บทที่ 82 ชวนเล่นผีผ้าห่ม

“อื้มม อะไรกันคนดีทิ้งพี่กลางคันอย่างนี้เหรอ โอ้ ไม่นะครับที่รัก” วโรโดมมองใบหน้าหวานแดงก่ำปากอิ่มบวมแดงเจ่อผิวบอบบางขาวเนียนถูกเขาตีตราไปทั่วตัวใต้ร่มผ้าหลับตาพริ้มไปแล้วยัยแมวน้อยทิ้งเขากลางทางอย่างนี้แล้วจะไปต่อได้ยังไง แต่กันติชาหลับไปแล้ว “พระเจ้า!!”

วโรโดมจำต้องถอดถอนแกนกายอวลำใหญ่ออกจากร่องกล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ