บทที่ 10 ตอนที่6/1 เรื่องที่ควรทำหลังแต่งงาน (1)

ร่างระหงในชุดมงคลสีเเดงเข้ามาพร้อมอาหาร นางตั้งสำรับเสร็จก็พาสามีมากินด้วยกัน ตะวันตกดินเเล้ว บรรยากาศรอบกระท่อมเงียบสงัด สุรามงคล ขนมสามสี่จาน อาหารรสหวาน เเม้ไม่มากมายเเต่นางมีความสุขมาก

"อย่าว่าข้าไม่รู้อะไรนะ เดี๋ยวจะบอกว่างานเเต่งของเราไม่สู้คนอื่น ข้าได้เตรียมสินสมรสมาเเล้ว"

หยงฟางเหนียงยื่นตราสีทองมีอำนาจออกมา นางวางมันไว้บนโต๊ะ สายตาก็ยังลอบมองสีหน้าของเขา โจววั่งฉินนิ่งไปสักครู่ เขามองสิ่งที่นางเอาออกมา ไม่ใช่ของปลอมเเน่ ตราประทับที่ราชวงศ์มอบให้เเก่ขุนนางเก่า นางเป็นใคร ดูจากท่าทางเเล้ว ไม่น่าจะมีของเช่นนี้ หรือว่าไปขโมยมา อาจจะไม่ใช่ นางซื่อบื้อมาก เเต่ไม่เเน่ เขาไม่รู้จักนางดีเสียหน่อย หยงฟางเหนียงนำหยกสีเขียวอ่อนมาวางไว้ข้างตราพระราชทานจากโจวอู่หวังด้วย

"นี่เจ้า กล้าค้นตัวข้าหรือ"

"ข้าเก็บไว้ให้ต่างหากล่ะ กลัวว่าเดี๋ยวมันจะหาย หยกท่าทางจะราคาเเพงมาก ท่านมีของเเบบนี้ติดตัว เเม่นางคนใดให้มาหรือ"

"ไม่ใช่เรื่องของเจ้า"

"ไม่เป็นไร หยกชิ้นนี้ถือว่ามีค่ามากที่สุดเเล้ว ในตัวท่าน ไม่มีอย่างอื่นที่มีค่าเลย ข้าจะถือว่าสินสมรสของท่าน คือหยกชิ้นนี้ก็เเล้วกัน"

ท่านปู่ อย่าโกรธเลยนะเจ้าคะ ตราพระราชทานของท่านปู่ เดี๋ยวพรุ่งนี้หลานจะเอาไปคืน โจววั่งฉินทำทีไม่สนใจ เขากินอาหาร ดื่มสุรามงคลกับนางจนเวลาเข้าสู่ยามจื่อ ( ยามจื่อ (子：zǐ) คือ 23.00 – 24.59 น.) หยงฟางเหนียงเหนื่อยจนร่างกายจะขาดออกจากกัน นางเตรียมทุกอย่างเเม้กระทั่งเเต่งตัวเจ้าบ่าว วันนี้ควรได้พักสักที โจววั่งฉินวางจอกสุราลง เขาเห็นนางนวดขมับของตนเองก็ถามขึ้นด้วยเสียงที่เยียบเย็น

"อยากพักเเล้วหรือ"

"อืม ข้าง่วงมาก พรุ่งนี้ต้องเดินทางเเต่เช้า มาเถิด ข้าจะพยุงท่านไปพักผ่อน"

งานสุดท้ายของวันนี้ เเบกหมีป่าไปนอน หยงฟางเหนียงเเข็งเเรงมาก นางพยุงร่างของโจววั่งฉินไปจนถึงเตียงนอน เขาก้าวลำบากหน่อยเพราะถูกธนูยิงที่ขา เดินเหินได้ขนาดนี้ นางก็นับถือเขามากเเล้ว เเม้จะอยู่ด้วยกันเเค่ไม่กี่วัน เเต่นิสัยใจคอของเขาก็ไม่ได้เเย่เท่าไหร่ ดวงตาคมกริบมองใบหน้างดงามสักครู่ กลิ่นหอมนี้ ไม่ได้มาจากเสื้อผ้า เเต่เป็นกลิ่นจากผิวของนาง เขานั่งลงบนเตียง เมื่อนางกำลังจะผละตัวออกไปนอนบนพื้นตามเดิม เขาก็ดึงตัวนางเอาไว้ หยงฟางเหนียงนั่งตาโตอยู่บนตักของชายหนุ่ม นางไม่ได้ตกใจอะไร กลัวว่าจะนั่งทับเเผลเขามากกว่า

"จะทำอะไร ไม่เจ็บเเผลหรือ"

นางถามเพราะเป็นห่วง ไม่มีคำตอบจากเขา ร่างทั้งร่างของหยงฟางเหนียงก็ลอยหวือเข้าไปนอนหงายยังเตียงด้านใน ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ไม่มีท่าทีว่าจะเจ็บเเล้ว

"ยืนได้หนิ เเล้วทำไมต้องให้ข้าช่วยพยุงไปนั่นมานี่ด้วย นี่เเกล้งหรือ"

เขาถอดเสื้อคลุมด้านนอกออกก่อนจะก้าวขึ้นมาบนเตียง ท่าทางน่ากลัวมาก หยงฟางเหนียงลุกขึ้น นางถอยจนเเผ่นหลังอยู่ชิดกับพนักหัวเตียง

"ทะ...ท่าน จะทำอะไร"

"เเต่งงานเเล้วไม่ใช่หรือยังไง คืนเเต่งงานคนอื่นเขาทำอะไรกัน เจ้ายังตีหน้าซื่อมาถาม"

"ขะ...ข้ายังไม่พร้อมเลย ท่านถอยออกไปก่อน"

คำว่าถอยไม่มีอยู่ในความคิดของคนเช่นเขา มีเเต่พุ่งชนเเละบดขยี้ให้เเหลกลาญเท่านั้น วันนี้ เขาจะกู้เกียรติยศของตนคืน เอาให้นาง เดินไปไหนไม่ได้สามวันเลยทีเดียว ความคิดอันโหดเหี้ยมก่อตัวขึ้น มือที่มีพละกำลังมหาศาลนั่น ก็ยื่นมาดึงขาสองข้างของร่างเล็กลากลงมานอนราบเรียบร้อย รองเท้าปลิวตกลงพื้น

"กลัว ก็สมควร"

เขาหายดีเช่นนี้ตั้งเเต่เมื่อไหร่ หยงฟางเหนียงหดขาหนี เมื่อเขาถอดเสื้อออก บาดเเผลบนร่างเเกร่งก็เหมือนจะสมานเเล้ว เสื้อสมรสของเจ้าบ่าว ถูกนำมาใช้มัดมือเจ้าสาวทั้งสองข้างไว้กับหัวเตียง ใบหน้าของหยงฟางเหนียงบิดเบี้ยวเมื่อมือสากดึงกระชากชุดของนางจนขาดหลุดรุ่ย ความรุนเเรงครั้งนี้ ทำให้เอวบางมีเลือดซึมออกมา ชายร่างใหญ่ทมึนมองเห็นเลือดสีเเดงสดก็ยิ้มพอใจ ฉายาโลหิตสังหารที่คนกล่าวถึงเขา ไม่ใช่เเค่การอาบเลือดในสนามรบเท่านั้น เรื่องความชอบของเขาก็เช่นกัน ยิ่งเห็นคนทรมาน ใจอันว่างเปล่าก็เหมือนถูกเติมเต็ม

"อื้อ~ เจ็บๆ อย่าพึ่ง เราเเต่งงานกันวันเดียวเอง จำไม่ได้หรือ อย่าพึ่งทำเช่นนี้กับข้า"

"ใครให้เจ้าพูด อยู่เงียบๆ ไม่เช่นนั้น ก็กรีดร้องดังๆให้ข้าฟังพอ"

เขาก้มลงกัดลำคอของนาง เลือดที่ไหลออกมาตามรอยกัดผสมกับกลิ่นหอมจากเรือนร่างเล็กทำให้บุรุษร่างใหญ่ยิ่งกระสัน ไม่เคยมีสตรีนางใดที่เขายอมใช้ริมฝีปากขบกัดร่างกายของพวกนาง ที่ผ่านมา เเค่ให้ส่วนล่างได้ปลดปล่อยก็เลิกรา หยงฟางเหนียงคือคนเเรกที่เขาจะทำ นางไม่ได้ทำผิดอะไรมากมายหรอก เพียงเเต่กล้ามาเเตะต้องหยกของท่านเเม่เท่านั้น โจววั่งฉินเป็นคนยึดติดเอามากๆ หากอะไรสำคัญ ไม่ว่าเป็นสิ่งของหรือคน เขาก็จะหวงเเหนที่สุด ไม่ตายจาก ก็จะไม่ปล่อยไปเด็ดขาด ใครกล้ามาเเตะหรือขโมย จะต้องได้รับการลงโทษ

"อย่ากัด เจ็บ"

เลือดของนางไหลออกจากมุมปากของเขา ใบหน้าหล่อเหลาไม่สนใจ เขาก้มลงไปจดจ่อลมหายใจที่ใบหน้างดงามก่อนจะกัดลงไปหนึ่งที เเก้มเนียนเป็นรอยฟัน ไม่ลึกมากเเค่ประทับไว้เท่านั้น หยงฟางเหนียงสะดุ้ง เขาน่ากลัวมาก

"หากเจ้ายังพูดกับข้าอีก ข้าจะลงโทษเจ้า อยากเเต่งงานไม่ใช่หรือ นี่คืนเข้าหอ หวังว่าเจ้าจะไม่ลืม"