บทที่ 13 พันธะร้อน วิวาห์สวาท EP13
กระทั่งเวลาผ่านไปราวๆ ครึ่งชั่วโมง กับข้าวสุดแสนจะอร่อยในจาน ก็พร่องไปจนเกือบจะหมด รอยยิ้มและเสียงหัวเราะดังขึ้นตลอดช่วงเวลาที่ทานอาหาร ทำให้รุจรู้สึกดีขึ้นที่อย่างน้อยบรรยากาศที่อบอุ่นและมีความสุขได้กลับมาเหมือนเดิม
“เดี๋ยวเราไปนั่งดูหนังกันไหมลูก” รุจเอ่ยชวนบุตรสาวด้วยความหวัง
“นั่นสิลูกบัว คืนนี้เรานั่งดูหนังด้วยกันนะคะลูก” ลลนารีบสมทบอีกแล้ว เพราะอยากให้บรรยากาศเก่าๆ กลับมาอีกครั้ง หลังจากพักหลังลูกสาวต้องฝึกงานหนัก จึงไม่ค่อยได้มีเวลาดูหนังด้วยกันเท่าไหร่
“ได้สิคะคุณพ่อคุณแม่” เมื่อคิดได้ว่าจะต้องห่างจากพ่อและแม่หลายวัน ลลิตาจึงรีบตอบตกลงกลับไปทันทีด้วยรอยยิ้ม เท่านั้นก็ทำให้คนที่รอคำตอบถึงกับยิ้มออกมาอย่างดีใจ
สามคนพ่อแม่ลูกช่วยกันเก็บอาหารบนโต๊ะ โดยไม่ต้องให้แม่ครัวที่ถูกสั่งให้ไปพักมาจัดการ เนื่องจากเวลานับจากนี้เป็นเวลาของครอบครัวจะได้ทำกิจกรรมร่วมกัน ภายในห้องครัวรุจกำลังจัดการเทเศษอาหารใส่ถังขยะ โดยมีภรรยาที่กำลังล้างจานอยู่ใกล้ๆ คอยส่งยิ้มให้ทั้งลูกสาวและสามี ส่วนคนเป็นลูกก็คอยรับจานที่ล้างเสร็จแล้ว มาเช็ดให้สะอาดก่อนจะจัดมันเข้าตู้ให้เรียบร้อย
“เราจะดูกันเลย หรือว่าจะไปอาบน้ำให้สบายตัวกันก่อนดีจ๊ะ” ลลนาเอ่ยถามสามีและลูกอย่างขอความเห็น
“ลูกบัวว่าเราไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยลงมานั่งดูพร้อมกันดีไหมคะ” ลลิตาที่ยังไม่ได้อาบน้ำตั้งแต่กลับมา ก็รู้สึกเหนียวตัวอยากจะไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยลงมาดูหนังด้วยกัน
“เอาเป็นว่าเราทั้งสามขึ้นไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยลงมาดูหนังพร้อมกันนะ” รุจสรุปปิดท้าย ก่อนจะพาภรรยาเดินกลับขึ้นไปห้องนอน เพื่อจัดการธุระส่วนตัว แล้วจึงค่อยลงมาเจอกันอีกครั้ง
ลลิตาเดินกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง ล็อกห้องให้เรียบร้อย แล้วจึงหยิบกระเป๋าเดินทางที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงออกมา จัดการจัดใหม่ให้เรียบร้อย พร้อมเดินทางในวันพรุ่งนี้ จากนั้นก็ถึงเวลาที่จะเข้าไปอาบน้ำให้ร่างกายสดชื่น เพื่อลงไปดูหนังกับบุพการีอย่างที่ตั้งใจ
แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นระหว่างที่เจ้าของกำลังอาบน้ำอยู่ ลลิตาไม่ได้สนใจมันมาก โดยปล่อยให้มันแผดเสียงดังอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเธออาบน้ำเสร็จ และแต่งตัวด้วยชุดนอนลายการ์ตูนอย่างที่ชอบ นั่นแหละถึงได้เดินไปยังที่ตั้งของโทรศัพท์ เพื่อกดดูว่าเป็นใครที่โทรเข้ามาหาเธอ
และทันทีที่เห็นชื่อคนโทรเข้ามา ลลิตาก็ทำหน้าไม่แยแสทันที กระทั่งปลายสายยังไม่ล้มเลิกที่จะโทรหา สุดท้ายจึงตัดสินใจรับสาย เพราะอยากจะรู้ว่าโทรมาด้วยเรื่องอะไรกันแน่
“ลูกบัว พี่เองนะครับ” เจตคมเอ่ยเรียกรุ่นน้องสาวปลายสายด้วยความดีใจ เพราะนี่ถือเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ที่เขาพยายามที่จะโทรหา ทว่าก็ไม่เคยได้พูดคุยอย่างต้องการเลยสักครั้ง
เจตคมชายหนุ่มรุ่นพี่ที่เคยเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยเดียวกัน และเคยเป็นคนที่ลลิตาเคยชอบและเกือบจะมอบหัวใจให้ แต่นั่นมันก็กลายเป็นอดีต ที่น่ารังเกียจไปเสียแล้วสำหรับหญิงสาว เพราะผู้ชายที่มักมาก ต้องการคบเพราะเพียงร่างกายแบบนั้น ไม่มีค่าคู่ควรที่จะให้ลลิตาสนใจอีกแล้ว
ผิดกับคนที่คิดสั้นคว้าเอาก้อนกรวดอย่างจิราจันทร์ แทนที่จะเป็นก้อนเพชรอย่างลลิตา ก็ได้แต่เสียใจในความผิดพลาดที่เกิดขึ้นในชีวิต ทุกครั้งที่นึกถึงการตัดสินใจของตัวเองทีไร เจตคมก็อยากจะสามารถย้อนเวลา เพื่อกลับไปแก้ไขอดีตอีกครั้ง
เพราะถ้าวันนั้นเขาสามารถยับยั้งชั่งใจตัวเองได้ คนที่จะมาอยู่เคียงข้างเขาทุกวันนี้ คงจะเป็นลลิตามากกว่าที่จะเป็นจิราจันทร์ ผู้หญิงที่วันๆ ไม่ได้ทำอะไรให้ชีวิตมันดีขึ้น มีแต่จะแย่ลงแย่ลง และที่ทำให้เขารู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนั้นมากที่สุดก็คือ เมื่อมารู้ว่าที่จิราจันทร์ยอมเอาตัวเข้าแลก ก็เพียงเพราะต้องการแย่งคนรักของเพื่อนก็เท่านั้น
แต่พอคบกันไปมารู้ว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นเพียงแค่ชายหนุ่มจนๆ ไม่ได้มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย จิราจันทร์ ก็แสดงท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เริ่มไม่มาหาอย่างเช่นทุกครั้ง เคยมาหลับนอนที่ห้องของเขา ก็เรียกว่าแทบจะไม่เคยโผล่มาถ้าไม่เดือดร้อน
แม้ว่าการคบกันจะไม่ได้เกิดจากความรัก แต่ทว่าเมื่ออยู่ด้วยกัน จิราจันทร์เอง ก็ดูแลดีทุกอย่างจึงไม่ยากที่จะเกิดความผูกพัน จนบางครั้งยอมให้อภัยในสิ่งที่หญิงสาวได้กระทำ
