รอบนี้ไม่มีคนชงเลย"

"คิดถึงก็กลับไปหามันเลย"

"ให้กูห่างจากน้องมึงบ้างค่ะ อีกนิดจะสิงกูแล้ว"

"พวกมึงชอบกันเองปะเนี่ย"

"ชอบกะผี กัดกันตลอด"

"อย่าให้รู้ว่าได้กันเอง"

"โนค่ะ ข้าวสวยไม่เอาเพื่อนมาทำผัว"

"เออ ไอ้สัวก็พูดแบบนี้แหละ" อย่าให้เห็นว่ามีซัมติงกันแล้วกัน เดี๋ยวจะล้อยันลูกบวชเลยคอยดู

22.45 นาฬิกา

ไม่เมา ไม่ให้กลับ เหล้าหมดไปกี่ขวดไม่รู้ ตาลายมาก นอกจากชนกับยัยข้าว เธอยังชนกับเพื่อนคนอื่น ๆ อีกนับสิบ

ชนไม่พัก แต่คอน่ะจะพับอยู่แล้ว

"ชนนน ~" เสียงชวนชนดังมาแต่ไกล เจ้าขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเป็นเสียงของใคร แต่รู้แค่ว่ากลุ่มเพื่อนนี่แหละ

เมาขนาดนี้จะให้จับโทรศัพท์ คงเป็นไปไม่ได้ แต่อย่าว่าเถอะ กระเป๋าอยู่ไหนยังไม่รู้เลย ตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้ตื่นมากระเป๋าไม่หายก็พอ

"มึง ~ แก้วมันหมุนอ่า ~" เจ้าขาขยับตัวไปซบเพื่อนรัก รั้งใบหน้าเพื่อนคนสวยมากระซิบซ้ำ

"หาเป๋าให้กูหน่อยดิ เรียกนายมาที" เพราะทุกครั้งที่เมาเละ เธอจะมีเจ้านายคอยอยู่ดูแลตลอด ตื่นมาก็เจอหน้าบูดหน้าบึ้งของน้องชายคนกลางคอยมองคาดโทษ น่ารักจะตาย ทว่าหลัง ๆ มานี้ เวลาเมาจะเป็นเฮียซูมที่อยู่ดูแล แต่ก็ไม่ได้เมาขนาดนี้..

"เออ แป๊บ" คนคอแข็งถลาตัวไปคว้ากระเป๋าเจ้าขามาล้วงหาโทรศัพท์ แต่ก่อนจะยื่นให้เจ้าของโทรศัพท์ สายตาสะดุดเข้ากับสายเรียกเข้านับสิบ ไหนจะข้อความอีกครึ่งร้อย

ใครอะ?

ไม่ใช่สัวแน่ ๆ ขาบอกบล็อกไปแล้ว

ด้วยความอยากรู้ข้าวสวยเลยดันใบหน้าคนเมาให้หันมามองจอโทรศัพท์ จนเมื่อปลดล็อกสำเร็จ..

สายที่ไม่ได้รับจาก Kaizen 12 สาย 

ข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่าน 53 ข้อความ 

ข้อความใหม่จาก Kaizen 

"มึงตายแน่อีขา พี่เขาด่ามึงแน่" ดูจากสายเรียกเข้าและข้อความที่ถล่มมาขนาดนี้ ตายแน่นอน

แต่ก่อนมึงจะตาย กูขอเสือกก่อนนะ..นะเพื่อนรัก

Kaizen : โทรไม่รับคือ?

Kaizen : เมาไหม

Kaizen : เฮียติดงานด่วน เที่ยงคืนไม่ทัน ห้าทุ่มนะ

อ่านข้อความนี้จบ ข้าวสวยเหลือบมองเวลาตรงมุมซ้ายมือ 'อืม..ตอนนี้ 22.58 ยังไม่ห้าทุ่ม แต่ก็..'

"ขา เฮียเซ็นส่งข้อความมา พี่เขาติดงาน ขอมารับห้าทุ่ม" ข้าวสวยประคองใบหน้าเจ้าขามากระซิบข้างหู

"อือออ ~" หูฟังอยู่ แต่ไม่ไหวแล้วจริง ๆ

"มาชนนนนน ~" เสียงชนดังขึ้นอีกครั้ง เรียกเจ้าขาที่คล้ายจะคอพับให้ลุกขึ้นนั่งเซ ๆ มือควานหาแก้วเหล้าหมายจะชนแก้วอีกรอบ

"ชน ชน ดูสภาพเพื่อนก่อน ไปชนกันตรงอื่นเนอะ" ข้าวสวยยิ้มแห้งตอบเพื่อนผู้ชาย

ครืด ~

สายเรียกเข้าจาก Kaizen 23.00 นาฬิกา

"ขา! พี่เขาโทรมา มึงคุยเร็ว ๆ"

"อืออออ ~"

ได้ยินเพื่อนตอบอือ ข้าวสวยเลยอาสาช่วยรับสาย ไม่ลืมเปิดลำโพง แนบหูคนเมา

(เมาไหม ออกมา รออยู่)

"ยังงง ~"

(เที่ยงคืนติดธุระ ไม่ทัน เร็ว ๆ)

"เดี๋ยววว ให้ เพื่อน ไป ส่งงงง ~" คนเมาตอบ

"นายก็อยู่"

(นายไหน? น้องเธออะนะ ตลก)

"เนอะ นายเนอะ!" เจ้าขายิ้มพูดกับอากาศ

สภาพเจ้าขาตอนนี้ไม่ได้แล้วจริง ๆ มึงกลับเถอะ นี่ถ้าสัวกับนายมาเห็น อีข้าวนี่แหละ เละแน่! แล้วไอ้ที่บอกไม่เมาไม่ให้กลับ ไม่ได้ให้เมาขนาดนี้ โอ๊ยยย!

"เอ่อ..พี่คะ ข้าวนะ เพื่อนขาค่ะ พี่เข้ามาเลยได้ไหม ขาเมามากเลย จะทิ้งตัวแล้วค่ะ"

(แล้วให้มันแดกทำไม?)

"..." มึงงงงง! ตื่นมาช่วยกูก่อนอีขา พี่เขาจะแดกหัวกูแล้ว คุยกันประโยคแรกก็ตึงเลย ตื่นมาช่วยกูก่อน!

(อยู่โซนไหน)

"ซ้ายมือข้างประตูร้านค่ะ" ค่ะ ต้องค่ะ เดี๋ยวโดนด่า

(ชื่อเธอคุ้นดีนะ เดี๋ยวจะลองโทรถามไอ้สัว)

"..." มึง กูไม่รอดแน่ ๆ

ขณะถือสายรอเป็นช่วงเวลาที่ทรมานมาก ทั้งหวาดกลัว ทั้งขนลุก ถ้าวันนี้ไม่รอด ขอให้เจ้าขาไปก่อนด้วยเถิด สาธุ!

"ของเจ้าขาอยู่ไหน เก็บมา"

"ค่ะ ๆ" ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสร็จ จบ!

"แล้วก็ตามมาเปิดประตูรถ" ไคเซ็นพูดพลางใช้เสื้อสูทสองตัวที่หยิบติดมือมาจากในรถ ใส่ให้เจ้าขา ตามด้วยคลุมขาขาว ระหว่างที่เขาอุ้มเธอไปที่รถ

ทันทีที่เจ้าขาเข้าไปนอนคอพับในรถ เพื่อนเธอก็พูดชื่อไอ้ซูมแทนที่จะเป็นเขา จำต้องหันไปมองค้อน ต้องให้บอกอีกกี่ครั้ง กูชื่อ ไคเซ็น! เซ็น!

"เอ่อ..ฝากเจ้าขาด้วยนะคะเฮียซูม"

"!!!" คนตัวโตใช้แววตาไม่พอใจมองเพื่อนเจ้าขา จนหล่อนรีบหันหลัง วิ่งหายกลับเข้าไปในร้าน

ก็เออ! จะให้กูพอใจได้ยังไง กูไคเซ็น ไม่ใช่ซูม!