บทที่ 82 ลืมตัว

“ ไปเถอะค่ะงานคงจะใกล้เริ่มแล้ว ฉันขอตัวไปดูคุณรฏาก่อนนะคะ ” มินตราจับแขนเขาที่จับแขนสองข้างเธอออกอย่างเบามือเธอเงยหน้าสบตากับภวิชที่ลอบมองหน้าเธออยู่แล้วก่อนจะยิ้มบาง ๆ ให้เขา ซึ่งมันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดและไม่อยากเห็นมันเลย  ร่างบางเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ เช็ดน้ำตาที่ไหลลงอย่างไม่อาจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ