บทที่ 100 .

“ฉัน ฉันอยากได้ยาดม” 

“หา?” เขาเกาท้ายทอยพลางสอดสายตามองหาแม่บ้าน “อาห์ คุณจะสูดดมบรรเทาอาการหน้ามืดใช่ไหม?”

อรุณรดาพยักหน้าพร้อมเดินสะเปะสะปะไปทอดกายลงนั่งบนโซฟา 

“ถ้าเป็น วิคส์ ผมว่าน่าจะหาได้ง่ายและเร็วที่สุดนะ”

“อืม แบบนั้นก็ได้” เธอตอบเสียงงึมงำค่อยๆปิดเปลือกตาลง 

“เอาไงวะทีนี้” 

เลฟเริ่มเดินวน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ