บทที่ 76 ผู้ชายของพิมพ์

สัมผัสอบอุ่นที่แก้มทำให้น้ำตาของลูกผู้ชายที่นพัทธ์กักเก็บไว้ไหลร่วงลงมาทันที ชายหนุ่มทิ้งช่อดอกไม้ลงบนเบาะรถ ก่อนจะคว้าตัวร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้แน่นแน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดลอยหายไปอีกครั้ง เขาซบหน้าลงกับไหล่บาง สูดกลิ่นหอมอันคุ้นเคยที่เขาโหยหามาตลอดหกเดือน

“พิมพ์... ผมขอโทษ... ผมคิดถึงคุณเหลือเก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ