บทที่ 8 ตอนที่ 7 เรายังเป็นพี่น้องกันได้เหมือนเดิม
ตอนที่ 7 เรายังเป็นพี่น้องกันได้เหมือนเดิม
'แต่เธอชอบเฮียไม่ใช่เหรอ ไม่เป็นไรหรอก ครั้งแรก พลาดมีกับคนที่ตัวเองแอบชอบ ดีจะตาย'
เพราะไอ้ประโยคบ้า ๆ นี่แหละที่ทำให้เธอรีบลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้า กระชากเสื้อยืดเจ้าของห้องลงมาใส่เร็ว ๆ สาวเท้าออกจากห้องไปคว้ามีดแหลมในครัวมายืนชี้หน้าเฮียเซ็นที่นอนคว่ำหน้า ไม่สะทกสะท้านกับเรื่องที่เกิดขึ้น จนเขาลืมตา ตกใจ รีบตลบผ้าห่มขึ้นมาพันรอบเอว ยกสองมืออยู่ระดับบ่าราวกับต้องการบอกว่าศึกครั้งนี้ ขอยอมแพ้
แต่เธอไม่ได้ต้องการแบบนี้ เธอต้องการให้เขาออกจากห้องไปตอนนี้ จะไปที่ไหนก็ไป ไปให้พ้น ๆ หน้าเธอสักที ตอนนี้เธอขยะแขยงเขาเต็มที
เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น ใครผิด ใครถูก ไม่อาจรู้ได้ แต่ที่รู้ ๆ เธอรับไม่ได้ ยอมรับสภาพตัวเองตอนนี้ไม่ได้จริง ๆ
'โอเค ๆ เฮียออกไป'
'เดี๋ยวออกไป ใจเย็น ๆ'
'วางมีดลงก่อนขา'
'หากางเกงในแป๊บ'
'นะ นะ รอ รอ ยืนตรงนั้น'
เจ้าขายืนมองร่างสูงที่ทำมิดีมิร้ายตัวเธอเอง เนื้อตัวสั่นเทา น้ำนัยน์ตาสั่นระริก หยดเผาะซ้ำแล้วซ้ำเล่า เนื่องด้วยท่าทีปฏิกิริยาของคนตรงหน้าดูไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจหรือรู้สึกสำนึกผิดเลยสักนิด และไอ้การที่เขาแสดงออกว่าไม่ได้รู้สึกอะไรเลยก็ยิ่งกระตุ้นให้กองไฟที่แผดเผาในกายเธอเผาไหม้จวนจะระเบิดอยู่รอมร่อ
ตอนนี้เธอโกรธจนอยากจะฆ่าเขาให้ตายคามือ ถ้าไม่ติดว่าภาพความทรงจำครั้งวัยเยาว์แทรกขึ้นมากลบความคิดโหดเหี้ยมที่มี ป่านนี้เฮียเซ็นคงนอนจมกองเลือดด้วยฝีมือเธอไปแล้ว
"เฮียไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะขา"
"เราแม่ง..เมาคู่อะ"
"ก็ถ้าเธอไม่เต็มใจ เฮียไม่ทำอยู่แล้ว แต่เมื่อคืน.."
"หุบปาก!!" เจ้าขาตวาดพลางตวัดความแหลมคมของมีดขึ้นชี้หน้าชายเจ้าของห้องที่ยืนพล่ามมากความตรงหน้า ดูท่าเขาจะอยากตายด้วยน้ำมือเธอจริง ๆ ถึงได้พล่ามไม่จบสักที
"..เราพลาด พลาดกันทั้งคู่"
"ออกไป! บอกให้ออก - ไป!!"
ปึง!
ทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง เจ้าขาจึงได้ผ่อนแรงจับมีดจนมีดแหลมร่วงหล่นอยู่แทบเท้า
"ฮึก!" เธอสะอื้นเสียงดัง ปล่อยให้ร่างกายที่เหนื่อยล้าและปวดร้าวทรุดลงกับพื้น
ทำไมความรู้สึกวันนี้ มันถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้ ไม่เข้าใจจริง ๆ..
เขาทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง ยังเห็นเธอเป็นน้องอยู่ไหม หรือไม่เคยเห็นน้องสาวคนนี้อยู่ในสายตา เขาทำแบบนี้ได้ยังไง ทำกับเธอแบบนี้ทำไม ทำทำไม
ความรัก ความไว้ใจที่ให้ไปมันไม่มีค่าไม่มีความหมายเลยใช่ไหม เขาถึงได้ย่ำยีกันแบบนี้
"ขาเป็นน้อง..นะ" น้องสาวเฮียเซ็นไง เฮียเซ็นไม่เห็นขาเป็นน้องแล้วเหรอ T-T
'แต่เธอชอบเฮียไม่ใช่เหรอ'
'ครั้งแรก พลาดมีกับคนที่ตัวเองชอบ ดีจะตาย'
คำพูดโคตรทุเรศ ไม่น่าเชื่อว่าคำพูดสกปรกพวกนี้จะพ่นออกมาจากปากพี่ชายที่เธอเคารพและนับถือเหมือนพี่ชายแท้ ๆ ในสายเลือด เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวตนที่แท้จริงของเฮียเซ็นมันแย่ขนาดนี้
ถ้ารู้ก่อนสักนิด คงไม่พลาดท่าหลวมตัวมาขออาศัยร่วมห้องนอนกับคนนิสัยแย่ ๆ แบบนี้แน่
"ขาพลาดเอง ขาพลาด ขาพลาด.." พลาดที่มองคนไม่ขาด พลาดที่คิดว่าเขาจะดี เรื่องนี้เธอไม่คิดโทษเขาฝ่ายเดียว เพราะถ้าเธอไม่พาตัวเองมาอยู่ที่นี่ อยู่ตรงนี้ เรื่องแบบนี้มันคงไม่เกิดขึ้น ทว่าลึก ๆ ยังอดสงสัยไม่ได้ ทำไมเธอจำอะไรไม่ได้เลย อันที่จริงมันควรมีสักช่วงสิที่รู้สึก อาจจะตอนเจ็บหรือตอนที่ตัวเธอขยับ แต่ทำไม..เธอจำอะไรไม่ได้เลย
"สติ สติ สติเจ้าขา"
"วันหลังอย่าเมา จำไว้อย่าเมา อย่าเมา" เธอพึมพำลำพัง นวดคลึงขมับสองข้างเรียกสติที่หายไปกับน้ำเมาให้หวนกลับมา แต่กลับทำให้ไอ้ก้อนรอยหยักไร้ประโยชน์แผลงฤทธิ์หนัก
เธอปวดหัวจนสมองแทบจะระเบิด
ลานจอดรถคอนโดเซียง..
ชายหนุ่มกำลังกอดพวงมาลัยรถ และอิงหน้าผากกับพวงมาลัยรถอย่างคนคิดไม่ตก หาทางออกไม่เจอ
"กูพูดเหี้ยอะไรไปวะ" ไคเซ็นตั้งคำถามกับตัวเองทั้งที่รู้ว่าตัวเองไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้
เมื่อคืนเขาเมา เมามาก มารู้สึกตัว ตกใจตื่นก็ตอนโดนมือหนักฟาดเข้าให้จนหูดับ ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงยังไม่มีวี่แววว่าหูข้างที่ดับไปจะกลับมาได้ยินเป็นปกติ
เขารู้เจ้าขาโกรธมาก และคงจะโกรธมากกว่าเดิมที่เขาพลั้งปากพูดพล่อย ๆ แบบนั้นไป แต่มันก็เป็นความจริงไม่ใช่เหรอ ทำไมเธอไม่ทำใจยอมรับซะตั้งแต่ตอนนี้ล่ะ จะปล่อยให้มันคาราคาซังแบบนี้ทำไม
ชอบก็พูดออกมา เขาไม่ได้ว่าอะไร แค่สงสัย ทำไมต้องทำให้เรื่องง่าย ๆ มันซับซ้อนขนาดนี้
ครืด ~
สายเรียกเข้าจาก Punnn
นี่ก็อีกคน เห็นแล้วปวดหัวฉิบหาย ไม่เข้าใจจริง ๆ จะโทรจิกอะไรกันนักหนา น่ารำคาญ
(รับสายได้แล้วเหรอ)
(อยู่ไหน ปันอยู่ท่าเรือ)
"กำลังจะไปคุยกับลูกค้า" เรื่องนี้โกหก วันนี้ไม่มีงาน หรือต่อให้มีก็ไม่มีอารมณ์ทำอยู่ดี
(เมื่อวานหายไปไหน ทำไมไม่รับสาย)
"ติดงานด่วน"
(ขอโทษปันสักคำได้ไหมไคเซ็น ช่วยสำนึกผิดหน่อย)
(รับปากแล้วทำไม่ได้ ไม่แมนเลยนะ)
"อ่า ครับ"
(ครับ?) พูดไปขนาดนี้ไคเซ็นตอบกลับมาแค่คำว่า ครับ อย่างนั้นเหรอ เขาสำนึกผิดบ้างไหมที่ทิ้งเธอให้หาโรงแรมนอนเอง หารถกลับเอง ทั้งที่รับปากกันแล้วดิบดี
"ขอโทษครับ เมื่อวานติดงานจริง ๆ โทรศัพท์ปิดเสียงไว้"
(เมาไหม?)
"นิดหน่อย"
(เรียกใครไปนอนด้วยหรือเปล่า?)
"เปล่า" ไม่ได้เรียก แต่เดินไปหาเอง ไปนอนกับเจ้าขาเอง
(วันนี้ว่างกี่โมง ปันจะรอที่ท่าเรือ)
"คงดึก"
(เดี๋ยวนี้ปันไม่สำคัญแล้วใช่ไหม)
"ไม่ทะเลาะได้ไหม เหนื่อย"
(ส่งโลเคชันคอนโดไคเซ็นมา ปันจะไปหา จะรอที่ล็อบบี้ เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวค่ะ)
"ไหนบอกจะไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของกันและกันไง ครับ" กัดฟันครับตามหลัง
(ปันเป็นคนอื่นของไคเซ็นเหรอ?)
"ไม่ใช่"
(แล้วทำไมปันจะไปไม่ได้)
"เราอยู่กันแบบนี้มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ" ขอร้องละ อย่าก้าวก่ายชีวิตกูมากไปกว่านี้เลย ปวดหัวว่ะ
(ตกลงปันเป็นอะไร เพื่อน คู่นอน คนรัก แฟน หรือเมีย?)
"ลูกค้ามาแล้ว เดี๋ยวโทรกลับ" ตู้ด! เป็นเขาที่ชิงวางสายก่อนเหมือนอย่างทุกครั้ง
จะสถานะห่าอะไรก็ไม่สนทั้งนั้น แล้วแต่เลย เอาที่สบายใจ แต่ขอ อย่ามาก้าวก่าย วุ่นวายกับเขาจนดูน่ารำคาญก็พอ
Punnn : ปันรอคำตอบ
Punnn : ปันเป็นอะไรของไคเซ็น
Punnn : ตกลงเราเป็นอะไรกัน
เจ้าของโทรศัพท์อ่านข้อความที่เด้งขึ้นมา เพียงแค่ไม่ได้กดเข้าไปพิมพ์ตอบคำถาม เขาคิดว่าวันนี้มีเรื่องรบกวนใจมากพอแล้ว ไม่อยากแบก ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว เขาอยากอยู่คนเดียวสักพัก
'ขาเป็นน้องนะ!'
แม้จะพยายามไม่คิด แต่ก็คิดถึงและเป็นห่วงเจ้าของน้ำเสียงผิดหวังนี้อยู่ดี
ป่านนี้เจ้าขาจะทำอะไรอยู่ กำลังร้องไห้ โกรธ เกลียด ผิดหวังในตัวเขา หรือทำลายข้าวของในห้องจนพังยับเยินหมดแล้วก็ไม่รู้
Kaizen : ถ้าใจเย็นขึ้นแล้ว ขอคุยด้วยหน่อย
Kaizen : อยากอธิบาย
Kaizen : เดี๋ยวเฮียซื้อยาไปให้
Kaizen : ถุงแตก เอาออกไม่ทัน
Jaokha : เดี๋ยวขาจัดการเอง คืนนี้ไม่ต้องกลับห้อง
Jaokha : อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว
Kaizen : ผิดไปแล้ว ขอโทษ
Jaokha : เก็บคำขอโทษไปเถอะ มันไม่ได้ทำให้ขารู้สึกดีขึ้น
Jaokha : ขาผิดหวังในตัวเฮียมาก เฮียเซ็น
Kaizen : เรายังเป็นพี่น้องกันได้เหมือนเดิม เฮียเอ็นดูเธอเหมือนเดิมนะ
เจ้าขาอ่านข้อความแล้วถอนหายใจเสียงดัง
โคตรทุเรศ! เป็นอีกครั้งและคงจะอีกหลาย ๆ ครั้งที่เธอมองว่าเฮียเซ็นตอบและพิมพ์มาไม่ผ่านสมองเลยสักนิด ถ้าตอนนี้เขายังอยู่ในห้องนี้ หรือนอนห้องตรงข้าม เธอคงเดินไปผลักประตูแล้วตบเขาให้หน้าชาอีกหลาย ๆ รอบ เผื่อจะยังไม่รู้ว่าเรื่องของเรามันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว
เขาอาจจะมองเธอเป็นน้องสาวเหมือนเดิมได้ แต่เธอน่ะ..มองเขาเป็นพี่ชายคนหนึ่งไม่ได้แล้ว 'เขาควรจะกลายเป็นแค่คนรู้จักในชีวิตของเธอก็พอ'
