บทที่ 1 ลูกนอกสมรส
ตอนที่ 1 ลูกนอกสมรส
“ไม่ได้ศิตลา แกต้องไป!” เสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดดังขึ้น ทันทีเมื่อประโยคปฏิเสธการแต่งงาน หลุดออกจากปากของ ศิตลา ชายหนุ่มวัย 23 ปี เจ้าของเรือนผมสีดำขลับ ซึ่งต่อมามีมือของผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ให้กำเนิดตามมาจิกเส้นผมนิ่มนั้นแล้วกระชากเหวี่ยงสะบัด เนื่องจากไม่พอใจที่ลูกชายให้คำตอบที่ตัวเองไม่ต้องการ
“แต่ผมไม่อยากแต่งงานกับตาแก่นั่น” เจ้าของหนังหัวแสบร้อนพยายามยื้อยุดฉุดเส้นผมตัวเองคืนมา
“แกอย่ามาทำท่าทางจองหอง อวดดื้อกับฉันนะ ไอ้ลูกทรพี นี่อาจเป็นโอกาสเดียวของเราสองคน”
“โอกาสของเราสองคนงั้นเหรอ ผมว่าโอกาสของแม่คนเดียวมากกว่า” ดวงตาสวยฉาบรื้นไปด้วยหมดน้ำตาแห่งความคับแค้น น้อยเนื้อต่ำใจในชีวิตที่โคตรบัดซบของตัวเอง
ศิตลา โชคดีเกิดมาหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร สายเลือดบริสุทธิ์สืบเชื้อสายมาจากตระกูลมหาเศรษฐีใหญ่ ฟังดูเหมือนเป็นชีวิตที่ดี แต่เปล่าเลยเพราะเขาดันเกิดมาในตำแหน่ง ‘ลูกนอกสมรส’ มีชีวิตหลบซ่อนไม่ต่างจากหนูสกปรกที่ต้องคอยหลบอยู่ในท่อ ไม่อาจเดินเฉิดฉายออกไปบอกใครต่อใครได้ว่า เขาคือใคร
แต่แล้ววันดีคืนร้าย เคราะห์ห่ามยามชีวิตมันจะต้องพบกับความฉิบหาย เมื่อพ่อบังเกิดเกล้าที่ปกติจะมาหาแม่แค่ปีละสองหน ดันปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมคำสั่งบอกว่าให้เขาไป ‘แต่งงาน’ กับมาเฟียแก่คราวพ่อแทนลูกชายหัวแก้วหัวแหวน
“ถ้าแกยอมแต่งงานแทน อรัญ ไม่แน่ว่าการช่วยพ่อแกกู้วิกฤติครั้งนี้ อาจทำให้เราสองคนแม่ลูกได้มีตัวตนขึ้นมาบ้าง”
“ยี่สิบสามปีนะแม่ ถ้าเขาอยากให้เรามีตัวตนเขาทำไปนานแล้ว ไม่ต้องรอถึงวันนี้หรอก เมื่อไหร่แม่จะเลิกโง่ เลิกเชื่อคำพูดของผู้ชายมักมาก เห็นแก่ตัวคนนั้นสักที”
“หุบปาก ของแกนะ ศิตลา”
เพียะ! ฝ่ามือหนักสะบัดตบลงมาจนซีกแก้มข้างหนึ่งชา ผิวขาวละเอียดบอบบางอย่างลูกผู้ดีแท้ๆ เกิดรอยฝ่ามือแดงเป็นปื้นขึ้นมาจนเห็นได้ชัด
“แม่จะปล่อยให้เขาหลอกแม่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน แม่อยากรัก อยากหลง อยากเชื่อ อยากเจ็บปวดเพราะคำโกหก อยากรอคอยความหวังลมๆ แล้งๆ นั้นก็เชื่อไปคนเดียวสิ แต่ผมไม่เชื่อ!” ท่อนแขนเรียวบางถูกยกขึ้นมาใช้มันเช็ดน้ำตา
“ฉันผิดเหรอที่ฉันเชื่อใจ คนที่ฉันรัก”
“แล้วคนที่แม่รัก เขาเคยทำอะไรสักอย่างเพื่อแม่ เหมือนที่แม่ทำให้เขามั้ย”
“เขาให้บ้าน ให้ชีวิตที่ดี ส่งแกเรียน ช่วยให้เราสองแม่ลูกไม่ต้องไปกระเสือกกระสนดิ้นรนเหมือนคนอื่นนั่นมันยังไม่พอหรือไง”
“ด้วยเศษเงินของเขา สิ่งที่เขาให้เรามันคือของเหลือเดนจากบ้านใหญ่ เขามาหาแม่ 2 ครั้งต่อปี ครั้งละ 2 วัน นั่นเท่ากับ 4 วันจากเวลา 365 วันที่เขาอยู่กับคนอื่น สิ่งนี้แม่เรียกมันว่าความรักเหรอ”
“แกไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์ความรักของฉัน”
“แต่ความรักโง่ๆ ของแม่ มันกำลังทำลายชีวิตผม!”
“ชีวิตของแก มันก็เกิดมาจากความรักที่ฉันกับพ่อแกมีให้กันไม่ใช่หรือไง”
“ผมเนี่ยนะ...เกิดมาจากความรัก ความรักหรือว่าความ...”
“หุบปากของแกซะ ศิตลา แกไม่มีทางเลือก”
“ทำไมผมถึงไม่มีทางเลือก”
“เพราะฉันไม่ให้แกเลือก แกต้องแต่งงานแทนอรัญ”
คำสั่งเด็ดขาดนั้นเหมือนมีดปักลงมากลางอก อึดอัดเหมือนมีฝ่าตีนของใครสักคนที่มองไม่เห็น มาเหยียบย่ำกระทืบเขาอยู่บนหัว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ศิตลาต้องทนกับการถูกบีบบังคับ เพียงเพราะตัวเองบังเอิญหลุดมาเกิดในโพรงมดลูกของผู้หญิงที่เทิดทูนสามีแบบผิดๆ
ในบ้านมืดร่างหนึ่งเดินย่องลงมาจากบันไดอย่างเงียบเชียบ ไหล่สะพายกระเป๋าเสื้อผ้า ตัดสินใจหนีไปจากชีวิตอันน่าอดสูบัดซบนี้ หากแต่เท้ายังไม่ทันก้าวพ้นธรณีประตูออกไป ไฟกลางห้องรับแขกพลันสว่างไสว ปรากฏร่างของผู้ชายที่เขาเกลียดนักหนา
“จะไปไหน”
“พ่อ! แม่!”
“เฮอะ สอนกันมาดีจริงนะ” ดวงตากร้าวหันไปมองเพ็ญพักตร์ หญิงสาวฐานะภรรยาลับ เหมือนกำลังโกรธจัด
“ฉันไม่รู้จริงๆ นะคะ ว่ามันจะหนี”
“หึ บอกมาสิว่าแกกำลังจะไปไหนศิตลา”
“ไปผุดไปเกิดไง ไปให้พ้นจากที่นี่”
“อย่ามาอวดดีกับฉัน!” มือแกร่งพุ่งเข้าบีบกรอบคางบอบบาง เดือดดาลเมื่อเห็นว่าลูกชายคนสุดท้ายไม่ยอมเชื่อฟัง
“คุณนั่นแหละ อย่ามาแตะต้องตัวผม”
“ทำไมฉันจะแตะต้องแกไม่ได้ ในเมื่อแกเป็นลูกฉัน”
“ลูกเหรอ...เฮอะ ทีนี้มาบอกว่าเป็นลูก อย่าพูดดีกว่าได้ยินแล้วจะอ้วก”
“ศิตลา!”
ฝ่ามือง้างยกขึ้นสูงเตรียมสะบัดลงโทษคนปากกล้า หากทว่าลูกคนเล็กกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัว ตรงกันข้ามแก้มขาวข้างที่โดนแม่บังเกิดเกล้าตบไปเมื่อช่วงบ่ายยังเห็นร่องรอยฝ่ามือแดงชัดเจน
“เอาสิ ตบเลย” คำท้าทายมาพร้อมรอยยิ้มยียวน
