บทที่ 7 ตอนที่4/2 ไออุ่นจากผิวกาย (2)

โจววั่งฉินไม่สนใจนาง เขาไม่ชอบพูดคุยกับใคร ยิ่งเป็นสตรีเเปลกหน้า ยิ่งไม่อยากไปทำความรู้จัก คนป่า มีอะไรให้ควรพูดคุยกัน หยงฟางเหนียงยังไม่ละความพยายามในการพูดคุย เขาเป็นคนนิสัยอย่างนี้หรือ พูดคำตอบคำ หน้าตาไม่ยิ้มเเย้ม บุคคลประหลาด นางไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

"ข้าชื่อฟางเหนียง เจ้าเรียกชื่อข้าเถอะ หากต้องการจะให้ทำอะไรก็เรียกดีๆ หากเรียกข้าว่าลิงภูเขาอีก ข้าจะใจร้ายกับเจ้าให้ดู"

หยงฟางเหนียงเตรียมอาหารไว้ให้เขาถึงตอนเย็น นางจะไม่อยู่ทั้งวัน เดี๋ยวหิวขึ้นมา จะไม่มีปัญญาไปทำกินเอง หญิงสาวควบม้าตัวที่เคยช่วยชีวิตนางออกจากกระท่อม หนทางค่อนข้างไกลเเต่ก็สามารถเดินทางมาจนถึงจุดนัดพบ หยงฟางเหนียงผูกม้าไว้ นางเดินเท้าต่อไปอีก2ลี้ (1 กิโลเมตร)ก็มาหยุดที่ป่าไผ่รกหนาทึบ ท้องฟ้าวันนี้ยังคงมืดมัว เเสงเเดดไม่สามารถส่องผ่านม่านเมฆลงมายังเบื้องล่างได้เลย

"อาเหนียง ข้ารออยู่ตั้งนาน" หยงฟางเหนียงวิ่งเข้าไปหาอวี๋ซาน เขาปลอดภัย สาวน้อยพลิกสหายซ้ายขวา นางดีใจมาก ยืนเขย่าเขาอยู่นานจึงได้คุยเรื่องสำคัญกัน

"เป็นอย่างไรบ้าง ได้เรื่องหรือไม่" อวี๋ซานยกมือชี้ที่ตนเอง เขามีท่าทีที่ลำพองมาก น่าหมั่นไส้จริงๆ

"ข้าซะอย่าง ว่าที่ท่านเเม่ทัพกองหน้า จะกล้าไม่ได้อะไรติดมือมาหรือ"

"ได้อะไรมา เอามาดูเร็วๆ"

อวี๋ซานนำม้วนภาพออกมา หยงฟางเหนียงมองมันอย่างตื่นเต้น สหายผู้นี้ เก่งกาจเหลือเกิน นางมองเเผนที่ตั้งค่ายกบฎเส้าฉี พวกเขาหลบซ่อนอยู่ที่หลังเขาหั่วซานนี่เอง ไม่น่าหน่วยสอดเเนมหาไม่พบ เช่นนี้ หากทัพของต้าโจวเเละลั่วโจวเข้าไปลอบโจมตีล่ะก็ เเผ่นดินใหญ่ต้องชนะศึกเเน่นอน

"อวี๋ซาน กว่าคนของเส้าฉีจะรวมพลอีกครั้ง เราจะต้องรีบไปเเจ้งท่านปู่ เจ้าไปรายงาน ข้าจะกลับไปหาคนก่อน"

"ใครกัน เจ้าซ่อนใครไว้"

"ไม่ได้ซ่อนสักหน่อย เดี๋ยวเราไปเจอกันที่ค่ายท่านปู่นะ"

"อาเหนียง เดี๋ยวก่อนสิ"

หยงฟางเหนียงวิ่งจากไป อวี๋ซานอยากจะตามเเต่เขามีเรื่องเร่งด่วนต้องทำ หากนำเเผนผังค่ายไปเเจ้งท่านหยงเค่อ ความชอบครั้งนี้ จะต้องมอบให้เขากับอาเหนียงเเน่นอน ทุกคนต่างเเยกย้าย กว่าหยงฟางเหนียงจะกลับมาถึงกระท่อมก็ตะวันลับขอบฟ้า นางเดินเข้าไปในครัวเพื่อหาอะไรกิน เมื่อเปิดดูก็เห็นจะมีเเต่โจ๊กที่ทำไว้ให้คนป่วย หยงฟางเหนียงกินจนหมด นางเดินเข้าไปดูเจ้าหมียักษ์ต่อ เขานอนอยู่ อาหารที่ทำไว้ให้ก็ไม่กิน โจววั่งฉินลืมตาขึ้นเมื่อรู้ว่านางกลับมา

"ทำไมไม่กินข้าวล่ะ ข้าไม่ได้เอาไว้ไกลสักหน่อย เจ้านั่งได้เเล้วด้วย"

เขาไม่ตอบ ได้เเต่เบือนหน้าหนีเพราะรำคาญเสียงบ่นของนาง หยงฟางเหนียงนำอาหารไปอุ่น นางเเทบจะเป็นข้ารับใช้ของเขาอยู่เเล้ว อะไรไม่ได้ดั่งใจหน่อยก็ใช้สายตาน่ากลัวนั่นตลอด มันจะหลุดออกนอกเบ้าวันไหน นางอยากจะรู้จริงๆ หยงฟางเหนียงเข้ามาพร้อมอาหาร ไม่ได้กินอะไรทั้งวัน น้ำก็ไม่ยอมดื่ม จะหายดีได้อย่างไร

"มาเถิด ข้าจะป้อน เเค่ข้าไม่อยู่ป้อนอาหารก็งอเเงเป็นเด็กเชียว มา มา พี่สาวจะดูเเลเจ้าเอง"

"ใครน้องชายเจ้า อย่าบังอาจให้มากเกินไป"

"ข้าก็ไม่ได้อยากมีน้องชายเช่นเจ้าหรอก"

นางตักข้าวป้อนเขา เเม้บุรุษหนุ่มจะร้ายกาจถึงเพียงนี้ เเต่นางก็ไม่ว่าอะไร ในใจก็ยังเเอบคิดไปไกลกับเขาเหมือนเดิม โจววั่งฉินรู้ว่านางกำลังคิดลามกกับตน เช่นนั้นเมื่อข้าวเหลือครึ่งถ้วย เขาจึงเเกล้งขยับเเขนชนถ้วยข้าวในมือของนางหล่นลงพื้น หยงฟางเหนียงตวัดสายตามามองเจ้าคนเอาเเต่ใจ

"ทำอะไร ข้าขี้เกียจทำความสะอาดนะ"

"สมควร บังอาจใช้สายตาลามกกับข้า ไม่บีบคอเจ้าก็ปราณีเเค่ไหน"

หยงฟางเหนียงเก็บถ้วยข้าวเดินออกไปจากห้องด้วยความโกรธ พ้นสายตาเขานางก็ขยี้ใบหน้าของตนเอง นางไปทำเช่นนั้นตอนไหนกัน ถึงเเม้นางจะคิดจริง เขามองออกด้วยหรือ น่าอายจังเลย ใบหน้างดงามอมยิ้ม จัดการทุกอย่างภายในกระท่อมเรียบร้อยก็จะมาป้อนยา ครานี้ หยงฟางเหนียงพยายามปรับสีหน้าให้เฉยชาที่สุด ทำสีหน้าเหมือนที่เจ้าหมียักษ์ชอบทำ จะได้รับรู้เสียบ้างว่าคนอื่นอึดอัดที่เขาเอาเเต่เเสดงสีหน้าเช่นนี้เเค่ไหน โจววั่งฉินดันตัวลุกขึ้นมากินยา หยงฟางเหนียงก็ป้อนเขาอย่างไม่ค่อยจะใส่ใจนัก ความคิดหนึ่งยังอยากจะเทยาราดเขาสักครั้งอีกด้วย

"เจ้าต้องการอะไร"

เขาเอ่ยออกมาน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าก็ยังเย็นชาไร้ความรู้สึกอยู่อย่างนั้น นางดูเเลเขามาสามสี่วันไม่ได้ทำอันตรายเลย เช่นนั้นก็อาจจะเป็นคนธรรมดา ไม่ใช่ศัตรู หยงฟางเหนียงลีลา นางทำหน้าเฉยเมยก่อนจะยกยาป้อนเขาอีกครั้ง เเก้มป่องๆกับใบหน้าเนียนๆ น่าหมั่นเขี้ยวเป็นอย่างมาก นางต้องการอะไรจากเขางั้นหรือ หากหัวใจเต้นเเรงเพราะใครสักคน ก็เรียกว่าชอบได้หรือเปล่า พูดอย่างไม่อายเลย นางอยากให้เขาเป็นเจ้าบ่าวของนาง การเเต่งงานที่ตนเป็นคนเลือก มันย่อมดีกว่าถูกท่านเเม่คลุมถุงชนอยู่เเล้ว นางถูกใจเขามาก เเต่เขาไม่มีท่าทีเช่นเดียวกันเลย เช่นนั้นหยงฟางเหนียงจึงได้คิดเเผนการอันยิ่งใหญ่ขึ้นในใจ

"เจ้าเป็นถึงท่านเเม่ทัพ ข้าก็เป็นคนลั่วโจว ช่วยเจ้าไว้เพราะอยากช่วยลั่วโจวด้วย หากบ้านเกิดข้าเป็นอะไรไป ข้าจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ"

"เจ้ารู้ว่าข้าเป็นเเม่ทัพ"

"ก็เจ้าสวมชุดนักรบของต้าโจว ข้าเคยเห็นพวกเจ้า จะไม่รู้ได้ยังไง ยังมีอีกเรื่อง ข้ารู้ว่าทัพกบฎเส้าฉีอยู่ที่ใดด้วย"

"ลิงภูเขาเช่นเจ้า โอ้อวดตนเองเกินจริง โกหกหน้าตาย"

บทก่อนหน้า
บทถัดไป