บทที่ 49 49

แอชตันดึงแก่นกายของเขาออกมาจนสุดพลิกร่างบางให้นอนหงายแล้วหยิบหมอนใบเขื่องรองใต้สะโพกงามให้ยกสูงขึ้นก่อนจะแทรกแท่งร้อนกลับเข้าไปใหม่

“แอชตัน...มันลึก”

“ผมรู้...”

เปลวไฟร้อนโหมกระพือลุกไหม้สองร่างครางกระเส่า เสียงเนื้อกระทบเนื้อรัวเร็วตามอารมณ์ปะทุร้อนที่ใกล้จึงจุดหมาย เหงื่อไหลอาบชุ่มสองร่างหอบหาย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ