บทที่ 97 ตัณหาหน้ามืด

“ผมไม่อยากจะเสียพี่นลินไป” เสียงของหมอดินครางทุ้มต่ำ และหายใจกระเส่า เขาเร่งเร้าตอกอัดแท่งแข็งเข้าๆ ออกๆ แบบไร้ความนุ่มนวล ทั้งหนักแน่นและตอกย้ำความเป็นสามีอีกคนอย่างหน้ามืดตามัว

มือหนาประคองจับใบหน้าหวานของนลินเอาไว้แน่น พลางบดเบียดริมฝีปากลงประทับจูบอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตักความหว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ