บทที่ 47 ยอมรับ

"แง้ แง้ แอ๊ะ" เสียงของลูกสาวคนเล็กของเธอน้องวิด้าอ้อแอ้ขึ้นมาจนเธอสะดุ้งขึ้นเพราะมัวแต่คิดเรื่องภรรยาเก่าของพ่อของลูกเธอ

"คนเก่งของมี๊หิวนมหรอคะ" เธอพูดเสียงหวานก่อนจะช้อนตัวอุ้มเด็กน้อยแนบอกเข้านมซึ่งเด็กน้อยก็ดูดกลืนอย่างหิวโหยราวกับไม่ได้ดื่มนมมารดามานาน

เธอให้ลูกสาวของเธอดูดนมนอนก่อนที่ผู้เป็นพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ