บทที่ 82 แต่งงานกันนะ

“ไม่เหนื่อยค่ะ... พิมพ์แค่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป” พิมพ์พิศากระซิบตอบ เสียงหวานแหบพร่าเล็กน้อย “พิมพ์กลัวเหลือเกินค่ะคุณนพ กลัวว่าถ้าลืมตาขึ้นมาอีกที แล้วจะพบว่าคุณไม่ได้อยู่ตรงนี้... พิมพ์กลัวที่จะต้องกลับไปอยู่กับความเงียบและคิดถึงคุณเหมือนหกเดือนที่ผ่านมา”

นพัทธ์ได้ยินคำสารภาพที่กลั่นมาจากค...