บทที่ 91 ตั้งสติกันหน่อยสิ ไอ้พวกบ้า

ความทรงจำในอดีต ตอนที่เขาเคยได้กกกอดเธอแต่เพียงผู้เดียว และสองคนที่ตระกองกอดกันเอาไว้ในอ้อมแขน

ทั้งยังเคยสัญญาว่า จะรักและดูแลกันและกัน ทว่าความรู้สึกดีๆ เหล่านั้นกลับถูกภาพรอยราคีคาวเมื่อกี้บดขยี้จนแหลกลาญ

“นลิน... เธอ... สุขใจมากใช่ไหมที่ทำแบบนี้?”

คเชนทร์แค่นเสียงพูด  จนลำคอแกร่งขยับขึ้นลงด้วย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ