บทที่ 3 ตอนที่2/1 รักแรกพบ (1)

หยงฟางเหนียงพยักหน้า นางชี้มือไปที่ชายสูงวัยในชุดเกราะสีน้ำตาลเเดง เเม้จะเเก่ เเต่ก็ร้ายกาจดั่งเสือ อยู่ในสนามรบ กลยุทธ์ของท่านปู่คมซะยิ่งกว่าดาบเหล็กนิล หยงเฟิงหลัวไม่คิดว่านางสร้างเรื่อง น้องสาวคนนี้มีความมุ่งมั่นมาก นางคงไปเห็นมาจริงๆ จึงได้ยืนกรานเช่นนี้ เรื่องนางดื้อควรลงโทษ เเต่เอาไว้ก่อน ไปจัดการเรื่องใหญ่ก่อน สองพี่น้องต่อสู้กับนักดาบฝีมือดีจนสามารถเข้ามาใกล้เเม่ทัพหยงเค่อหลุนได้ ท่านปู่ของพวกเขากำลังเลือดร้อนเลยทีเดียว

"เฟิงหลัว เจ้ามาทัน เร่งนำคนไปปิดล้อม อย่าให้หนีไปได้"

"ท่านปู่ รายงานจากสายข่าว กองทัพเสริมของกลุ่มกบฎเส้าฉีกำลังเดินทางมา เราจะจัดการต่อไปอย่างไรดี" อดีตขุนนางใหญ่ได้รับข่าวใหม่ก็หวั่นใจไม่น้อย หากถูกตลบหลัง ไม่เเน่ว่าอาจจะพ่ายเเพ้ได้ เเล้วเจ้าพวกนั้น เดินทางถึงไหนกันเเล้ว

เสียงกีบเท้าม้าย่ำเเผ่นพื้นพสุธาสนั่น หัวหน้าใหญ่หนึ่งในสามของกลุ่มกบฎเส้าฉี พ่นลมหายใจที่เหมือนกับมังกรไฟลอดผ่านหน้ากากนักรบ เขาตะโกนก้องสั่งไพร่พลนักรบบุกเข้าไปสังหาร กองทัพต้าโจวเเละลั่วโจวอยู่ตรงกลาง พร้อมจะถูกบดขยี้ได้ทุกเมื่อ ทหารของลั่วโจวเเตกตื่นเสียกระบวนทัพ พวกเขาล้มตายไม่ใช่น้อย กองรบศัตรูที่มาใหม่ยังดูฮึกเหิมน่าหวั่นเกรงอีก

"กองพลตั้งรับ"

เสียงบัญชาการรบทุ้มเข้มกล่าวขึ้นท่ามกลางทหารที่กำลังเสียขัวญ เขาเคลื่อนม้ารวดเร็วกันทหารของลั่วโจวไปคอยสนับสนุนจัดการพวกกบฎอยู่กองหลัง คนกว่าสามหมื่นจากต้าโจววิ่งกันเอาเป็นเอาตายเพื่อทำตามสัญญาณคำสั่ง เกราะเหล็กนิลดำของทหารต้าโจวเรียงเเถวเป็นเเนวยาว พวกเขาตั้งเป็นกำเเพงกั้นกบฎเส้าฉีกลุ่มเเรกไว้ด้านใน ให้ทหารของลั่วโจวจัดการ ส่วนกองกำลังของศัตรูที่มาเสริม มีด่านเกราะที่ตั้งใหม่กั้นไว้ให้อยู่ด้านนอก หอกเเหลมคมพุ่งออกไปเเทงขาม้าเเละทหารของกลุ่มกบฎ เลือดข้นสดสีเเดงกระจายย้อมพื้นดินเเห้ง สถานการณ์กลับมาได้เปรียบอีกครั้ง ทหารของลั่วโจวมีความกล้าเพิ่มขึ้นมาเป็นทวีคูณ

"ท่านเเม่ทัพ นั่นโลหิตสังหารขอรับ"

อืม เป็นเขา เเม่ทัพกลุ่มกบฎเส้าฉีเห็นเพียงเสี้ยวหน้าของเเม่ทัพเกราะเหล็กดำก็จำได้ไม่ลืม มัจจุราชเดินดิน คนที่สามารถฆ่าผู้อื่นได้โดยไม่มีอุดมการณ์ จะเป็นใครได้อีก หากฆ่าเขาได้ ราชวงศ์โจวก็ไร้เเขนขาไว้คอยทำงานให้เเล้ว ถึงเเม้ทัพต้าโจวจะกลับมาได้เปรียบเเต่คนของเส้าฉีก็มีมาก ศึกยังไม่จบ ใครจะอยู่ใครจะไป มาตัดสินกันเลยจะดีกว่า ท้องฟ้ายามสายเริ่มมืดมัว ฝุ่นกระจายตัวจนบดบังความร้อนของเเสงอาทิตย์ สนามรบเลือดนองไปทุกที่ สาวน้อยหยงฟางเหนียงต้องรับมือกับคนกว่าสิบ พวกเขาตัวใหญ่ เเรงมหาศาล ยังไล่ฆ่านางเอาเป็นเอาตาย เเต่ใครจะตายจริงๆ ก็ยังไม่เเน่หรอก ดาบใหญ่นั่น ฟันลงมาเรื่อยๆ ยิ่งเอาเเต่ตั้งรับ กำลังเเขนก็เหมือนจะเริ่มลดลงไปทุกที หยงเฟิงหลัวพยายามไปช่วยน้องสาว เเต่เขาเองก็ถูกรุมอยู่เช่นกัน

"อาเหนียง พวกเจ้าอย่ายุ่งกับนางนะ"

บุรุษหนุ่มเลือดเดือดฟาดฟันคนจนกระจายออกเป็นวงกว้าง เมื่อมองกลับไปยังตำเเหน่งที่หยงฟางเหนียงเคยอยู่ก็ไม่เห็นนางซะเเล้ว น้องสาวคนนี้ เผลอไม่ได้ หายตัวเร็วยิ่งกว่าผี ทางหยางฟางเหนียง นางรอดเงื้อมมือชายฉกรรจ์เหล่านั้นเพราะมีคนช่วย ในช่วงเวลาเป็นตาย พลันมีบุรุษขี่ม้าร่างกายสูงใหญ่ตวัดดาบฟันทหารที่รุมนางอยู่ มันรวดเร็วมาก เพียงดาบเดียวจริงๆ ร่างบอบบางลอยหวือขึ้นจากพื้น เขาหิ้วนางติดมาด้วยเหมือนเป็นลูกลิง หยงฟางเหนียงหันคอพยายามจะมองผู้มีพระคุณ ยังไม่ทันได้เห็นหน้าเลย เขาทิ้งนางลงพื้นซะเเล้ว

"โอ้ย เจ็บจัง เเต่ไม่เป็นไร ข้าทนได้"

สาวน้อยมองเเผ่นหลังของเขา นางพยายามจดจำ เพียงมองจากด้านหลัง เขาก็ยังองอาจถึงเพียงนี้ ไม่เคยเลย หัวใจของนางไม่เคยเต้นเเรงเช่นนี้มาก่อน สติของหยงฟางเหนียงหลุดลอยไปกับเสี้ยวหน้าของคนหล่อขี่ม้าตัวใหญ่ นางสะบัดหัวไล่ความคิดก่อนจะพบว่าตนเองนั่งหัวโด่ไม่มีอะไรทำเพียงคนเดียวในสนามรบ นางเช็ดเลือดออกจากใบหน้า กลิ่นของมันเเทรกซึมเข้าไปในหัวจนทนไม่ไหว สาวน้อยอาเจียนออกมาอย่างหนัก นางไม่เคยรบ เเม้ฝึกกระบี่ก็เพียงใช้ปกป้องคนในเมืองลั่วโจวเท่านั้น สนามสังหารของจริง ยากที่ร่างกายจะรับได้ หยงฟางเหนียงอาเจียนอยู่นาน ในที่สุดก็อาการดีขึ้น สาวน้อยพุ่งตัวจากพื้นยืนอย่างมั่นคง

"ด่านซ้ายเเตกเเล้ว"

คนกลุ่มใหญ่กรูกันเข้ามา ธนูดอกเเล้วดอกเล่ายิงสวนกันอย่างดุเดือด ทางฝั่งซ้ายนั้นมีคนโจมตีมากเกินไปจึงต้านไม่ไหว ทหารของต้าโจวรีบสับเปลี่ยนตั้งเเถวใหม่เพื่ออุดรอยเเยกของเเนวเกราะ คนที่ทะลักเข้ามานั้นมากกว่าหนึ่งพัน เมื่อรวมกับกลุ่มเเรกก็เพิ่มจำนวนขึ้นทันตาทีเดียว ทหารของต้าโจวกว่าครึ่งตั้งเเนวรบป้องกันกองสนับสนุนของกลุ่มกบฎ หน้าที่สังหารหลักจึงยกให้ทหารจากลั่วโจว จอมทัพโลหิตดวงตานิ่งสงบ เขาทะยานจากหลังม้าพุ่งเข้าหาคนนับร้อย เลือดของศัตรูกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้า ยิ่งเขาฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง ทหารที่ดาหน้าเข้าไปหาเขา ก็ยิ่งตื่นกลัว ในใจยังลังเลที่จะเข้าไปสู้กับเขาด้วยซ้ำ

"เกาทัณฑ์เหล็กนิล ตั้งกอง"

พลธนูเหล็กของทัพกบฎเส้าฉีวิ่งขึ้นมาตั้งเเถว พวกเขายิงลูกศรไปยังฝั่งตรงข้ามราวกับห่าฝน โลหิตสังหารคว้าโล่เหล็กขึ้นมา เขาวิ่งไปพร้อมกับทหารคนอื่นๆ บุกทะลวงเข้าเข่นฆ่าทำลายให้หมดสิ้น ธนูเหล็กนั้นสามารถเจาะทะลวงโล่ได้ ร่างของทหารต้าโจวถูกธนูปักล้มลงสิ้นชีวิต จอมทัพโลหิตเองก็หลบไม่พ้น เเม้ร่างกายของเขาจะถูกธนูทะลวงร่างไปสี่ห้าดอก เเต่เขาไม่หยุดวิ่งเข้าหากลุ่มกบฏเลย ความกล้าเเกร่งของเเม่ทัพ ทำให้ทหารกัดฟันสู้สุดชีวิต