บทที่ 9 บทที่ 7 ที่พึ่งพิง

บทที่ 7

ที่พึ่งพิง

อชิยืนกอดข้าวของที่ถูกโยนกองกระจัดกระจายอยู่หน้าห้องเช่าเก่า ๆ น้ำตาไหลพรากไม่หยุด เขาสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดและไร้หนทาง

มือสั่นเทาคว้ามือถือขึ้นมา กดเบอร์ของณัฐ คนที่เขาเพิ่งไปเริ่มงานให้กับเตี่ยและม้าของอีกฝ่าย อชิตั้งใจว่าจะไม่รบกวนณัฐอีกแล้ว แต่ตอนนี้เขาไม่เหลือใครอีกแล้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ