บทที่ 55 .

“เฮ้ นี่เธอมาทำอะไรที่นี่”

ร่างใหญ่แกล้งวิ่งเหยาะผ่านหน้าหญิงสาวที่เดินเหม่อราวกับวิญญาณล่องลอยอย่างไร้จุดหมาย

อรุณรดาเบือนหน้าหนีอีกทางเมื่อได้ยินเสียงนั้น ไม่จำเป็นต้องหันไปมองเธอก็รู้แล้วว่าเป็นใคร

“นี่ เดี๋ยวก่อนสิ” เขาวิ่งเข้ามาขวางเธอ “ทำไมเราต้องบังเอิญเจอกันตลอดเลย จะเรียกว่าพรหมลิขิตได้มั้ย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ