บทที่ 2 ตอนที่ 2 พลาด!
สองบอดี้การ์ดคู่หูคู่ตายจำใจต้องทำตามในสิ่งที่ผู้เป็นนายสั่งอย่างไม่อาจคัดค้านหรือปฏิเสธได้ ความเงียบเคลื่อนตัวเข้าครอบงำฉับพลัน..เพื่อที่อัชเชอร์จะได้ใช้สัมผัสพิเศษของตัวเองหาช่องทางหนีที่ปลอดภัยที่สุด ซึ่งเพียงไม่นานเท่านั้นมุมปากหนาสีไวน์ก่ำก็กระตุกยิ้มอย่างร้ายกาจ..ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้ลูอิสกับแคสเปอร์ใช้โขดหินอำพรางตัวเองหนีตายออกไปก่อน ส่วนผู้เป็นนายเหลือหัวอย่างเขา..ก็ได้เวลาผจญภัยในดินแดนแห่งสงครามแล้ว..!!
“นายต้องรอดนะครับ”เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าวเท่านั้น..ลูอิสก็หันกลับไปพูดกับผู้เป็นนายด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง ไม่ต่างจากแคสเปอร์ที่แทบจะร้องไห้ทำราวกับสั่งเสียก่อนเผา ซึ่งการแสดงตีบทแตกกระจุยกระจายของพวกมัน..แทบจะทำอัชเชอร์พุ่งเข้าไปประเคนฝ่าบาทาให้พวกมันสักทีสองทีเป็นรางวัล!
“_*_เออ!..ไม่ต้องทำซึ้งหรอกสัส! กูคงไม่ตายตั้งแต่เปิดเรื่องหรอกโว้ย!!”การแสดงออกตุ๊กตาทองแดงของพวกมันทั้งสองทำอัชเชอร์กรอกตามองบนอย่างเอือมระอา จากนั้นก็ไม่ลังเลที่ทำลายช่วงเวลาไว้อาลัยของพวกมันลงด้วยการพูดประชดประชันกลับไป พร้อมกับปลายเท้าหนาที่กระดิกกลางอากาศยิกๆไล่ตะเพิดพวกมันให้ออกไปสักที
ปังงงงงง!!! ปังงงงงง!!! ปังงงงงง!!! ปังงงงงง!!!
“บัดซบจริงๆ!…กะจะเอากูตายตั้งแต่เปิดเรื่องเลยรึไงวะ!” ไล่หลังพวกนั้นห่ากระสุนก็พุ่งตรงเข้ามายังจุดที่อัชเชอร์ซ่อนตัวอยู่ ทำเอาหนึ่งในบรรดากระสุนมากมายเหล่านั้นพุ่งเฉียวต้นแขนข้างซ้ายไป เสียงเข้มสบถขึ้นอย่างหงุดหงิดโมโห..พร้อมกับเบี่ยงตัวหลบต้นไม้ที่พอจะยื้อชีวิตได้ชั่วคราว แล้วใช้สัญชาตญาณลั่นไกมัจจุราชในมือออกไปยังตำแหน่งของทิศทางห่ากระสุนก่อนหน้านี้อย่างแม่นยำ..!
ปังงงงงงง!!! พรึบบบบ!!!
เพียงนัดเดียวเท่านั้น..หนึ่งในเจ้าของกระสุนที่หมายจะเอาชีวิตของเขาก็ล้มฟุบลงไปบนพื้นทันที อัชเชอร์แสยะยิ้มอย่างสะใจก่อนจะรีบใช้ช่วงเวลาดังกล่าวเบี่ยงตัวหลบ แล้วอาศัยต้นไม้ใบหญ้าและสายฝนเป็นเกาะกำบัง..พาตัวเองหลบหนีออกไปจากจุดเสี่ยงอย่างรวดเร็ว
ปังงงงงง!!! ปังงงงงง!!! ปังงงงงง!!! ปังงงงงง!!!
แต่ด้วยจำนวนคนที่มากกว่าไม่อาจทำให้การหลบหนีในครั้งนี้ง่ายดายอย่างที่ใจต้องการ แต่ถึงอย่างนั้นอัชเชอร์ก็ไม่คิดจะจำนนต่อความตายง่ายๆ..พยายามใช้ความสามารถของตัวเอง วิ่งหลบห่ากระสุนพร้อมกับยิงโต้ตอบกลับไปจวบจนกระทั่งลูกกระสุนที่มี..หมดลง..!!
พรึบบบบบ!!!
“บ้าเอ้ย!!!..จะเอากูให้ตายจริงดิวะ?!”ณ.ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าอัชเชอร์กำลังด่ากราดศัตรูเงามืดของตัวเอง..หรือด่าคนเขียนที่พยายามจะทำให้ตัวเองตายตั้งแต่เปิดเรื่องได้เพียงแค่สองตอน! ดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวในตำนานดำมืดลงพร้อมกับเก็บความไม่พอใจทั้งหมดเอาไว้..เพื่อที่จะได้กลับไปแก้แค้นคนพวกนี้ในภายหลัง! ‘ข้าอัชเชอร์!..จำไว้แล้ว!’
ปังงงงงง!!! ปังงงงงง!!! ปังงงงงง!!! ปังงงงงง!!!
เสียงปืนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง..แต่อัชเชอร์ก็ไม่คิดที่จะหยุดวิ่งแต่อย่างใด เลือดบริเวณต้นแขนกำยำไหลทะลักออกมาปะปนกับสายฝนที่ไม่มีวี่แววว่าหยุดลง และในวินาทีนั้นเอง..สายตาเฉียบแหลมก็เหลือบไปเจอเส้นทางเล็กๆที่อาจจะทำให้เขาหลุดพ้นออกไปจากสถานการณ์นี้ได้ชั่วคราว ซึ่งไม่มีเวลาให้อัชเชอร์ได้คิดมากไปกว่ากระโดดลงลำธารขนาดเล็กนั้น..แล้ววิ่งทวนน้ำข้ามไปอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว
ปังงงงงง!!! ปังงงงงง!!! ปังงงงงง!!! ปังงงงงง!!
แต่แล้วความเร็วของอัชเชอร์กับลูกกระสุนก็ไม่อาจเทียบกันได้ เมื่อจังหวะที่อัชเชอร์รีบไต่ขึ้นเนินโขดหินเพื่อหลบไปอีกฝั่ง ก็ถูกหนึ่งในบรรดาลูกกระสุนเหล่านั้น..พุ่งเข้าเจาะบริเวณไหล่แกร่งจนเลือดสีแดงสดไหลทะลักชะลอความเร็วลงเกินครึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดจัด..ก่อนอัชเชอร์ที่เนื้อตัวโชกเต็มไปด้วยเลือดจะข่มความเจ็บปวดทั้งหมดเอาไว้ แล้วกัดฟันเหวี่ยงตัวเองขึ้นไปอีกฝั่งได้สำเร็จ..จากนั้นก็รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดกระโจนตัวออกไปจากดงกระสุนอย่างสะบัดสะบอมที่สุดในชีวิต
พรึบบบบ!!!!
“นายครับ!!..ทางนี้ครับ..!!” แคสเปอร์กับลูอิสที่รออยู่จุดนัดพบรีบส่งเสียงเรียกผู้เป็นนายอย่างโล่งอก หลังใช้เวลาไม่นานอัชเชอร์ก็สามารถพาตัวเองหลุดออกมาจากดงกระสุนได้สำเร็จ แม้ว่าสภาพของผู้เป็นนายในตอนนี้จะยับเยินจนทำแคสเปอร์กับลูอิสถึงกับน้ำตาตกในก็ตาม
“บัดซบเอ้ย!!!”พิษความเจ็บปวดจากบาดแผลฉกรรจ์ที่กระจายไปทั่วร่าง..ทำอัชเชอร์กัดฟันสบถคำหยาบคายออกมาเพื่อควบคุมสติให้อยู่กับตัวเองที่สุด ก่อนจะใช้เส้นทางเล็กๆวิ่งลัดเลาะไปตามพุ่มไม้และโขดหิน..เพื่อออกไปสมทบสองบอดี้การ์ดของตัวเอง
ตึกๆๆๆๆ
โดยในเวลาเดียวกันนั้นก็มีเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่..ที่กำลังไล่ตามหลังมาติดๆ! นั้นจึงทำให้อัชเชอร์ตัดสินใจส่งสัญญาณบอกแคสเปอร์กับลูอิสให้รีบหลบออกไปก่อน เพราะการที่มันยืนเด่นเป็นสง่าโบกไม้โบกมือต้อนรับเขาอยู่นั้น..ไม่แคล้วคงได้ลงไปรอรับเขาอยู่ในขุมนรกอย่างแน่นอน
“…รีบปะ….!!!”
ปังงงงงงงง!!!! พรึบบบบบ!!!
แต่ยังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ!..ลูกกระสุนมัจจุราชจากอีกฝ่ายก็พุ่งเจาะแผ่นหลังอย่างจัง ทำอัชเชอร์ซวนเซเสียหลักก่อนจะก้าวขาเยียบก้อนหินพลาด..ทิ้งร่างกายและเปลือกตาที่หนักอึ้ง จมดิ่งลงไปในแม่น้ำต่อหน้าต่อตาบอดี้การ์ดคนสนิททั้งสองในทันที!
วูบบบบบ!!! ตู้มมมมมม!!!
“0.0!/”0.0!…นายยยยยย!!!!!“
ปังงงงง!!!! ปังงงง!!! ปังงงง!!! ปังงงง!!!
พร้อมเดียวกันนั้นก็มีเสียงปืนดังกระหน่ำขึ้น..บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าบอดี้การ์ดของตระกูลคราวน์ได้ตามมาสมทบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่เวลานี้แคสเปอร์กับลูอิสกลับพุ่งความสนใจทั้งหมดไปยังแม่น้ำ..ที่หลงเหลือไว้เพียงกลุ่มเลือดสีแดงสดไร้ซึ่งผู้เป็นนาย
“กระจายตัวออกค้นหานายเดี๋ยวนี้!!”ความผิดปกตินี้ทำเอาทั้งสองหน้าซีดปากสั่นเป็นเจ้าเข้า ก่อนจะรีบหันขวับไปออกคำสั่งกับบอดี้การ์ดกลุ่มใหญ่เสียงเครียด..ให้รีบออกค้นหาผู้เป็นนายให้พบโดยเร็ว!
พรึบพรับๆๆ
“รับทราบครับ!!!/รับทราบครับ!!!”บอดี้การ์ดกลุ่มใหญ่ที่ตามมาสมทบประสานเสียงขึ้นอย่างพร้อมเพียงกัน..ก่อนจะหันหลังรีบกระจายตัวออกไปค้นหาผู้เป็นนายเหนือตัวในทันที
“นายจะต้องปลอดภัย!”แคสเปอร์พึมพำขึ้น..พร้อมกับภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายให้ช่วยปกป้องคุ้มครองผู้เป็นนายให้ปลอดภัย
“ใช่!..ไม่งั้นเรื่องของนายคงได้จบลงเพียงแค่นี้”ตามมาด้วยลูอิสที่ยังคงมั่นใจว่าจะไม่มีใคร..สามารถพรากชีวิตของผู้เป็นนายที่ดวงแข็งยิ่งกว่าเหล็กกล้าไปได้ เสียงเข้มดุดันเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองเหล่าบอดี้การ์ด ที่กระโดดลงไปในแม่น้ำ..เพื่อออกค้นหาผู้เป็นที่นายอย่างแข็งขัน
“เออ..ภาวนาขอให้ยัยคนเขียนไม่ใจร้ายละกัน”
“อืม..นี่แหละตัวปัญหา”
ในขณะเดียวกัน
มหาวิทยาลัยชื่อดังในตัวเมือง
พรึบบบบ!!!
“_-_ตั้งแต่พรุ่งนี้ฉันต้องออกภาคปฏิบัติสองปีเต็ม”เอกสารรายงานตัวภาคปฏิบัติที่ออกโดยอาจารย์ที่ปรึกษา..ถูกโยนลงบนโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นหูกวางหน้าตึกคณะพยาบาลศาสตร์ พร้อมกับเสียงใสราวกับระฆังแก้วของดาวคณะคนสวย..ผู้มีคนติดตามในโลกออนไลน์นับล้าน ส่งเสียงร้องโหยหวนไม่อยากออกภาคปฏิบัติสักเท่าไหร่..นั่นเพราะการเข้าหาคนยากเฉกเช่นเธอ..กำลังจะต้องแยกจากเพื่อนสนิททั้งสองคน
“เอาน่าเฌอแตม..พวกเราต้องแยกย้ายเพื่อการเติบโตนะ”และชื่อสุดน่ารักที่เพื่อนคนดีเอ่ยขึ้นมานั้น..มันก็คือชื่อเสียงเรียงนามของดาวคณะผู้มีคนติดตามนับล้านอย่างเธอเอง เฌอแตมทอดถอดหายใจออกมายาวเหยียด..ก่อนจะงัดใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาขึ้นมามองเพื่อนทั้งสองสลับก็ไปมา
“แกก็พูดได้นิ..ก็พวกแกได้อยู่ด้วยกัน มีแค่ฉันที่หัวเดียวกระเทียมหลีบ”พร้อมกับตอกย้ำความจริงที่เธอไม่อาจเปลี่ยนได้ ว่าเธอนั้นต้องแยกจากเพื่อนผู้ดูแลจัดการชีวิตเธอไม่ต่างจากแม่ถึงสองปีเต็ม! แล้วแบบนี้เธอจะมีชีวิตรอดไม่ถูกหยุมหัวไหม..เพราะโรงพยาบาลที่เธอต้องไปออกภาคปฏิบัติขึ้นชื่อว่าโหดร้ายที่สุด..!!
“อย่าพร่ำเพ้อ..ไม่มีแม่ๆอย่างพวกฉันแกก็ต้องอยู่ให้ได้! แล้วถ้าฉันจำไม่ผิดแกต้องไปรายงานตัววันนี้ไม่ใช่หรอเฌอแตม”ทั้งสองสลับกันสร้างขวัญกำลังใจให้เธออย่างสุดความสามารถ แต่เธอในตอนนี้แทบไม่มีกระจิตกระใจจะลุกขึ้นสู้..จวบจนกระทั่งเพื่อนรักย้ำสิ่งสำคัญที่เธอจะต้องทำภายในวันนี้!
พรึบบบบ!!!
“0.0!…จะ..จริงด้วย”เสมือนถูกน้ำร้อนสาด..เฌอแตมเก็บความเสียใจไว้ชั่วคราว ก่อนจะรีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับตะกุกตะกักพูดแทบไม่เป็นภาษา เพราะถ้าหากเธอไปรายงานตัวช้า..ชีวิตนักศึกษาพยาบาลอย่างเธอคงไม่จบพร้อมเพื่อน ซึ่งเน็ตไอดอลที่ทุกคนต่างยกให้เป็นแบบอย่าง..ไม่ควรที่จะทำให้พวกเขาเหล่านั้นเสียใจ!
“งั้นก็ขอให้แกโชคดี”เพื่อนทั้งสองพยักหน้าสมทบ..พร้อมกับลุกขึ้นยืนกล่าวคำอวยพรขอให้ชีวิตต่อจากนี้ของเธอสดใสและงดงาม
วูบบบบบ!!!
“T^T.แต่.ระ…รางสังหรณ์ของฉันมันบอกว่าไม่โอเคเลยอะแก”
“เฌอแตม!!!/เฌอแตม!!!”
“T^Tงื้อออ~~~”
