บทที่ 2 CHAPTER 1 คู่นัดบอดตีนผี
CHAPTER 1 คู่นัดบอดตีนผี
บริษัท Tss
บริษัทนี้เดิมทีมีคุณสายชลเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดจนกระทั่งหนึ่งปีหลังมานี้ได้เปลี่ยนให้ลูกสาวเพียงคนเดียวคือ เตยใส ขึ้นแท่นบริหารงานแทน
"แม่ให้เตยมาดูแลงานควบคู่กับการหาคู่"
"รับทราบค่ะคุณสายชล แต่ระหว่างนี้เตยขอสนใจงานก่อนนะคะ เตยยังไม่.."
"ไม่มีคำว่าไม่ แม่ให้เลย์หาคู่เดตให้แล้ว อย่าทำให้ฉันต้องเสียหน้านะเตยใส!"
"แม่.." เรียกผู้เป็นแม่เสียงยืด มองตามตาละห้อย ใครจะอยากออกเดตกับผู้ชายทุกวันกันล่ะแม่
"คุณเตยคะ วันนี้มีนัดที่โรงแรมนะคะ"
"เลย์ ตกลงเธอเป็นเลขาฉันหรือเลขาคุณสายชล"
"คุณเตยใสค่ะ"
"ทำไมต้องทำตามที่แม่บอกด้วย ไม่ต้องทำ ฉันไม่ไป ถ้าแม่ถามก็บอกไปว่าไปมาแล้ว ไม่ชอบไม่ถูกใจ ไม่หล่อ!" พูดพลางจ้องตาเลย์ไม่กะพริบ พอจะเข้าใจว่าลำบากใจ เธอเองก็ลำบากไม่ต่างกัน เลย์หา..แม่หา แต่เธอคือคนที่ต้องไปเจอ
หล่อบ้าง ไม่หล่อบ้าง ที่สำคัญคือไม่โดนใจ!
โรงแรมหรู
เป้าหมายของเธอวันนี้คือ ผู้ชายที่ชื่อฮาลาร์ส ในเว็บไซต์สำหรับนัดบอดเขียนประวัติเขาไว้คร่าว ๆ ทำงานอยู่ที่อู่ไม่ใกล้ไม่ไกลบริษัท
"..." หยุดชะงักอยู่กับที่ เพราะสถานที่จองมีแค่โต๊ะเดียวนั่นหมายความว่าโต๊ะที่จองเป็น..
"สวัสดีครับ คุณเตยใส" ฮาลาร์สผายมือให้คู่เดตของตัวเองนั่งลงฝั่งตรงข้าม
"สวัสดีค่ะคุณ.." กลัวออกเสียงผิด ขายขี้หน้าแย่
"ฮาน - ลาซ ครับ" ยื่นมือไปทักทาย ตาคมหรี่มองมือเล็กที่ยกขึ้นมาจับ นุ่มมาก..นุ่มนิ่มเหมือนผิวเด็ก
"ค่ะ สั่งอาหารหรือยังคะ"
"เรียบร้อยครับ คนที่คุยแชทกับผมไม่ใช่คุณใช่ไหม"
"..." ถือเป็นประโยคทักทายใช่ไหม หรือเขากำลังตั้งคำถาม ซึ่งเธอไม่สามารถตอบได้เพราะคนที่คุยไม่ใช่เธอ..
"ผมว่าอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่เกร็งแบบนี้"
"ร..หรอคะ" ยิ้มแห้งกลับไป เขาดูถอนหายใจโล่งอกนะ มีอะไรผิดปกติงั้นหรอ
"ผมอ่านในเว็บคุณอายุมากกว่าผมสามปี ผมขอเรียกคุณพี่ก็แล้วกันเราจะได้สนิทสนมกันมากขึ้น"
"แบบนั้นก็ได้ค่ะ"
"เรื่องที่เคยคุยกันในแชทนั้นลบทิ้งได้เลยนะครับ เพราะผมก็ไม่ได้คุยเองเหมือนกัน"
"..." คืออะไร ?
"เพื่อนผมน่ะครับ ช่วยหาคู่ให้" พูดให้พี่เตยใสเลิกทำสีหน้าสงสัย
เธอพยักหน้าเข้าใจ มองผู้ชายตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา เขาถือเป็นผู้ชายคนแรกที่ตรงสเปคเธอ 1.อายุน้อยกว่า 2.แต่งตัวดูดี 3.วางตัวดี 4.ซิกแพ็กแน่นแน่นอน เส้นเลือดตามมือนั้น.. 5.หล่อ หล่อแบบตะโกน!!
'ดีลค่ะ คนนี้ได้อยู่ต่อ' อยู่ต่อที่ว่าหมายถึงสามารถออกไปทานข้าวด้วยกันได้อีก ทำอะไร อะไรด้วยกันได้มากกว่านี้
"พี่อยากดื่มอะไรหรือเปล่าครับ ?"
"ฉันขับรถมา ขอเป็นน้ำผลไม้ก็พอ"
"ผมมาแท็กซี่ พี่ไปส่งผมด้วยนะ" ทำตาปริบ ๆ ไปเถอะ ไปส่งเถอะ ซอยเข้าอู่เปลี่ยวมากแท็กซี่ทิ้งลงหน้าปากซอยตลอด
มีหลายครั้งที่มัวแต่ขี้เกียจ จนไม่อยากขับรถเอง..ทว่าเที่ยวดึกทีไร หอบสังขารเดินกลับเข้าอู่ทุกที..เปลี่ยวจนหมาไม่กล้าหอน
"ด..ได้ ได้สิ" ใต้คำว่าได้มันมีความหมายอื่นซ่อนอยู่ ชอบผู้ชายชวนคุยนะแต่ไม่ใช่คุยกับทุกคน
"ผมเพิ่งมาอยู่ที่นี่หกเดือนเอง ยังไม่ค่อยชินทางสักเท่าไหร่เลยอาศัยนั่งแท็กซี่แทน พี่รังเกียจหรือเปล่า"
"ม..ไม่เลยไม่ บางทีฉันก็เลือกใช้บริการแท็กซี่เหมือนกัน"
"งั้นดีเลย ไปต่อด้วยกันได้"
"..." หืม..ได้จริงหรอ เราจะไปต่อกันได้จริง ๆ หรอ
อาหารหลายจานวางลงบนโต๊ะ เขาตักอาหารให้คนตรงหน้า คลี่ยิ้มหล่อกระชากใจ..เผื่อว่าคืนนี้จะมีสาวยอมกลับไปนอนด้วยกันสักคืน
"พี่อิ่มแล้วหรอ น้อยไปไหม ?" ถึงสิบคำหรือเปล่าไม่แน่ใจ
"อืม อิ่มแล้ว อาหารถูกปากไหม"
"ไม่เท่าไหร่ครับ ชอบแถวข้างทางมากกว่าจัดจ้านดี"
บนรถ
"เซลล์ขายรถ ขับรถหรูขนาดนี้เลยหรอเปิดประทุนได้ด้วยนะเนี่ย.." ค่อนข้างตื่นตาตื่นใจ คิดว่าคนที่นั่งด้านข้างก็แค่เซลล์ธรรมดาแต่ดันไม่ธรรมดา ขายหนึ่งคันคงได้รับเปอร์เซ็นต์เยอะ
"รถบริษัทน่ะ" ถูไถตามน้ำไปก่อนแล้วกัน เผื่อรู้ว่ารวยทิพย์จะได้แยกจากกันง่าย ๆ
"บริษัทพี่ใจป้ำมากเลยนะ รถคันตั้งหลายล้านพี่เป็นเซลล์ดีเด่นหรือเปล่า ขายดิบขายดี" หันมองคนด้านข้างพร้อมกับถามทางตลอด บอกทันบ้างไม่ทันบ้าง เลยซอยต้องกลับไปวนรถใหม่ก็หลายครั้ง
"เวียนหัวอ่ะฮาลาร์ส" หรี่ตามองคนด้านข้างที่นั่งประจำตำแหน่งคนขับรถ สมกับที่ทำงานอู่รถ คงขับรถซ่อมรถชำนาญมาก
"รถแรงอ่ะ ปกติเหยียบเกินร้อยยี่บ้างไหม"
"ร้อยเดียวก็พอ รถติดเป็นขบวนขนาดนี้"
"เดี๋ยวผมจะเหยียบให้พี่ดู!" พูดจบตีนผีเข้าสิงทันที ถนนเปลี่ยวทางเข้าอู่ค่อนข้างดีพอสมควร ทำให้สามารถลองรถได้โดยไม่ขัดแย้งกับชาวบ้าน {พื้นที่ส่วนบุคคลห้ามบุกรุก}
"ม..ไม่ ไม่!!! ฮาลลลล.." เสียงหวีดดังในรถคันหรู มือและเท้าจิกเกร็งหาที่ยึด เกิดรถเสียการทรงตัวจะได้ไม่เจ็บหนัก
