บทที่ 2 ตอนที่ 2 ข้อเสนอจอมบงการ
ตอนที่ 2 ข้อเสนอจอมบงการ
ภายในห้องทำงานหรูบนตึกสูงใจกลางเมืองหลวง ภิภัทรนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเอกสารรายงานทรัพย์สินของตระกูลพลอยไพลินด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี
ตรงข้ามเขาคือพลอยไพลินในชุดนักศึกษาตัวเดิมที่เริ่มแห้งสนิท เธอนั่งตัวตรง แขนเรียวโอบกอดกระเป๋าไว้แน่นราวกับมันเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวในชีวิตของเธอ
“หมดตัว ไม่สิ! ต้องเรียกว่าล้มละลายจนติดลบถึงจะถูก” ภิภัทรเปิดฉากพูดน้ำเสียงเรียบ ปากหนากระตุกยิ้มขึ้นมาเล็ก “บ้านโดนยึด ที่ดินโดนจำนอง พ่อเธอหนีออกนอกประเทศไปพร้อมกับเมียน้อย ทิ้งหนี้สินก้อนโตไว้ให้ลูกสาวสู้หน้า”
พลอยไพลินเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตสั่นระริกแต่ยังคงจ้องมองของเขาอย่างไม่ยอมแพ้
“คุณสืบเรื่องของหนูหมดแล้ว จะพูดตอกย้ำให้ได้อะไรขึ้นมาคะ”
“ฉันแค่ต้องการให้เธอตื่นจากฝันสาวน้อย” ภิภัทรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “ห้าล้านที่เธอประกาศปาวๆ ว่าจะหามาคืนฉันน่ะ... ชาตินี้ทั้งชาติเธอก็หาไม่ได้หรอก ลำพังแค่เงินจะซื้อข้าวกินประทังชีวิตในวันพรุ่งนี้ เธอยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ”
“แต่วิธีชดใช้หนี้ มันไม่ได้มีแค่การขายตัวนี่คะ! หนูทำงานส่งตัวเองเรียนได้ หนูจะทยอยผ่อนคุณพร้อมดอกเบี้ย...”
“คิดว่าฉันเป็นธนาคารหรือไง?” ภิภัทรเอ่ยแทรกขึ้นเสียงเข้ม “ฉันเป็นมาเฟีย ไม่ใช่ตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่ที่จะมานั่งรอเงินทอนหลักพันจากเด็กเมื่อวานซืนอย่างเธอ ความอดทนของฉันมีจำกัด และมันหมดลงตั้งแต่วินาทีที่เธอคิดจะต่อรองแล้ว”
“แล้วคุณจะให้หนูทำยังไง! ในเมื่อหนูบอกว่าไม่ขายตัว!” พลอยไพลินเผลอตวาดกลับ ดวงตาแดงก่ำด้วยความอัดอั้น
ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นัยน์ตาฉายแววด้วยความนึกสนุก ที่เห็นลูกไก่ตัวน้อยเริ่มพยศ
“ใครบอกว่าฉันจะซื้อเธอมานอนล่ะ? หน้าตาจิ้มลิ้มแต่หุ่นผอมแห้งแรงน้อยแบบเธอ... ฉันไม่มีอารมณ์สวาทด้วยหรอก”
“งั้นคุณต้องการอะไรกันแน่”
ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้าๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ของเธอ เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าคมเข้มอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาทำให้หัวใจของพลอยไพลินเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก
“ฉันต้องการ ‘เมียแต่ง... แค่ในนาม’ เมียที่จดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้องตามกฎหมาย”
“จดทะเบียนสมรส? กับคนอย่างคุณเนี่ยนะ?” พลอยไพลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจทันที
“อืม กับฉันนี่แหละ ทำไม? หรือคิดว่าตัวเองคู่ควรกับคนที่ดีกว่านี้?” ภิภัทรเอ่ย “ฟังให้ดีนะพลอยไพลิน ตอนนี้พวกผู้ใหญ่ในตระกูลของฉันกำลังบีบให้ฉันแต่งงานกับผู้หญิงที่พวกเขาหามาให้ เพื่อจะฮุบอำนาจในตระกูล ฉันรำคาญ! และฉันต้องการไม้กันหมา”
“ไม้กันหมา” พลอยไพลินทวนคำพูดของเขา เธอรู้สึกเหมือนกำลังโดนตบหน้า
“ใช่ และเธอก็คือไม้ชิ้นที่เหมาะที่สุด” ภิภัทรผละตัวออกไปยืนกอดอก มองคนตรงหน้า “เด็กอายุยี่สิบ ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ครอบครัวล้มละลาย พวกผู้ใหญ่เห็นแล้วต้องกระอักเลือดตายแน่ ที่ฉันคว้าเธอมาทำเมีย ที่สำคัญ...เธอควบคุมง่าย ไม่มีปากมีเสียง และไม่มีอำนาจพอที่จะมาหักหลังฉัน”
“คุณเห็นหนูเป็นแค่เครื่องมืองั้นเหรอคะ”
“แล้วเธอคิดว่าคนอย่างภิภัทรจะพิศวาสเด็กไร้ราคาแบบเธอ จนต้องควักเงินห้าล้านไปไถ่ตัวมาหรือไง?” มาเฟียหนุ่มเอ่ยพูดอย่างไม่ไยดี “ข้อเสนอของฉันคือ... เธอเซ็นชื่อลงในทะเบียนสมรส ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านฉันในฐานะภรรยาบังหน้า ออกงานสังคมเมื่อฉันสั่ง ส่วนหน้าที่ดูแลเรื่องเรียนและค่าใช้จ่ายทั้งหมดของเธอ ฉันจะออกให้จนกว่าเธอจะเรียนจบ”
พลอยไพลินนิ่งเงียบไป สมองที่ชาญฉลาดของนักศึกษาทุนพยายามคิดหาทางรอด แต่ไม่ว่าจะคิดยังไง... ทางเลือกของเธอก็ตันทุกทาง
“แล้วถ้าหนูเรียนจบ... สัญญาจะสิ้นสุดลงใช่ไหมคะ”
“อืม เมื่อไหร่ที่ฉันจัดการคนในตระกูลเสร็จ และเธอเรียนจบ... เราจะหย่ากัน ทะเบียนสมรสจะกลายเป็นโมฆะ และหนี้ห้าล้านของพ่อเธอจะถือว่าเจ๊ากันไป” ภิภัทรเดินกลับไปหยิบปากกาหรูส่งให้เธอ “ว่าไง? จะเซ็นรับข้อเสนอ... หรือจะเดินออกไปให้พวกเงินกู้นอกระบบมันรุมจับไปขายซ่องอีก แน่นอนว่าพวกมันไม่เลิกรากับเธอง่ายๆ แน่”
พลอยไพลินมองปากกาในมือหนา สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความกดดัน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปรับปากกามา
“หนูมีเงื่อนไขค่ะ”
“หึ! เด็กหนี้สินล้นตัว ยังกล้ามีเงื่อนไข?” เขากอดอก มองเธอด้วยสายตาที่สมเพช “ลองพูดมาสิ ถ้ามันไร้สาระ... ฉันจะเตะเธอออกไปเดี๋ยวนี้”
“ข้อแรก... เราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันเรื่องชู้สาว คุณห้ามแตะต้องเนื้อตัวหนูโดยที่หนูไม่ยินยอม”
“ข้อนี้ตัดทิ้งไปได้เลยสาวน้อย บอกแล้วไงว่าฉันไม่นิยมกินเด็กอมมือแบบเธอ” ภิภัทรเอ่ยสวนกลับทันควัน “มีข้ออื่นอีกไหม”
“ข้อสอง... คุณห้ามกักขังอิสรภาพของหนู”
“ตราบใดที่เธอไม่แอบไปร่านมีชู้ให้ฉันขายหน้า... ฉันไม่สนใจหรอกว่าเธอจะไปไหน” ภิภัทรยื่นเอกสารสัญญาให้เธอหนึ่งฉบับ “ถ้าเข้าใจตรงกันแล้ว ก็เซ็นซะ อย่าลีลา ฉันมีงานต้องทำต่อ”
คนตัวเล็กจรดปากกาเซ็นชื่อตนเองลงบนเอกสารสำคัญด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอรู้ดีว่าชีวิตหลังจากนี้คงไม่ต่างจากการก้าวเข้าสู่กรงเสือ...
เสือร้ายปากเสียที่พร้อมจะขย้ำเธอให้ตายด้วยวาจาได้ทุกเมื่อ
“เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณภิภัทร” พลอยไพลินวางปากกาลง เลื่อนเอกสารคืนให้กับเขา
ภิภัทรหยิบกระดาษขึ้นมาดู ยกยิ้มที่มุมปากขึ้นอย่างผู้ชนะ
“ดี! ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป จำสถานะของตัวเองไว้ให้ดีล่ะ พลอยไพลิน” ภิภัทรเอ่ยน้ำเสียงเฉียบขาด “เธอเป็นเมียของฉัน เป็นของๆ ฉัน เงินห้าล้านซื้อชีวิตเธอมาแล้ว เพราะฉะนั้นอย่าให้ฉันรู้ว่าเธอทำตัวมีปัญหา ไม่งั้น... เธอจะได้รู้ว่านรกบนดินที่แท้จริงมันเป็นยังไง!”
