บทที่ 232 ตอนที่122/2 ปลอบขวัญชาวเมือง (2)

“ข้าเข้าใจเเล้ว” โจววั่งฉินกัดเเก้มนางอีกสักครั้งค่อยลุกขึ้นเเต่งกาย ดึกดื่นคือช่วงเวลาของนักล่า ให้นางนอนสักหน่อย หายเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี

“ท่านจะไปไหนหรือ”

“ข้ามาทำงาน อย่างอแงไม่รู้เวลา”

งอแงอะไร นางไม่ใช่เด็กสักหน่อย เเค่อยากถามเท่านั้น เผื่อว่าเขาจะบอกอะไรที่เป็นประโยชน์เเก่นางบ้าง โจววั่งฉินเเต่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ