บทที่ 14 พิศวาสรักเมียชั่วคืน บทที่14

เขาจำเธอได้

หนำซ้ำยังจำรายละเอียดบนร่างกายเธอได้อย่างดีเยี่ยมอีกด้วย

เอาแล้วไงนังจี๊ด

หญิงสาวนั่งตัวเกร็งแทบจะลืมหายใจออกมา เมื่อรู้ว่าตัวเองคงจะประเมินหน่วยความจำของคุณหมอผิดพลาดไป พลาดอย่างรุนแรงเลยด้วย

เพราะความเป็นหมอเลยความจำดีเลิศ หรือเพราะนิสัยส่วนตัว เขาถึงได้เห็นและจำได้แม้กระทั่งเม็ดไฝเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้หลืบราวนมของเธอ

“ขอโทษนะคะ คืนนั้นฉันเมามากจำอะไรไม่ได้เลย” หญิงสาวยิ้มแหยง ๆ เล่นบทจำความเสื่อมต่อ ขนาดโจรผู้ร้ายตำรวจยังต้องซักแล้วซักอีก นับประสาอะไรกับคนปากแข็งไม่มีความผิดอย่างเธอล๊าาา

“แล้ว?” ชายหนุ่มยกคิ้วขึ้นสูง เขาไม่เห็นด้วยที่เธอเอาความเมามาใช้เป็นข้ออ้าง

“ก็หมายความว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพราะว่าฉันเมา ดังนั้น…ทุกอย่างให้ถือว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเราสองคน” อัจจิมาอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ต่อให้เธอจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แต่จะเอาอะไรกับคนเมาไม่ได้สติ

“ไหนว่าจำอะไรไม่ได้?” ศัลยแพทย์หนุ่มจ้องญาติของคนไข้ในระยะประชิด น้ำลายเหนียวอึกใหญ่กลืนลงไปในลำคออีกครั้ง เมื่อเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกนายตำรวจยศสูงสอบปากคำอย่างหนัก

แต่เขามีสิทธิ์อะไรมาเค้นคำตอบจากเธอ

เมา...เท่ากับโมฆะเว้ยยย

“ก็จำได้รางแต่ส่วนใหญ่จำไม่ได้” พยายามจะไม่หลบสายตาคาดเดายากของอีกฝ่าย แต่ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งถูกคุณหมอต้อนให้จนมุม

“สรุปว่าคุณจำเรื่องในคืนนั้นได้หรือไม่ได้?” ไม่มีแววยิ้มเยาะปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา แต่อัจจิมากลับรู้สึกว่าเขากำลังเล่นคำถามเชิงจิตวิทยา

“จำไม่ได้ แต่ถึงฉันจะจำได้นิดๆ หน่อยๆ ฉันก็ไม่ได้พิศวาสเรื่องในคืนนั้น เพราะงั้นฉันจะไม่พูดถึงมันอีก” ต่อให้จะไม่ใช่เธอ ก็คงไม่มีผู้หญิงคนไหนจะนั่งทำหน้าระรื่น หรืออยากสานสัมพันธ์กับผู้ชายที่มีอะไรกันแค่ชั่วคืน ซึ่งเธอก็เป็นหนึ่งในนั้น

น้ำเสียงกลั้วหัวเราะดังขึ้นในลำคอของชายหนุ่ม ร่างหนาผละออกห่างหญิงสาวเล็กน้อย หากแต่สายตาคมกริบยังคงจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่ม

“ผมว่าคุณคงกำลังเข้าใจผิดนะ ผมก็ไม่ได้พิศวาสอะไรคุณ”

“ดีเลยค่ะ งั้นต่อไปนี้ถ้าบังเอิญเจอกันอีกเราสองคนก็เป็นแค่คนแปลกหน้ากัน ตามนี้นะคะ” ้เหมือนได้ยกภูเขาลูกเบ้อเริ่มออกไปจากอก ถ้าอีกฝ่ายเห็นเป็นแค่วันไนท์สแตนด์ ก็ถือว่าคิดเห็นตรงกัน ยังไงซะคืนนั้นก็ถือว่าวินวินด้วยกันทั้งคู่

ทว่าภูเขาที่เธอเพิ่งโยนมันออกไปก็กลับมาตั้งหลักปักฐานอยู่ที่เดิม เมื่อคุณหมอหน้าหล่อตอบออกมาว่า

“ถ้าผมบอกว่าไม่ได้ล่ะ”

“หมายความว่าไงคะ” เมื่อกี้เธอได้ยินเต็มสองหูว่าเขาไม่ได้พิศวาสเธอ

ตกลงยังไงกันแน่

ในขณะที่อัจจิมากำลังมึนงงกับชายหนุ่ม ดวงตาเรียวรีของเธอก็หันไปมองธนบัตรใบสีม่วงที่เขาล้วงออกมาก่อนจะเอาให้เธอดู

“อะไรคะ?” เธอมองงง ๆ เขาสวนกลับทันควัน

“ผมต่างหากที่ต้องถาม ว่านี่คืออะไร” แม้หลายวันมานี้คำว่า ค่าตัวห้าร้อย จะติดอยู่ในหัวเหมือนมีคนใช้กาวอย่างดีทาไว้ จนทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดบ้างในบางครั้ง หากแต่สีหน้าของคุณหมอก็เรียบเฉยเกินกว่าจะบอกว่าไม่พอใจ

อัจจิมาใช้เวลารำลึกอยู่ครู่หนึ่ง ถึงนึกขึ้นได้ว่าแบงก์ห้าร้อยเก่า ๆ ยับ ๆ ใบนี้เธอเป็นคนวางเอาไว้ให้เขาในเช้าวันต่อมา

“ทำไมคะ?มันน้อยไปเหรอ งั้นฉันให้คุณเพิ่มก็ได้” เพราะไม่อยากให้มีอะไรติดค้าง ประกอบกับคุณภาพของงานที่ถือว่าทำได้ประทับใจ เลยคิดว่าเธอสมควรจะจ่ายค่าน้ำให้เขาเพิ่มอีกหน่อย

ทว่าในตอนที่ทำท่าจะล้วงหาเงินในกระเป๋า อัจจิมาก็ถูกชายหนุ่มพูดดักเอาไว้ราวกับรู้เท่าทัน

“ผมไม่ใช่ผู้ชายขายตัว เก็บเงินของคุณไว้เถอะ” บอกด้วยสายตาจริงจังเกินกว่าจะมองว่าอีกฝ่ายกำลังต่อรองค่าเสียหาย

“แล้วคุณต้องการอะไร”

“ไปสนุกด้วยกันอีกสักคืน ตกลงไหม”

“จะบ้าเหรอ! จะให้ฉันไปมีอะไรกับคุณอีกเนี่ยนะ!” รู้ตัวว่าเผลอพูดเสียงดังจนอาจได้ยินไปถึงข้างนอก อัจจิมาก็ปรับน้ำเสียงให้เบาลง

“เชิญคุณบ้าไปคนเดียวเถอะ ฉันไม่เอาด้วยหรอก ขอตัว” ร่างบางจะลุกขึ้นแต่ก็ถูกคนไวกว่ายืนขวางหน้า แล้วเอ่ยประโยคที่ทำเอาหญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก

“ทำไม ทีวันนั้นคุณอยากไปขึ้นเตียงกับผมคุณก็ยังชวนผมตรงๆ วันนี้ผมอยากไปขึ้นเตียงกับคุณบ้าง ผมก็บอกคุณตรงๆ เหมือนกัน มันต่างกันตรงไหน” ชายหนุ่มไหวไหล่กว้างเหมือนกำลังพูดถึงเรื่องทั่ว ๆ ไป ราวกับการชวนผู้หญิงไปมีสัมพันธ์ด้วยเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา

“ก็บอกแล้วไงคะว่าวันนั้นฉันเมา แล้วฉันก็ขอบอกคุณไว้ตรงนี้อีกครั้งว่าเรื่องคืนนั้นมันจบไปแล้ว และหวังว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก” อัจจิมาวางเงินลงบนโต๊ะอย่างหมดความอดทน หันหลังออกไปจากห้องตรวจบ้า ๆ นี้ทันที

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายไปหาใครสักคน สายตาคมปลาบบ่งบอกว่าคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ คนที่ไม่เคยเสียเปรียบให้ผู้หญิงมาก่อน ไม่มีทางยอมปล่อยให้เธอหนีไปได้ง่าย ๆ หรอก

“แคนเซิลนัดก่อนนะ วันนี้กูมีธุระ”

“ธุระอะไรวะ อย่าบอกนะว่าวันนี้เสือจะออกล่าเหยื่อ?” ด้วยความที่คบหากันมานาน หมอธนาเลยรู้เท่าทันนิสัยเพื่อน เล่นยกเลิกนัดกลางคัน เห็นทีว่าเหยื่อตัวนั้นเนื้อคงจะหวานปากน่าดู

“อืม แต่เป็นเหยื่อตัวเดิมนะ”

“เห้ยยย! อย่าบอกนะว่ามึงติดใจผู้หญิงคนนั้นจนต้องไปซ้ำ” คนในสายยังคงแซวไม่เลิก

“เลอะเทอะ กูเคยติดใจเหยื่อที่ไหน อย่างมากก็แค่อยากสนุกด้วยอีกหน่อย” พูดจบเขาก็กดวางสาย ก่อนจะมองแบงก์ห้าร้อยในมือพลางคิดถึงใบหน้าของคนที่เพิ่งเดินออกไปจากห้อง

เธอหนีเขาไม่พ้นหรอก