บทที่ 6 CHAPTER 5 ผัวคนแรกอย่ารังเกียจไปเลย Mini Nc
CHAPTER 5 ผัวคนแรกอย่ารังเกียจไปเลย Mini Nc
"ไหนโรงแรมล่ะวิน"
"ไม่มี"
"ทำไมจะไม่มี"
"ไม่รู้" เขาตอบกลับหน้าตาเฉย ดับเครื่องรถเปิดประตูและช้อนเธอลงจากรถ ใช้เท้าดันประตูให้ปิดลงเสียงดัง เดินเข้าไปยังคอนโดเมื่อสามปีก่อน..
ห้องที่เราเคยนอนด้วยกัน ทำอะไรด้วยกัน..
GV1
"ยังอยู่..ห้องเดิมหรอ" เอ่ยถามคนอุ้มด้วยความแปลกใจเมื่อเขาหยุดยืนหน้าห้องเดิมที่เคยอยู่ด้วยกันเมื่อตอนที่ยังเรียนอยู่ และเมื่อประตูเปิดออกด้านในทำให้เธอตกใจอีกครั้ง
ไม่มีจุดไหนที่เปลี่ยนไปเลย สามปี..สามปีที่ผ่านมาทุกอย่างยังวางที่เดิม รูปคู่ของเรา..
"ถามให้ได้อะไร ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นไม่อยู่แล้ว"
"..." เธอหันกลับไปสบตาเขาที่วางเธอลงยืน แอบเห็นนัยต์ตาวูบไหวแต่มันก็เพียงแค่เสี้ยววิเท่านั้น เขาก็ลากเธอไปยังโซฟา
"จำได้ไหม โซฟานี้กี่ครั้ง.." กวินท์เอ่ยถามพลางหมุนเธอให้หันกลับมาสบตา วางมือหนาลงบนบั้นท้ายงอน ขยำบีบเคล้นอย่างแรงทั้งสองข้างจนร่างคนตรงหน้ากระแทกเข้ากับลำตัว
"ว..วิน! อย่าทำ"
"เคยห้ามได้ไหมนัท" เขาถามเสียงแข็งกลับไป
"ม..ไม่ได้วิน ทำไม่ได้ นัทแต่งงานแล้วนะ"
"มันเรื่องของเธอ" เขาตอบกลับและทวีแรงบีบเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว โน้มใบหน้าลงไปคลอเคลียลำคอขาวกลิ่นหอมที่คุ้นเคย แม้ว่าเธอจะผลักไสแต่เขาไม่ได้สนใจด้วยที่ว่ารู้จุดอ่อนของคนตรงหน้าดี
"ว..วิน! อย่า อย่า!"
"ยิ่งขัดขืนยิ่งชอบ ก็รู้หนิ" เขาตอบกลับไม่แยแสยังคงซุกไซ้ทำรอยและบีบขยำบั้นท้ายงอนตามเดิม ก่อนจะประคองกันเข้าไปในห้องนอน
"มันไม่ได้แล้ววิน.." เธอตอบเขาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ ไม่ว่าจะพยายามดิ้นเท่าไหร่ไม่มีวี่แววที่เขาจะปล่อยมือจากบั้นท้ายของเธอเลย แถมยังทำรอยรักบนลำคอ ไหล่จนนับไม่ถ้วน
"ไม่สนใจ ถ้าอยากกลับก็เอารอยไปฝากผัวเธอด้วยแล้วกัน ฝากบอกมันนะ..ผัวคนแรกทำ!" เขาตอบกลับหน้าตาเฉย ผลักร่างเล็กที่ดิ้นจนเหนื่อยไปนอนแผ่ที่กลางเตียงก่อนจะตามไปขึ้นคร่อม บีบขยำบั้นท้ายเธอเหมือนเดิม โดยคราวนี้สอดมือเข้าไปใต้กระโปรง บีบเคล้นผ่านเนื้อขาวอุ่น ๆ ของเธอ
"ว..วิน ขอร้อง.."
"สภาพเธอตอนนี้ขอร้องให้ฉันหยุดคงไม่ใช่หรอก น้ำเสียงท่าทางขอร้องให้ฉันเอามากกว่า"
"ย..อย่าทำแบบนี้เลยนะวิน นัทขอ..ขอ.." ยกมือสั่นเทาขึ้นมาดันช่วงอกของวินที่อัดแน่นกว่าเมื่อสามปีก่อนออก แรงน้อยนิดของเธอไม่สามารถผลักเขาออกในคราวเดียวได้
"ตอนฉัน เธอยังไม่ให้ฉันขอร้องอะไรเลย คิดจะทิ้งก็ทิ้งเห็นผัวคนนี้เป็นอะไร ไปไม่นานมีผัวใหม่เลย หายเจ็บแล้วหรือไงที่โดนเอาแรง ๆ ?" เขาพูดใส่หน้าเธอเสียงไม่ดังมากนัก
"วิน..นัทขอโทษ ขอโทษ.." เธอส่ายหน้ารัวไม่ให้เขาประกบจูบที่ริมฝีปาก
"สายไปไหม ไม่ทันแล้ว" กวินท์ตอบกลับเสียงแข็ง ส่งมือที่กำแขนเธอมาเชยปลายคางให้หยุดนิ่งหันมาสบตายอมให้เขาประกบจูบดูดริมฝีปาก
เพียงแค่ปากที่แตะกันความรู้สึกเดิม ๆ ก็หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ผู้หญิงคนนี้คือคนที่เขารักมากที่สุด สุดหัวใจ แม้แต่ชีวิตก็ให้ได้ แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอทำ..มันเหมือนพิษความรักเสียมากกว่า
"ถามจริง มันมีอะไรดีหรอ หรือคบซ้อนถึงได้ไปแต่งงานกัน ?"
"ป..ปล่อยเถอะนะวิน อย่าทำแบบนี้เลย"
"ให้ตายก็ไม่ปล่อย! มานานเท่าไหร่ล่ะ นานพอจะอุ้มท้องลูกผัวเก่าไปฝากผัวใหม่ไหม" เขาถามพลางเหยียดยิ้ม ลูบไล้หาซิปบนเรือนร่างอวบอั๋นของเธอที่ดูใหญ่โตเต็มไม้เต็มมือกว่าสามปีก่อน
"ผัวใหม่เธอต้องมากราบแทบเท้าฉันนะ รู้ไหม!"
"วิน.."
"กว่าฉันจะสอนให้เธอเด็ดได้ขนาดนี้ไม่ง่ายเลย ตั้งห้าปีแหนะ มันเป็นใคร อยู่ ๆ มารับช่วงต่อหน้าหนาดีนะ"
"ว..วิน" นัทส่ายหน้ารัวเมื่อวินปลดซิปชุดเดรสของเธอลง แน่นอนว่าถ้าปลดได้หมดไม่มีทางที่วินจะหยุดทำ ร่างกายเขาสั่นสะท้านราวกับว่าต้องการ..สิ่งนั้นทำให้เธอหวาดกลัว
"ขอนิดขอหน่อยไม่ได้เลยหรอ ผัวคนแรกนะอย่ารังเกียจไปเลย ทั้งสด ทั้งในทั้งนอกนับครั้งไม่ถ้วน ดูดก็ดูดเลียก็เลียอย่าทำเป็น..หึหึ" กวินท์แค่นหัวเราะให้กับท่าทางหวาดกลัวของคนตรงหน้า แค่ที่ผ่านมาเธอก็กลัวเขาตอนกระหายเซ็กซ์มากพอแล้ว ครั้งนี้คงรู้ตัว..
คงรู้ว่าจะโดนอะไร หลังจากที่เสื้อผ้าถูกถอดออกไปจนเหลือเพียงแพนตี้..
"ดีใจนะ ที่เห็นเธอกลับมา แต่เธออาจจะเสียใจที่ต้องมารับกรรมที่เคยก่อไว้.."
"เอาล่ะ..ถึงเวลาที่กรรมจะตามสนองเธอแล้วนะ ตั้งรับดี ๆ อย่าเผลอมีอารมณ์ร่วมล่ะ เดี๋ยวผัวใหม่รู้จะเสียใจเอา..หึหึ" เขาแค่นหัวเราะเย้ยหยันเธอที่นอนปิดจุดอ่อนไหวของตัวเองราวกับกำลังเขินอาย
