บทที่ 8 8
คุณหญิงสุชาดากับคุณหญิงแพรพรรณแทบจะกุมขมับเมื่อเจอวาจาเผ็ดร้อนของว่าที่คู่บ่าวสาวสาดใส่กันอย่างที่ไม่มีใครยอมใคร นี่พวกเธอคิดถูกแล้วใช่ไหมที่จะให้สองคนนี้แต่งงานกัน
“พอสักทีทั้งคู่” อาร์เธอร์รีบห้ามทัพคู่บ่าวสาวก่อนที่เรื่องราวทั้งหมดจะลุกลามไปมากกว่านี้
“แอชตันไปว่าน้องอย่างนั้นได้ยังไง แด๊ดกับมัมไม่เคยสั่งสอนให้ลูกดูถูกผู้หญิงนะ” อาร์เธอร์สั่งสอนลูกชายที่มีสีหน้าเหมือนจะรู้สึกผิด(แค่เหมือนจะนะ แต่รู้สึกผิดหรือเปล่าอันนี้อีกเรื่องหนึ่ง)
“ลูกแพรก็เหมือนกัน หนูว่าการแต่งงานมันเป็นแค่เกมได้ยังไง” ลูคัสก็หันมาสั่งสอนลูกสาวของตนที่ใช้วาจาไม่ดีกับชายหนุ่มที่กำลังจะมาเป็นหัวหน้าครอบครัว
แต่คนที่กุมขมับของจริงตอนนี้กลายเป็นลูฟที่มองเห็นเรื่องยุ่งยากที่กำลังจะตามมา แต่เขาก็ไม่ขอยื่นมือเข้าไปยุ่งเด็ดขาดขออยู่ดูห่างๆ จะดีที่สุด
ส่วนโลฟนั้นได้แต่นั่งยิ้มไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของคนทั้งคู่ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าแอชตันกับแพรวากำลังเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อกันเข้าให้แล้ว
หลังจากที่ทั่งคู่โดนบิดาของตัวเองตักเตือนกันไปคนละครั้งก็สงบปากสงบคำนั่งลงข้างมารดาของตัวเอง ปล่อยให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายได้พูดคุยกันอย่างที่ได้ตกลงรับปากเรื่องแต่งงานกันไปแล้ว
“พรรณต้องฝากลูกแพรไว้กับสุด้วยนะ เขาเป็นน้องเล็กที่ใครๆ ต่างก็เอาอกเอาใจอาจจะทำอะไรเอาแต่ใจไปหน่อย ยังไงสุก็ช่วยตักเตือนลูกแพรด้วยนะจ๊ะ”
“ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะพรรณ เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว สุก็รักลูกแพรเหมือนลูกสาวแท้ๆ คนหนึ่งนั่นแหละจ๊ะ ดูสิ หน้าตาก็สะสวยผิวพรรณก็ดี”
“สวยตายละ”
“แอชตัน!” สุชาดารีบต่อว่าบุตรชายที่ดันปากดีพูดขัดคอขึ้นมาในเวลาที่เรื่องราวกำลังจะไปได้ด้วยดีให้กลับมาขุ่นมัวอีกครั้ง
“เอาเป็นว่าเราก็จัดงานตามกำหนดเลยก็แล้วกันนะ งานทั้งหมดทางเราเตรียมการไว้หมดแล้ว เหลือเพียงเรื่องของเจ้าบ่าวเจ้าสาวเท่านั้น” อาร์เธอร์บอกกับเพื่อนสนิททั้งสองที่ยิ้มรับอย่างไม่มีข้อโต้แย้งยกเว้นเจ้าบ่าวเจ้าสาวเท่านั้นที่มีสีหน้าไม่พอใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
“งั้นก็ดีเลยค่ะ ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี”
“แม่คะ” แพรวารีบกระตุกแขนมารดาที่พูดอะไรไม่ว่าดันไปบอกว่ายิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี เธอยังหาทางออกให้กับตัวเองไม่ได้เลย
แอชตันมองหน้าว่าที่เจ้าสาว ที่จริงแพรวาก็สวยสะดุดตามากกว่าผู้หญิงที่เขาเคยควงมาทุกคน แววตาไม่ยอมใคร ปลายจมูกเชิดรั้น เพียงแต่การจะยอมรับว่าหล่อนสวยต่อหน้าเจ้าตัวนั้นเขาไม่ยอมพูดมันเด็ดขาด ที่จริงเขาวางแผนจะล้มงานแต่งงานครั้งนี้โดยการประกาศให้สื่อมวลชนได้รู้ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นการเข้าใจผิด แต่เมื่อได้พบของเล่นชิ้นใหม่ชิ้นนี้เขาก็บอกกับตัวเองว่าอยากจะลองเล่นของเล่นชิ้นนี้ให้คุ้มค่าสมกับการที่ต้องใช้อิสรภาพของตัวเองแลกมาจนกว่าจะเบื่อแล้วค่อยเขี่ยทิ้งก็คงไม่สาย ถึงแม้จะเป็นน้องสาวของเพื่อนรักและเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทมัมกับแด๊ด แต่ก็ไม่มีใครหยุดเพลย์บอยอย่างเขาได้แน่นอน
“ว่าแต่ลูฟกับโลฟละ เมื่อไหร่จะแต่งละจ๊ะ”
“ผมคงยังอีกนานครับคุณป้า ยังหาคนรักไม่ได้แล้วก็อยากใช้ชีวิตอิสระไปอีกสักพัก” โลฟ ชายหนุ่มอารมณ์ดีตอบคุณหญิงสุชาดาด้วยท่าทีสบายๆ
“ผมก็เหมือนกับโลฟนั่นแหละครับคุณป้า” พลันใบหน้าสวยหวานของใครบางคนที่กำลังนอนอยู่บนเพนเฮาส์ของเขาก็ลอยเข้ามาในสมองจนต้องสะบัดหน้าไปมาเพื่อไล่ภาพนั้นออกจากหัว
“เป็นอะไรลูฟ” แอชตันเห็นเพื่อนของเขาที่นั่งสะบัดไปมาจึงนึกสงสัยในการกระทำของเพื่อนสนิท เพราะจำได้ว่าอาหารมื้อที่ผ่านไปมีแอลกอฮอล์เพียงน้อยนิดเทียบกับที่เขาและลูฟไปนั่งนั่งดื่มตามที่ต่างๆ แล้วถือว่าน้อยมาก
“ปะ..เปล่า”
“พรุ่งนี้แอชตันก็ไปรับน้องไปดูชุดแต่งงานด้วยกันนะ”
“พรุ่งนี้ผมมีนัดประชุมผู้บริหารครับ คงไปไม่ได้” แอชตันตอบมารดารวดเร็วพร้อมกับยิ้มรับสดใสเพราะพรุ่งนี้เขามีประชุมกับบอร์ดบริหารจริงๆ ไม่ใช่ไม่อยากไปกับว่าที่เจ้าสาวแม้แต่น้อย จริงๆ นะ!
“พรุ่งนี้แด๊ดจะเข้าประชุมบอร์ดบริหารแทนลูกเอง ลูกไปรับน้องไปดูชุดแต่งงานเถอะ”
“แด๊ด! แต่เรื่องที่จะประชุมกันพรุ่งนี้เป็นเรื่องปรับปรุงระบบการทำงานใหม่ ผมว่า...”
“แด๊ดทำงานมาก่อนแกเกิดตั้งกี่ปี เรื่องแค่นี้สบายมาก”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณลุง ลูกแพรไปเองได้ค่ะ” แพรวาไม่อยากไปไหนกับว่าที่เจ้าบ่าวของตัวเองอยู่แล้วจึงรีบปฏิเสธความหวังดีของอาร์เธอร์อย่างรวดเร็ว
“ได้ยังไงกันลูกแพร แม่ว่าให้พี่เขามารับนั่นแหละดีแล้ว ลูกจะได้ทำความรู้จักพี่เขามากขึ้นไงละจ๊ะ” คุณหญิงแพรพรรณเอ่ยแย้งลูกสาวที่จู่ๆ จะเล่นบทคนขี้เกรงใจขึ้นมาแต่คงไม่รอดพ้นสายตาของผู้เป็นแม่ได้อย่างแน่นอน
“แต่ลูกแพร...”
“ตกลงตามนี้นะคู่บ่าวสาว” ลูคัสสรุปเรื่องทั้งหมดนี้โดยไม่สนใจคำโต้แย้งของทั้งสองคนที่กำลังอ้าปากจะพูดอะไรสักอย่างก่อนจะหันไปเอ่ยขอตัวลากลับที่พักเพราะเริ่มจะดึกมากแล้ว
ขณะที่ทุกคนกำลังทยอยเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปยังหน้าบ้านเพื่อไปส่งครอบครัวโฮเมอร์ขึ้นรถกลับคฤหาสน์ ชายหนุ่มก็ดึงแขนเล็กไว้ด้วยแรงมหาศาลเป็นเหตุให้แพรวาต้องเซถลาหันหลังกลับไปปะทะเข้ากับหน้าอกแกร่ง
“อย่าสายนะที่รัก พรุ่งนี้ผมจะไปรับตอนเก้าโมงเช้าแต่งตัวสวยๆ ละ”
“หล่อตายละ ถ้าคุณไม่มีเงิน ไม่รวย ผู้หญิงทุกคนเขาก็ไม่สนใจคุณหรอก ตาแก่บ้าตัณหา”
“แม่นางฟ้าคาสโนวี่ เธอมันก็บ้าผู้ชาย บ้าตัณหาเหมือนกันนั่นแหละ”
“ถึงฉันจะบ้าผู้ชาย แต่ฉันไม่ได้มั่ว เอาไม่เลือกเหมือนคุณหรอกนะที่รัก” แพรวาสะบัดแขนตัวเองให้หลุดจากการเกาะกุมเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ทุกหันกลับมามองเธอและแอชตันพอดี เธอจึงยิ้มแล้วเดินขึ้นรถตามมารดาไปทันที
“แด๊ดกับแม่ไม่ต้องรอผมนะครับ วันนี้ผมไม่กลับไปค้างที่บ้าน” ลูฟเอ่ยลาทุกคนในรถแล้วกลับไปขึ้นรถของตนที่ขับมาเองออกจากคฤหาสน์มารีโน่ตรงไปยังเพนเฮาส์ใจกลางเกาะแมนฮัตตัน
