บทที่ 23 ผ้าเช็ดหน้าของคนขี้แย

น้ำเสียงตวาดกร้าวทำให้ใบปอสะดุ้งสุดตัว แต่พอเห็นพวงแก้มที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา เธอก็ไม่ได้ถอยหนี

“ปอตามพ่อมาค่ะ” “แล้วมาทำอะไรตรงนี้” “ได้ยินเสียง”

เขายกหลังมือเช็ดหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันหน้าหนีเพื่อซ่อนความเปราะบาง “กลับไปซะ”

ใบปอยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ผ้าเช็ดหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ