บทที่ 4 ตอนที่ 4 เริ่มต้นความเปลี่ยนแปลง

ตอนที่ 4 เริ่มต้นความเปลี่ยนแปลง

เช้าวันใหม่

แสงอาทิตย์ยามเช้าเพิ่งจะสาดส่องผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาได้เพียงครู่เดียว แต่เสียงเคาะประตูห้องของพลอยไพลินก็ดังขึ้นรัวๆ ทันที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณพลอยคะ คุณพลอย ตื่นหรือยังคะ” เสียงของป้าสาย แม่บ้านที่อายุเยอะที่สุดของคฤหาสน์เอ่ยเรียกเธอเสียงดัง ทำให้คนตัวเล็กดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินงัวเงียมาเปิดประตูให้กับป้าสายทันที

“มีอะไรหรือเปล่าคะ เพิ่งจะหกโมงเช้าเองค่ะ” พลอยไพลินเอ่ยถามน้ำเสียงแหบแห้ง

“รีบอาบน้ำแต่งตัวเถอะค่ะ มีคนมารอคุณพลอยอยู่ข้างล่างแล้ว นายสั่งห้ามเลทเด็ดขาดเลยนะคะ” ป้าสายทำหน้าตาตื่นตระหนก ลนลานจนพลอยไพลินต้องรีบก้าวเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองอย่างรวดเร็วทันที

ไม่นานนัก เธอก็อาบน้ำเสร็จและเดินออกมาในชุดคลุมสีขาว ป้าสายคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของเธอทันที แล้วลากตรงไปยังห้องแต่งตัวฝั่งปีกขวาของคฤหาสน์

แกร๊ก!

ทันทีที่ประตูห้องแต่งตัวบานใหญ่ถูกเปิดออก พลอยไพลินก็เบิกตากว้างทันทีด้วยความตกใจ แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองกับภาพตรงหน้า

“ยินดีต้อนรับค่ะคุณพลอย” หญิงสาวสามสี่คนในชุดฟอร์มเรียบร้อยยืนเรียงแถวตรงหน้า พวกเธอก้มหัวให้พลอยไพลินเล็กน้อยพร้อมกันอย่างนอบน้อม

“เอ่อ... พวกคุณคือใครคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความงุนงง สายตาเหลียวมองรอบๆ ห้อง ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยราวเสื้อผ้านักศึกษาชุดใหม่เอี่ยม แล้วก็รองเท้าส้นสูงหลายคู่ รวมถึงกระเป๋าแบรนด์เนมวางเรียงรายมีให้เลือกอยู่หลายใบ

“พวกเราเป็นช่างแต่งหน้า ช่างทำผม และสไตลิสต์ที่คุณภิภัทรจ้างมาค่ะ” หญิงสาวหนึ่งในสี่คนเอ่ยยิ้มๆ “อย่าเสียเวลาเลยค่ะคุณพลอย คุณภิภัทรสั่งว่าต้องเสร็จภายในเจ็ดโมงครึ่ง เชิญนั่งที่เก้าอี้เลยค่ะ”

“เดี๋ยวค่ะ! ฉันแค่จะไปเรียนหนังสือนะคะ ทำไมต้อง...”

ไม่ทันที่พลอยไพลินจะทักท้วงอะไร ร่างบางก็ถูกลากไปกดให้นั่งลงบนเก้าอี้หน้ากระจกบานยักษ์ทันที ช่างทั้งสี่คนเริ่มลงมือจัดการกับเธออย่างรวดเร็วและเป็นมืออาชีพ คนหนึ่งไดร์ผม คนหนึ่งลงรองพื้น อีกคนคัดสรรชุดนักศึกษาทรงเอที่พอดีตัวและขับเน้นรูปร่างของเธอให้เด่นชัด

เพียงครู่เดียว ทุกอย่างก็ถูกจัดการจนเสร็จเรียบร้อย คนตัวเล็กมองเงาตัวเองในกระจกแล้วถึงกับชะงัก ใบหน้าหวานที่เคยจืดชืดถูกแต่งแต้มด้วยโทนสีส้มอิฐเข้ม ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกสีสด เส้นผมยาวสลวยถูกม้วนเป็นลอนคลื่นคลอเคลียไหล่บาง ชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยมพอดีตัวบวกกับรองเท้าส้นสูงและกระเป๋าหรู ส่งให้เธอสวยจัดจ้านจนดูน่าค้นหา แตกต่างจากเด็กกะโปโลคนเดิมโดยสิ้นเชิง

“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ สวยมากเลยค่ะคุณพลอย”

“ขอบคุณค่ะ” พลอยไพลินถอนหายใจยาวๆ ก่อนที่จะหยิบกระเป๋าแล้วเดินลงมาจากชั้นบนทันที

ที่ห้องโถงกว้างกลางคฤหาสน์ ภิภัทรในชุดสูทสีเทาเข้มดูภูมิฐานนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ทว่าตรงข้ามเขากลับมีแขกผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอแต่งตัวดูภูมิฐานไม่แพ้กัน ทันทีที่เสียงส้นสูงของพลอยไพลินกระทบขั้นบันได ทั้งสองคนก็หันมามองที่เธอพร้อมกันทันที

หญิงสาวรุ่นใหญ่มองตรงมาที่พลอยไพลินด้วยสายตาไม่พอใจและเหยียดหยามอย่างเปิดเผย ส่วนภิภัทร... นัยน์ตาคมกริบของเสือร้ายจ้องมองเรือนร่างของเมียเด็กด้วยสายตาที่ตกตะลึง ทว่าแววตาอ่อนโยนนั้นปรากฏขึ้นเพียงครู่เดียวเท่านั้น ก่อนที่เขาจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเคร่งขรึมและเย็นชาเหมือนเดิม

“แต่งตัวเสร็จแล้วก็มานี่ มัวแต่ยืนบื้ออยู่ทำไม” ภิภัทรส่งเสียงเรียกเธอให้มาเดินมาหาทันที

พลอยไพลินสูดหายใจลึกๆ เดินเข้าไปหยุดข้างโซฟาของเขา พลางครี่รอยยิ้มหวานๆ ส่งไปให้ภิภัทรทันที

“ตาภัทร! นี่น่ะเหรอเด็กที่แกคว้ามาจดทะเบียนสมรสด้วย!” หญิงสาวสูงวัยเปิดฉากเอ่ยพูดเสียงแหลมใส่ทันที เธอคือ ‘คุณหญิงมณีจันทร์’ หนึ่งในผู้ใหญ่ของตระกูลที่พยายามแทรกแซงอำนาจของภิภัทร “ท่าทางอวดดี ไม่มีหัวนอนปลายเท้า! แกเอาอะไรคิดถึงได้เอาเด็กคราวลูกแบบนี้มาทำเมียออกหน้าออกตา!”

“คุณอาลืมกฎข้อแรกของผมไปแล้วเหรอครับ” ภิภัทรเอ่ยน้ำเสียงเรียบ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับกดดันจนคุณหญิงมณีจันทร์ชะงักไปเล็กน้อย “เรื่องในบ้านของผม... คนนอกไม่มีสิทธิ์ชี้แนะ และพลอยไพลินก็คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผมครับ”

“ภรรยางั้นเหรอ หึ! ดูจากการแต่งตัวสิ เพิ่งชุบตัวขึ้นมาจากสลัมล่ะสิท่า” คุณหญิงมณีจันทร์ตวัดสายตาจิกกัดมองไปเรือนร่างเล็กทันที “แต่งตัวยั่วผู้ชายตั้งแต่เช้า จะไปเรียนหนังสือหรือจะไปหาผู้ชายที่มหาวิทยาลัยกันแน่!”

คนตัวเล็กยืนนิ่งเงียบ ก่อนที่เธอจะรู้สึกว่าอยากเล่นสนุกบ้าง ในเมื่อเขาอยากให้เธอทำหน้าที่เมียที่ดี พลอยไพลินคนนี้ก็จะแสดงหน้าที่ภรรยาที่ดีที่สุดให้กับเขาอย่างเต็มที่ ร่างเล็กขยับเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงบนตักของภิภัทรอย่างถือวิสาสะ

“หนูไม่ได้จะไปหาผู้ชายที่ไหนนะคะ หนูแต่งมาให้ผัว... เอ๊ย! สามีดูเฉพาะเลยนะคะคุณ...” พลอยไพลินเอ่ยน้ำเสียงยั่วยวน พลางส่งสายตามองที่คุณหญิงมณีจันทร์อย่างท้าทาย

“ฉันชื่อคุณหญิงมณีจันทร์” หญิงสาวสูงวัยเอ่ยแนะนำตัวทันทีที่เห็นสายตาท้าทายของพลอยไพลิน

“หนู... พลอยไพลินค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณหญิงมณีจันทร์” คนตัวเล็กเอ่ยแนะนำตัวเองกลับไปเช่นกัน สายตาของเธอไม่มีหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีแต่ความท้าทาย

“ผมว่า... เมื่อกี้คุณอาพูดแรงไปแล้วนะครับ” ภิภัทรเอ่ยแทรกขึ้นระหว่างกลางของผู้หญิงทั้งสอง พลางเอื้อมมือหนาไปโอบเอวเล็กเอาไว้หลวมๆ “เธอจะกล้าไปยั่วใครได้ยังไงครับ ในเมื่อเธอนอนเตียงเดียวกับผมทุกคืน คงไม่มีแรงไปยั่วคนอื่นหรอกครับคุณอา”

คำพูดแสดงความเป็นเจ้าของทำให้พลอยไพลินหัวใจเต้นแรงผิดปกติ เพราะคำว่า ‘เธอนอนเตียงเดียวกับผมทุกคืน’ ทว่าในความเป็นจริงมันกลับสวนทางกันเหลือเกิน

“ตาภัทร!! แกกำลังหลงเด็กจนหน้ามืดตามัว!” คุณหญิงมณีจันทร์ลุกขึ้นยืนอย่างเดือดดาล “ถ้าพวกผู้ใหญ่ในตระกูลรู้เรื่องนี้ แกไม่รอดแน่!”

“ก็ลองดูครับ ว่าระหว่างพวกผู้ใหญ่ที่ใกล้เข้าโลง กับผม... ใครจะหมดลมก่อนกัน” ภิภัทรเอ่ยตอบน้ำเสียงเย็นชา ทรงอำนาจและเด็ดขาดจนคุณหญิงมณีจันทร์หน้าซีด ก่อนที่เขาจะหันไปสั่งกับลูกน้องคนสนิท “ธันวา ส่งแขก!”

“เชิญครับคุณหญิง” ธันวาก้าวเข้ามาเชิญคุณหญิงมณีจันทร์ออกไปทันที หญิงสาวสูงวัยสะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าออกไปด้วยความขายหน้า และโกรธ

เมื่อคนนอกเดินหายพ้นออกจากบ้านไป พลอยไพลินก็รีบสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของมาเฟียหนุ่มทันที

“ปล่อยค่ะ! แล้วใครนอนเตียงเดียวกับคุณทุกคืนไม่ทราบ!” พลอยไพลินโวยวายเสียงดัง ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความหงุดหงิด

ภิภัทรปัดมือตามเสื้อสูท ทำท่าทีไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนที่จะพ่นคำพูดสวนกลับทันที จนคนตัวเล็กหน้าชา

“ฉันก็แค่พูดให้คุณหญิงมณีจันทร์อกแตกตาย เล่นละครให้มันเนียนๆ หน่อยสิพลอยไพลิน”

“ช่างเถอะค่ะ มาคุยกันเรื่องชุดพลอยดีกว่าค่ะ พลอยบอกแล้วไงว่าจะไปเรียนหนังสือ! ทำไมถึงสั่งให้คนของคุณแต่งตัวพลอยจัดจ้านขนาดนี้ค่ะ”

ภิภัทรยันตัวลุกขึ้นเต็มความสูง เอามือกอดอก เดินเข้ามาใกล้ๆ เรือนร่างเล็ก กวาดสายตามองใบหน้าสวยจัดจ้านของเมียเด็กอีกครั้ง นัยน์ตาฉายแววความพึงใจเล็กน้อย

“แต่งแบบนี้แหละถึงจะสมฐานะเมียของภิภัทร ไม่ใช่ปล่อยตัวซอมซ่อผอมแห้งให้คนเขาเอาไปนินทาว่าฉันไม่มีปัญญาเลี้ยงดู” ภิภัทรขยับเนกไท “อีกอย่าง... ฉันสั่งให้แต่งแบบนี้เพื่อประกาศให้ไอ้พวกผู้ชายหน้าไหนก็ตามในมหาวิทยาลัยมันรู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้ว ห้ามใครสะเออะมาแตะต้อง!”

“คุณมันบ้า!”

“เธอคือสิ่งของของฉันพลอยไพลิน ห้าล้านซื้อชีวิตเธอมาแล้ว” ภิภัทรเอ่ยพูดน้ำเสียงเข้ม ขู่ด้วยสายตาดุจัดจนพลอยไพลินต้องหลบสายตาเขา “เลิกพล่ามไร้สาระแล้วไปขึ้นรถ ธันวารออยู่ข้างนอก... แล้วจำไว้ด้วยนะ ถ้าวันนี้กลับบ้านเลทแม้แต่นาทีเดียว ฉันจะลงโทษเธอด้วยวิธีของฉันจริงๆ แน่!”

“คุณมันบ้าอำนาจ!” พลอยไพลินด่าทอเสียงสั่น สะบัดหน้าเดินกระแทกส้นสูงหนีออกไปทันที ไม่อยากที่จะอยู่ต่อปากต่อคำกับเขาอีก

ภิภัทรมองตามร่างเล็กที่เดินออกไป มาเฟียหนุ่มลอบผ่อนลมหายใจยาวๆ มุมปากหนากระตุกยิ้มบางๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทุกอย่างกำลังจะเริ่มการเปลี่ยนแปลงเร็วๆ นี้