บทที่ 7 ตอนที่ 6 เธอเมา เฮียเมา
ตอนที่ 6 เธอเมา เฮียเมา
กว่าจะกลับมาถึงห้อง ทุลักทุเลฉิบหาย
"ภาระกูชัด ๆ!" ไคเซ็นพูดอย่างเหลืออด นั่งปาดเหงื่อมองคนเมาที่นอนหลับตาพริ้มไม่รู้สึกตัวใด ๆ ทั้งสิ้น กลิ่นแอลกอฮอล์จากเจ้าขาพลอยทำให้เขาเวียนหัวไปด้วย เลยจบที่เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดแก้วที่บรรจุน้ำเมาข้างในออกมากระดกดื่ม
กลืนไปหลายอึกจนชุ่มคอ ไล่ความเวียนหัวไปหมดสิ้น จะมีก็แต่อาการร้อนผะผ่าวในกาย
ครืด ครืด ครืด
ไม่ใช่ข้อความ ไม่ใช่สายเรียกเข้า แต่เป็นนาฬิกาปลุกที่เตือนว่าใกล้ถึงเวลาไปรับปันปันแล้ว
23.45 นาฬิกา : ไปรับปันปัน
ตาคมเหลือบมองขวดแก้วในมือสลับกับแจ้งเตือนบนหน้าจอ ก่อนจะกดเข้าแชตปันปันไปดูข้อความล่าสุด..
Punnn : กำลังจะบินแล้ว
Punnn : มารอด้วย ห้ามช้า ห้ามมาสาย เรามีของมาฝากด้วย
Punnn : ไคเซ็นต้องชอบของที่เราซื้อมาฝากแน่ ๆ
Punnn : คืนนี้เราต้องนอนที่ไหน
Punnn : นอนด้วยกันไหม
Kaizen : ครับ
อ่านข้อความแล้วไปแทบไม่ถูก เสือกรับปากปันปันซะดิบดี ทำไงอะทีนี้..?
ครืด ~
สายเรียกเข้าจาก Jaonay
(ฮัลโหล ขาเมามากไหมเฮีย) น้ำเสียงดูร้อนรน
"เมา หลับแล้ว"
(หลับจริงไหม มันชอบตื่นมาแก้ผ้านะไอ้ขาอะ!)
"..." เชี้ยยยยย
(ไอ้เซ็น มึงอย่าทำไรมันนะโว้ย! ถ้ามึงทำ กูบินไปเหยียบหน้ามึงเละคาตีนกูแน่!) เจ้าสัวกระชากโทรศัพท์พี่ชายมาเปิดลำโพงแล้วกรอกเสียงไม่พอใจให้ปลายสายได้ยิน
ลำพังเราสามคนเป็นพี่น้องกันยังแดกหัวกันยังเกือบตาย แต่ไคเซ็นมันเป็นคนอื่น คนอื่นเลยอะ ต่อให้เจ้าขาจะสนิทกับมันกับไอ้ซูมก็เหอะ แต่ใครจะรู้จักไอ้ขาดีเท่าพวกเขา ไม่มีหรอก
ยิ่งเมาแล้วเรื้อนอยู่ด้วย ไอ้ขาเอ๊ย!
(มึงรีบไปล็อกประตูห้องแล้วไสหัวมึงไปไกล ๆ เลยไคเซ็น กูขอสั่งห้ามมึงเข้าไปหาไอ้ขาเด็ดขาด) เจ้าสัวย้ำเสียงดังอีกรอบ ก่อนจะกดที่รูปกล้องให้ขึ้นโชว์หน้าเขาสองคน รวมถึงอีกฝ่าย
(กูบอก ได้ยินไหมไคเซ็น)
"เออ" เจ้าของโทรศัพท์ช้อนตาขึ้นสบตาตอบผู้ชายที่หน้าคลายกันในโทรศัพท์ จนมันถาม..
(ตามึงแดง ๆ มึงเมาเหรอ) ประโยคนี้เจ้านายถามไคเซ็น ตามด้วยประโยคคำถามอีกครั้ง..
(มึงกินด้วยเหรอ รีบเข้าห้องนอนเลย)
ไคเซ็นยอมทำอย่างที่แฝดของเจ้าขาพูด คือการเดินหนีบขวดเหล้าเข้าห้องนอน ล็อกประตู และล้มตัวลงนอน
(ไหนข้าวบอกมึงไม่เมาไง) ยังคงเป็นเจ้านายที่ถามซ้ำ ๆ
"ก็ไม่เมา แต่เหม็นเหล้าจากเจ้าขา กูเลยยกนิดหน่อย"
(นิดคือกี่อึก ตาแดงขนาดนี้ ไม่ใช่แล้ว)
"นิดเดียวน่า แค่นี้แหละ จะนอนแล้ว"
(เมาแล้วก็นอน อย่าออกจากห้อง)
"เออออออ" ไคเซ็นตอบเออยาว ๆ จนสายตัดไป
แรกยกก็ไม่เมานี่หว่า พอฟังไอ้สองคนแย่งกันพูด เขาคิดว่าตัวเองน่าจะเมานั่นแหละ อาจยังไม่เมามาก แต่ก็มึน ๆ
โครม!
เสียงดัง ดังมาจากด้านนอก เรียกตาคมที่มองขวดเหล้าสลับกับแชตปันปันให้หันมองไปทางประตู
เขาทิ้งของทั้งสองอย่างในมือแล้ววิ่งออกไปหาต้นเสียงด้วยความเร็ว
แม่งโคตรบ้า!
เจ้าขาถอดเสื้อผ้าแล้ว เหลือแต่แพนตี้กับแผ่นปิดจุก เหลือแค่นี้จริง ๆ และไอ้เสียงที่ดังโครม คงเป็นเธอที่ขยับตัวเลยเตะโดนโคมไฟจนมันหล่นลงมากองบนพื้น
ไคเซ็นยืนตัวแข็งทื่อ ลูบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเองลวก ๆ เรียกสติสัมปชัญญะให้กลับมาเต็มร้อย แต่คนมันซัดไปครึ่งขวดเพียว ๆ แล้วจะให้กลับมาเต็มร้อยได้ยังไง
เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูน เขามันก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง เห็นแบบนี้ไม่แข็งพลุ่งพล่านให้ดีดฆรวยเลยเอา! ถ้าใครเห็นตูดเจ้าขาแล้วไข่ไม่จ้อง กูให้ดีดยันกระโปกเลยมา ใจสู้แค่ไหน คิดเอาแล้วกัน
"อืออออ ~ นาย ร้อนอ่า เช็ดตัวที ~"
เสียงยืดยาวของเจ้าขาทำให้เขาก้าวขาไปหยิบรีโมตแอร์มาปรับอุณหภูมิให้ต่ำลง จนหยุดที่16องศา
"สัวไปไหนอ่าาา ~ เรียกมันมานวดมือหน่อยยย"
"รักมึงสองคนน้าาาา ~"
"มาจุ๊บบบบ มาาาา ~" เจ้าขาผงกศีรษะลืมตาชนิดที่แทบลืมไม่ขึ้น มองไม่เห็นว่าเป็นใคร เพื่อกวักมือเรียกน้องมาให้เธอจุ๊บเหม่งเหมือนที่เคยทำ กระทั่งร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามาใกล้
สองมือนุ่มจึงประคองใบหน้าหล่อแล้วจุ๊บเหม่ง ก่อนจะรีบเช็ดปากกับหมอน หันไปแฮ่ใส่ขำ ๆ นอนพึมพำพูด
"โทษที ปากพี่มีไว้จุ๊บผู้ชายยยยย จ้าาาา"
"ผู้ชายชื่อไร" ไคเซ็นถามคนเมา แต่เจ้าขาเงียบ เขาเลยเดินออกจากห้องไปคว้าขวดเหล้าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมากระดกดื่มแล้วกลับมานั่งคุยกับคนเมาในห้อง
เขาดึงผ้าห่ม ห่มตัวเธอไปร้อยรอบเห็นจะได้ แต่ก็จบที่เธอปัดออก เตะออก นอนโชว์บั้นท้ายกลมกลึงอย่างอายสายตา ยิ่งเวลาเจ้าขาขยับขา แม่มึงเอ๊ย! กูจะแตก!
ลำพังไม่ได้ชักสามวันก็แทบเหลืออด นี่ยังเจอคนเมาแก้ผ้าต่อหน้าอีก กูจะทนได้นานแค่ไหน
จะทนได้แค่ไหนเดี๋ยวคงรู้กัน ตอนนี้ขอเรียกความมั่นใจเพิ่มก่อน
อึก อึก อึก!
ขวดน้ำเมาในมือถูกยกกระดกจนพร่องเหลือก้นขวด
ในกายคนดื่มร้อนผะผ่าว ใบหน้าเห่อร้อนจนเหงื่อเม็ดเล็กปะทุ ทั้งที่อุณหภูมิห้องชวนให้ขนลุกขนาดนี้
"ถาม ผู้ชายชื่อไร"
"หือออออ ~" คนเมาครางตอบ สอดมือไปรองเต้านมตัวเองที่นอนทับออกมาแนบเตียงนอน เธอนมใหญ่ นอนทับนมตัวเองนาน ๆ มันเจ็บ เรื่องพวกนี้นายรู้ สัวรู้ แม่ก็รู้ ฮ่า ๆ
สัวชอบบอกว่าหุ่นเธออุบาทว์ตา ไอ้น้องเวร ปากหมา!
"ผู้ชายที่เธอจะจุ๊บชื่อไร"
"ก็.."
"ก็อะไร?" ก็แล้วเงียบทำไมวะ
"อย่าเสือกดิสัววววว ~ พี่จะมีผัวก็เรื่องของพี่ปะ ~" คนเมาตอกหน้าน้องชายตัวดีจนหน้าหงาย เงียบปากไปเลย
"เฮียเซ็นไหม?"
"..."
"ใช่เฮียเซ็นไหม อย่าเงียบ"
"เหอะ! หายใจไม่ออกกกก ~ ดันนอนหงายหน่อยยย" นอกจากไม่ตอบเธอยังรั้งข้อมือน้องชายให้เข้ามาช่วยประคองตัวเธอ
ตอนนี้นอนคว่ำ ไม่เจ็บนมซ้ายแล้ว แต่ทับนมขวานาน ๆ ก็เจ็บอยู่ดี หายใจไม่ออก
"เฮ้อออ ~" ทันทีที่ร่างกายหนักอึ้งถูกเปลี่ยนท่า เสียงลมหายใจยาว ๆ ก็ดังออกมา ทำให้คนมองถึงกับถอนหายใจตามหลัง
"ตอบได้แล้ว"
"..."
"เธอชอบใคร เซ็นหรือซูม?"
"หือออออ" เมื่อได้ยินชื่อหนึ่งในผู้ชายที่เธอชอบพลุ่งพล่านเข้าหู เจ้าขาถึงกับครางหือในลำคอ ไอ้สองคนนี้รู้มาก
"เซ็น หรือ ซูม"
"ไม่ชอบบบ"
"ชอบเซ็น?"
"..."
"หรือชอบซูม?"
"..."
"ตอบมา" เขาอยากรู้คำตอบจากปากของเธอ สิ่งที่ค้างคาจะได้ไม่ค้างคาอีกต่อไป
"ไม่บอกกกก" เจ้าขาตอบวกวน เอื้อมมือไปควานหาคนถาม เพื่อรั้งมาจุ๊บเหม่งอีกสักสองสามจุ๊บ น้องจะได้เหม็นน้ำลายแล้วหุบปากไป
ทว่าคราวนี้เธอจุ๊บไม่ได้ อีกฝ่ายขยับตัวมาแล้วใช้หน้าผากแนบกับหน้าผากเธอ แถมจมูกเรายังใกล้กันจนเกือบจะแตะกันอยู่แล้ว
"เธอชอบใคร?" คนอยากรู้ขยับใบหน้าเข้าไปถามใกล้ ๆ ผละหน้าผากที่แนบกันออก เปลี่ยนมาใช้ปลายจมูกคลอเคลียจมูกโด่งของเธอแทน ก่อนจะกดหอมหนัก ๆ ที่แก้มขวาของคนเมา
คนถูกหอมหัวเราะคิกคักทั้งที่ตาลืมไม่ขึ้น
"ตอบ ใคร?"
"เธอชอบใครเจ้าขา"
"ตอบ" ไคเซ็นถามซ้ำ ๆ ย้ำ ๆ ทั้งที่ไม่ได้คำตอบ คนเมาอะไร ปากหนักฉิบ ถามเท่าไหร่ก็ไม่ได้คำตอบสักที
"หึหึ ชอบคนถามมม ได้ไหมมมอ่าาา ~" เจ้าขาหัวเราะตอบติดตลกตามประสาคนเมา แต่หารู้ไม่ว่าอีกฝ่ายที่ได้ยิน ไม่ได้ตลกด้วย
ไคเซ็นได้ยินคำตอบถึงกับคิ้วกระตุก เลือดในกายสูบฉีด พลุ่งพล่านเกินจะอดกลั้นกัดฟันฝืน เขาเปลี่ยนจากที่ขึ้นคร่อมเธอ ใบหน้าห่างกันแค่เสี้ยวเป็นโน้มหน้าลงซบร่องอกอวบแทน จากนั้นก็กดหอมหนัก ๆ ที่เนินอกข้างขวา
ตอนนี้เขากำลังนับหนึ่งถึงร้อยในใจ แต่นับเท่าไหร่ก็ไม่ถึงร้อยสักที ยิ่งเวลาเจ้าขาขยับตัว ครางเสียงอยู่ในลำคอ แม่งอยากเอาเธอฉิบหาย
ช่วงเวลาที่พยายามอดทนอดกลั้น เขายังคร่อมและซบอกเจ้าขาอยู่เหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคงเป็นความรู้สึกต้องการที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จากที่พยายามนอนซบอกเธอนิ่ง ๆ กดหอมนมเธอหนัก ๆ บอกตัวเองให้อดทน อดทนไว้ ตอนนี้เริ่มทนไม่ไหว
เซ็นล่างมันแข็ง มันปวด มันทรมานจนเปียก
มือใหญ่ที่เท้าประคองลำตัวไม่ให้ลงน้ำหนักทาบทับเธอมากจนเกินไป ตอนนี้เริ่มขยับเข้ามาใกล้แผ่นพลาสติกสีเนื้อที่กลืนไปกับผิวเธอ
เขาค่อย ๆ ใช้ปลายนิ้วสะกิดแกะมันออกอย่างใจเย็นจนในที่สุด..
ความอดทนก็ขาดสะบั้น..
ภาพที่เห็นกลายเป็นภาพเลือนราง เคลื่อนไหวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ขณะที่อีกด้านหนึ่งนั่งกดโทรออกหน้าบูดบึ้ง ทั้งโทรทั้งส่งข้อความแต่ก็ไร้การตอบกลับ
โทรออก 22 สาย
Punnn : อยู่ไหน เราบอกแล้วไง ห้ามช้า ห้ามสาย
Punnn : เป็นแบบนี้อีกแล้วนะ
Punnn : ยังอยากมีเราอยู่ในชีวิตอยู่ไหม
สายของวันใหม่ แสงแดดเล็ดลอดผ่านม่านปลุกให้คนเมาจนภาพตัด รู้สึกตัว
อันที่จริงมันควรเป็นเช้าวันใหม่ที่สดใส แต่ทำไมถึงปวดร้าวระบมไปทั้งตัว อยากจะขยับขาก็ขยับไม่ได้ เหมือนมีอะไรหนัก ๆ วางพาดไว้ และด้วยที่มึนมาก เธอเลยผงกศีรษะขึ้นแล้วค่อยลืมตา..
ภาพตรงหน้าตอนนี้ทำใจหล่นวูบยิ่งกว่าวันก่อนที่เห็นกองเสื้อผ้าเป็นสิบเท่า
นั่นตูดของใคร! แขนใครที่วางพาดบนตัวเธอ?
ร่างกายที่เปลือยเปล่าของสองเราตอนนี้ทำให้เธอคิดดีไม่ได้ ในใจได้แต่ภาวนาให้ไม่ใช่ ไม่ใช่เขา ขอให้ไม่ใช่ แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่เสียงภาวนาในใจ ไม่ใช่ความจริง เพราะความจริง ชายหนุ่มด้านข้างเธอตอนนี้ดันเป็นเขาจริง ๆ 'เฮียเซ็น..'
ทันทีที่รู้ว่าเป็นเขา เจ้าขานอนตัวแข็งทื่อ พยายามรวบรวมสติที่พร้อมเตลิดทุกเมื่อไปคว้าผ้าห่มมาคลุมลำตัว แล้วค่อย ๆ ดันแขนและขาเขาที่พาดบนตัวเธออยู่ออก
"อืมมม ~"
เสียงอืมเรียกสายตาเจ้าขาที่แทบไม่มีความทรงจำเรื่องเมื่อคืนนี้หลงเหลืออยู่เลย ให้หันไปมอง จากนั้นเธอก็..
เพียะ! เพียะ!
ฝ่ามือเรียวเล็กฟาดเข้าที่กกหูคนนอนอย่างจังถึงสองครั้ง ทำเอาคนนอนตาเบิกโพลง รีบจับข้างแก้มถึงกกหูตัวเองงง ๆ แล้วก็งงซ้ำเมื่อเธอตวาดเสียงดัง..
"เฮียทำขาเหรอ!"
"..."
"ทำขาทำไม!!" เจ้าขาถามเฮียเซ็นเสียงแข็งกร้าว ตาแดงก่ำ ความสับสนงุนงงประเดประดังเข้ามาจนเกิดคำถาม 'เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น' 'เกิดอะไรขึ้นกับเราสองคน'
"เธอเมา เฮียเมา.."
"!!!" คำตอบของเขายิ่งทำให้น้ำนัยน์ตาเธอสั่นไหวแทบจะเอ่อล้นออกมา เขาพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร คงไม่ได้กำลังจะบอกว่าเรา..
"เฮียพลาด เราเมากันทั้งคู่.."
"ขาเป็นน้องเฮียนะ!"
"แต่เธอชอบเฮียไม่ใช่เหรอ ไม่เป็นไรหรอก ครั้งแรก พลาดมีกับคนที่ตัวเองแอบชอบ ดีจะตาย"
"..."
