บทที่ 12 ตอนที่5.1 โดนครั้งแรก 1
ตอนที่5 โดนครั้งแรก
เมื่อวันเวลากลายเป็นสัปดาห์ งานบ้านหนักอึ้งที่แก้วอัปสรต้องรับผิดชอบกลายเป็นภาระที่เธอต้องแบกรับไว้บนบ่า บวกเข้ากับงานเลขาที่ดูๆ ไปแล้วก็หนักหนาสาหัสไม่ต่างกัน ทำเอาเรี่ยวแรงของแก้วอัปสรในแต่ละวันแทบไม่มีหลงเหลือ
หากไม่ติดว่าผลตอบแทนมันมีมูลค่าสูง เส้นทางลูกจ้างสุดหฤโหดนี้แก้วอัปสรคงเดินหน้าสู้ต่อไม่ไหว
ความคืบหน้าของการกอบกู้ชื่อเสียงของเธอจากมลทินที่บริษัทเก่ากล่าวหาเริ่มโชนแสงแห่งความหวังมากขึ้นเรื่อยๆ
ไม่เป็นไร เขาแก้ปัญหาให้เธอได้ เธอก็ควรอดทนให้มากขึ้น ทั้งชีวิตความยากลำบากก็ผ่านมาหมดแล้ว จะต้องกลัวอะไรกับหนทางย่ำแย่ที่มีเงินและการพ้นมลทินเป็นของเดิมพัน
"วันนี้ฉันจะออกไปเที่ยวเลยอยากพาเธอไปด้วย ยังไงก็เตรียมตัวให้พร้อมฉันจะออกไปตอนทุ่มครึ่ง แต่งตัวให้เหมาะสมด้วย คงไม่ต้องไปเดินเลือกชุดให้เองหรอกใช่ไหม"
ขณะที่แก้วอัปสรกำลังวุ่นอยู่กับการกวาดใบไม้ที่หลังบ้าน ภวิศโผล่เข้ามาพร้อมกับคำสั่งแสนประสาท
แก้วอัปสรถอดถอนใจ หลังจากกลับมาถึงบ้าน ภวิศสั่งให้เธอมากวาดใบไม้ตรงนี้ให้หมดเธอก็ปรี่เข้ามาทำ หวังว่าเสร็จงานตรงนี้แล้วจะได้อาบน้ำและนอนพักผ่อนอย่างสบายใจ กลับกลายเป็นว่าเขามาสั่งให้เตรียมตัวเพื่อออกไปเที่ยวเสียอย่างนั้น
"แก้วไม่เคยไปเที่ยวกลางคืนที่ไหนหรอกค่ะ" หญิงสาวตอบตามตรง ชีวิตเธอไม่ได้สุขสบายขนาดจะเจียดเวลาอันมีค่าไปทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก
"ไม่ใช่เด็กสาวมัธยมปลายแล้วนะ" ภวิศพูดขึ้นพลางขมวดคิ้วกวาดสายตามองแก้วอัปสรตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
เขาไม่อยากเชื่อหรอกว่าคนอายุเท่านี้จะไม่เคยเที่ยวกลางคืน อย่างน้อยช่วงชีวิตมหาลัยมันก็ต้องมีกันบ้าง
"ค่ะ ตอนมัธยมปลายชีวิตฉันวิ่งวุ่นตลอด เช้าไปโรงเรียน เลิกเรียนก็ไปล้างจานร้านก๋วยเตี๋ยวจนสี่ทุ่ม ช่วยเถ้าแก่ปิดร้านแล้วก็ไปรับพวงมาลัยมาเดินขายตามสี่แยกจนตีสอง ขายพวงมาลัยเสร็จก็รีบกลับไปนอน เพราะตีสี่ต้องตื่นไปเข็นผักที่ตลาดเช้า เข็นผักเสร็จก็รีบกลับมาแต่งตัวไปเรียน"
แก้วอัปสรแจกแจงความลำบากของชีวิตเธออย่างละเอียด นั่นแหละเหตุผลที่ทำให้เธออดทนตั้งใจเรียนให้จบสูงๆ เพื่อจะหางานดีๆ ทำ แต่ก็ไม่วายต้องมากลายเป็นพนักงานยักยอกเงินบริษัท ตกอับถึงขนาดมารับอุ้มบุญให้คนประสาทอย่างภวิศ
"แล้วตอนอยู่มหาวิทยาลัยไม่เคยไปเที่ยวผับบ้างเลยหรือไง"
"โอ๊ย อยู่มหาลัยก็ทำเหมือนเดิมค่ะ เลิกเรียนไปเป็นเด็กเสิร์ฟร้านหมูกระทะ ร้านปิดก็ล้างจานต่อจนตีหนึ่ง..."
"พอๆ ฉันไม่อยากฟังชีวประวัติชีวิตของเธอแล้ว เก็บไม้กวาดแล้วไปเตรียมตัวซะ"
"แต่ยังกวาดไม่เสร็จเลยนะคะ" หญิงสาวว่าพลางผายมือไปที่ลานกว้าง ซึ่งยังคงเต็มไปด้วยใบไม้
"ที่นี่มีคนสวน เก็บไว้ให้คนสวนทำบ้างเถอะ ส่วนเธอไปเตรียมตัวห้ามสาย ฉันไม่ชอบ"
พูดจบภวิศก็เดินจากไปทันที ทิ้งแก้วอัปสรให้ยืนงุนงงกับความผีเข้าผีออกของเขาเพียงลำพัง
"คุ้มดีคุ้มร้ายเหลือเกินนะพ่อคุณ ไม่แปลกใจเลยทำไมถึงหาเมียไม่ได้"
หญิงสาวบ่นพึมพำขณะเดินเอาของไปเก็บตามคำสั่ง
ที่น่าเบื่อก็ตรงที่ว่าเธอต้องเสียเวลาไปค้นดูว่าชุดไหนเหมาะจะใส่ไปเที่ยวอย่างที่เจ้านายบ้าๆ บอๆ สั่งกัน!
