บทที่ 7 เมื่อก่อนเคยรัก

เช้าวันต่อมา

นลินตื่นขึ้นมาด้วยร่างกายที่หนักอึ้ง ความระบมจากการเคี่ยวเข็ญอย่างบ้าคลั่งของคเชนทร์เมื่อคืน ทำให้เธอแทบจะขยับตัวไม่ได้

หัวสมองมึนตื้อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังค้างคา และความอ่อนเพลีย

หญิงสาวพยายามจะพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงกว้าง แต่กลับถูกวงแขนแกร่งตวัดรวบเอวเอาไว้เสียก่อน

“จะไปไหน... นอนนิ่งๆ ถ้าไม่อยากให้ผมต่อบทเรียนเมื่อคืนอีกรอบ”

คเชนทร์กระซิบเสียงต่ำอยู่ข้างหู เขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม ดูสดชื่นผิดกับเธอที่สภาพยับย่น

“คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับนลิน... นลินไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณนะ” นลินพยายามเค้นเสียงต่อว่า แต่ความเหนื่อยอ่อนทำให้เสียงนั้นฟังดูแหบพร่าและสั่นเครือ

“สิทธิ์เหรอ? ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวคุณนลิน ตั้งแต่ที่คุณก้าวเท้ากลับเข้ามาที่นี่แล้ว”

ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของคเชนทร์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็สั่นครืดๆ

เขาเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมากดรับ พร้อมกับกดเปิดสปีคโฟนอย่างตั้งใจให้นลินได้ยินทุกถ้อยคำ

(“สวัสดีครับท่านประธาน ผมหมอยุทธนะครับ... เรื่องเคสของคุณหญิงมารศรี แม่ของคุณหมอนลินน่ะครับ ตัวยาแอนติบอดี้นำเข้าเข็มละสองแสนที่ใช้อยู่ตอนนี้กำลังจะหมดสต็อกภายในวันนี้แล้ว ผมต้องทำเรื่องขออนุมัติสั่งซื้อล็อตใหม่ด่วนที่สุด ไม่ทราบว่าท่านประธานจะให้ดำเนินการต่อเลยไหมครับ?”)

นลินตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตสั่นระริกมองหน้าคเชนทร์อย่างอ้อนวอน ภาพความทรงจำอันโหดร้ายในตอนที่ครอบครัวล้มละลาย บ้านถูกยึด ทรัพย์สินทุกอย่างมลายหายไป เหลือเพียงเธอกับแม่ที่นอนป่วยติดเตียงพรั่งพรูเข้ามาในหัว

ตอนนี้เธอไม่มีอะไรเหลือแล้ว... นอกจากศักดิ์ศรีที่กินไม่ได้ กับลมหายใจของแม่ที่เป็นเดิมพัน

คเชนทร์กระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่คลอน้ำตาของนลิน มือหนาเลื่อนไปวางใกล้ปุ่มกดวางสาย

“ว่าไงครับหมอยุทธ... พอดีผมกำลังพิจารณาอยู่ว่าความคุ้มค่าของเคสนี้มันอยู่ตรงไหน”

“อย่า... อย่าทำแบบนั้นนะพี่เชนทร์...” นลินละล่ำละลัก มือบางคว้าชายเสื้อคลุมของเขาไว้แน่น น้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบแก้ม

“นลินยอมแล้ว... จะให้นลินทำอะไร นลินก็ยอมทุกอย่างแล้ว”

“ทุกอย่าง... ในฐานะอะไร?” เขาถามย้ำอย่างกดดัน

“ในฐานะ... ทาสของคุณ นลินจะเป็นทาสของคุณ จะไม่หนี จะไม่พยศ... ขอแค่ยาให้แม่ของนลิน และรักษาแม่ของนลินเท่านั้น ได้โปรด...”

นลินก้มหน้าลงซบกับอกแกร่งอย่างพ่ายแพ้ ยอมรับพันธนาการที่เขาสร้างขึ้นอย่างจำนน

เพราะนลินเหลือแม่เพียงคนเดียวในโลกนี้จริงๆ

คเชนทร์ยกมือขึ้นลูบผมเธออย่างผู้ชนะ ก่อนจะกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์

“อนุมัติครับหมอยุทธ... จัดการให้ดีที่สุด อย่าให้คนไข้เป็นอะไรไป เพราะท่านคือหัวใจของคนข้างๆ ผมตอนนี้”

เขากดวางสาย ก่อนจะเชยคางนลินขึ้นมาบดจูบที่ทั้งขมปร่าและเร่าร้อนอีกครั้ง เป็นการประทับตราว่านับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป นลินได้กลายเป็นสมบัติส่วนตัวของคเชนทร์ อธิษริยะ อย่างสมบูรณ์แบบ

โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า นอกห้องนั้น... ความขัดแย้งของพี่น้องอีกสองคนกำลังเริ่มต้นขึ้นเพื่อแย่งชิงทาสคนนี้ไปจากเขา

แม้ภายใต้ร่างหนาจะยินดี แต่ความทุกข์ใจไม่เคยจางหายไป เธออยากให้เขามองเธอใหม่ นลินไม่ได้ร้าย และคิดที่จะทิ้งเขา แต่มันมีเหตุผล ที่เธอเองไม่บอกเขา เพราะกลัวคเชนทร์จะเสียใจ

‘ทำไมฉันจะต้องเป็นผู้เสียสละ’

‘แล้วอยู่แบบนี้จะดีไหม’

‘ดี... เพราะฉันรักเขา พี่เชนทร์ค่ะ นลินรักพี่’

ในอดีต

ท่ามกลางความวุ่นวายในรั้วมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง 'คเชนทร์' ทายาทคนโตของตระกูลอธิษริยะผู้เคร่งขรึมและเข้าถึงยาก

กลับต้องมาหยุดสายตาอยู่ที่ร่างบางในชุดนักศึกษาที่ดูเรียบร้อยสะอาดตา 'นลิน' ดาวคณะแพทยศาสตร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความใจดี และรอยยิ้มที่สว่างไสวราวกับดอกบัวสมชื่อ

การเจอกันครั้งแรกไม่ใช่ในงานปาร์ตี้หรูหรา แต่เป็นในห้องสมุดช่วงบ่ายที่นลินกำลังนั่งอ่านตำราเล่มหนาจนเผลอหลับไป

คเชนทร์ที่บังเอิญเดินผ่านมาเห็นจึงถือวิสาสะถอดเสื้อช็อปของเขาคลุมไหล่ให้เธอ

กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกลิ่นกายชายหนุ่มทำให้นลินตื่นขึ้นมาสบตากับดวงตาคมกริบที่มักจะดูดุดัน

แต่ในวินาทีนันมันกลับดูอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด

“ใส่ไว้สิ เดี๋ยวจะไม่สบาย... ถ้าหมอป่วยเสียเอง ใครจะรักษาคนไข้”

คำพูดสั้นๆ แต่ทำให้นลินหน้าร้อนผ่าวๆ

หลังจากนั้น คเชนทร์ผู้ไม่เคยง้อใคร ก็เริ่มปรากฏตัวรอบตัวนลินบ่อยขึ้น เขาคอยไปรับไปส่งเธอที่คณะ

แม้จะเรียนคนละภาควิชา แต่เขาก็ยอมนั่งเฝ้าเธออ่านหนังสือสอบจนสว่าง

เป้าหมายของทั้งคู่ชัดเจนและส่งเสริมกัน นลินอยากเป็นวิสัญญีแพทย์ที่เก่งกาจ

ส่วนคเชนทร์สัญญากับเธอว่า เขาจะบริหารธุรกิจของครอบครัวให้มั่นคง เพื่อสร้างโรงพยาบาลที่ทันสมัยที่สุดให้นลินได้ทำงานที่เธอรัก

วันหนึ่ง ที่ดาดฟ้าตึกคณะบริหาร คเชนทร์จัดเซอร์ไพรส์เล็กๆ ที่มีเพียงช่อดอกไม้ที่นลินชอบ และแสงดาวเป็นพยาน

เขากุมมือนุ่มของเธอไว้แน่น

“นลิน... พี่อาจจะไม่มีเวลาหวานๆ เหมือนใครเขา แต่พี่สัญญาว่าชีวิตของพี่จะมีแค่นลินคนเดียว อนาคตของพี่ที่มีนลินอยู่ด้วย มันคือเป้าหมายเดียวที่พี่อยากทำสำเร็จ... เป็นแฟนกับพี่นะครับ”

คำตอบของนลินคือแรงกระชับที่ฝ่ามือ และรอยยิ้มที่หวานที่สุดในโลก

“นลินจะอยู่ข้างๆ พี่เชนทร์เองค่ะ เราจะสร้างอนาคตไปด้วยกันนะ”

ในตอนนั้น ทั้งคู่ต่างเชื่อสุดใจว่าความรักที่บริสุทธิ์ และเป้าหมายที่วาดไว้ด้วยกัน จะไม่มีอะไรมาสั่นคลอนได้

โดยที่นลินไม่รู้เลยว่า ครอบครัวที่ครอบงำ และยศถาบรรดาศักดิ์ที่พวกเขาตั้งกำแพงเอาไว้

คนที่จะมาเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลต้องเป็นผู้หญิงแบบไหน และเพียบพร้อมที่สุดกับคำว่าทัดเทียม

คุณเลอสันต์ คุณพ่อของคเชนทร์ เป็นอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุด