บทที่ 196 ตอนที่104/2 บทละครอันน่าประทับใจ (6)

ที่เป็นเช่นนั้น เพราะเขาไม่ได้มองลงไปยังเวทีเบื้องล่าง เเต่มองใบหน้าที่กำลังจริงจังของนางอยู่ตลอด ทำไมนับวัน ยิ่งรู้สึกเหมือนว่าคนผู้นี้น่ากัดกว่าเดิม ว่าเเล้วก็จูบที่เเก้มสักหน่อย เเล้วค่อยไล่ลงไปซุกลำคอกลิ่นหอม

"เจ้าบังอาจมาก" พูดไปก็ซุกไปด้วยอาการเหนื่อยหอบ ยามที่ซบลงชิดซอกคอขาวระหงอันหอมหวานนี้ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ