บทที่ 12 บทที่ 3 เพียงคืนเดียว (E)
“แล้วถ้านีท้องล่ะ” เขามีสติดีทุกอย่าง มีสติทุกประการพอจะจำได้ด้วยซ้ำไปว่า เขาหลั่งรินน้ำรักทุกหยาดหยดในตัววิลาสินี
“ช่างเถอะ สมัยนี้ซิงเกิ้ลมัมมีเยอะแยะ นีเป็นทั้งพ่อและแม่ให้ลูกได้” บอกปัดอย่างเย่อหยิ่ง เธอว่าทั้งที่ใจภาวนาว่าขอให้อารมณ์โรมานซ์สั้นๆ ที่ผ่านมานั้นอย่าต้องให้มีชีวิตหนึ่งชีวิตใดเกิดมาเลย ไม่ใช่เธอรังเกลียดหรือไม่รักเด็กแต่อย่างใด แต่เธออยากให้เด็กที่เกิดมานั้นเกิดมาจากความรักของคนเป็นพ่อและแม่... ภาวินีคิดอย่างนึกสมเพชตัวเอง
ชายหนุ่มสลดอย่างคนสำนึกผิด แล้วเขาก็พบว่าเพื่อนสาวยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง เมื่อพบว่าคราบเลือดของสาวพรหมจรรย์ปรากฏชัดบนที่นอน
นั่น! รอยอะไร... หรือว่านี.... ศิรศักดิ์คิดเองอย่างทึกทักพร้อมความรู้สึกอยากเอาหัวตัวเองโขกกำแพงเสียให้รู้รอด
“นี่นียัง.... ไม่เคย” ศิรศักดิ์ทำหน้าไม่ถูก เขาแปลกใจกับสิ่งที่ได้สัมผัส อีกทั้งดีใจที่ตนเป็นชายคนแรกของหญิงสาว แต่ตอนนี้สำหรับเขามันไม่ใช่ความรู้สึกของตัวเองเลยหากเป็นความรู้สึกของวิลาสินีต่างหาก
ศิรศักดิ์แคร์ความรู้สึกของเพื่อนสาวมากกว่า... เพราะเขากำลังรู้สึกผิด อนาคตของผู้หญิงดีๆ คนหนึ่งต้องมาจบที่ความไร้สติขาดความยั้งคิดจากผู้ชายอย่างเขา
ไอ้ศิรศักดิ์... มึงทำอะไรลงไปวะ ไอ้บัดซบเอ้ย! เขาด่าตัวเองในใจ
“ศักดิ์ยังจะมาดูถูกเราอีกหรือ เห็นเราเป็นผู้หญิงแบบไหนกันแน่ ออกไปนะ ออกไป๊” ร้องเสียงหลงพานน้ำตาก็ไหล ความเสียใจไหลบ่าขึ้นมาอีกครั้ง ร่างเล็กร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน มันเสียใจที่เขาข่มเหงรังแกนั้นไม่เท่าไหร่ แต่ที่เสียใจยิ่งกว่าก็ตรงที่เขาทำไปด้วยไร้สติและไม่มีความรักให้เธอเลยแม้แต่น้อย...
เครื่องบำบัดความต้องการ... เพียงเท่านั้นที่เธอเป็น!
“นี...” เขาหมายจะคว้าร่างน้อยเข้ามากอด แต่วิลาสินีไม่เพียงเบี่ยงตัวหลับ ซ้ำยังปาหมอนใส่เขาจนร่างสูงเซไปทางอื่น
“ถ้าศักดิ์ยังไม่ออกไปจากห้องเรา นีจะแจ้งความนะ ออกไปให้พ้นนะ” คนตัวเล็กตวาดไล่ ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้มานานกลายเป็นแดงโรจน์เพราะความโกรธและผิดหวัง
“ศักดิ์ขอโทษ...” ศิรศักดิ์คราง เขาเองก็ไม่อาจให้อภัยตัวเองได้เลย เพราะความไร้สติแท้ๆ จึงก่อเหตุน่าบัดซบแบบนี้ขึ้น
หลังจากศิรศักดิ์ก้าวออกไปจากห้องแล้ว วิลาสินีก็สะอื้นร้องไห้จนตัวโยน สิ่งล้ำค่าเพียงสิ่งเดียวสุดหวงแหนของชีวิตลูกผู้หญิงถูกเขาพรากไป เธอไม่อาจรู้ได้เลยว่า เขาตักตวงเอาความสุขจากร่างเธอในขณะที่เขาคิดว่าเธอคือวิลาสินี หรือเธอคือผู้หญิงคนอื่น ยิ่งคิด ความเจ็บช้ำก็ยิ่งมากมายร้อยเท่าพันทวี คิดแล้วก็เอาแต่มีความเสียใจ
น้ำตาหลั่งไหลออกมาแทบเป็นสายเลือด ในที่สุดหญิงสาวก็หลับไปอีกครั้งด้วยความอ่อนเพลียและเสียใจอย่างที่ไม่เคยเสียใจกับเรื่องไหนได้มากเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต
