บทที่ 8 CHAPTER 7 ถ่านไฟเก่า..ร้อน Nc++
CHAPTER 7 ถ่านไฟเก่า..ร้อน Nc++
ร่างเล็กที่ขึ้นคร่อมจับดุ้นเนื้อใหญ่ที่คุ้นเคยเมื่อสามปีก่อนจ่อไปที่ปากทางรักของตัวเองก่อนจะค่อย ๆ ทิ้งน้ำหนักตัวลงเชื่องช้า ขยับขึ้นลงให้ร่องสวาทขยายตัวพร้อมรับความใหญ่ยาวเข้ามาในร่างกายอีกครั้งหลังจากที่ห่างหายไปนานถึงสามปี
ปึก! ปึก!
"แน่นนะ ของผัวใหม่เล็กหรือไง ?" เอ่ยถามร่างเล็กบนลำตัวที่ตอนนี้เริ่มมีเหงื่อซึมรอบกรอบหน้าด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม วางหน้านิ้วโป้งลงบนแก้มทั้งสองข้างประคองให้หันมาสบตากัน
"ตอบเดี๋ยวช่วย.."
"อือ.." เธอพยักหน้ารับด้วยความรู้สึกอยากมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สามปีที่ไม่เคยช่วยเหลือตัวเอง สามปีที่ไม่เคยมีใครได้มาแตะต้องส่วนนี้เลย
"ขออีกคำถาม"
"วิน.." สบตาวินด้วยแววตาต้องการ ต่างจากเขาที่ยิ้มหน้าระรื่นราวกับไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร
"ผัวเก่าคนนี้กับผัวใหม่ใครเด็ดกว่า ?" ถามพลางเลิกคิ้วสูงมองเธอรอคอยคำตอบใจจดใจจ่อ และเมื่อเธอเงียบเขาจึงยกเอวเล็กขึ้นคล้ายผละออก
"ว..วิน วินสิวิน..วิน.." เธอรีบตอบกลับในทันทีเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะหยุดเพียงเท่านี้ สำหรับเธอตอนนี้อะไรก็ไม่สามารถหยุดยั้งได้อีกแล้ว
นันท์นภัสกำลังทำอะไรอยู่เธอรู้ตัวเองดีและรู้ขอบเขตด้วยว่าสามารถทำได้มากแค่ไหน มีอิสระในการใช้ชีวิตเท่าไหร่ ให้ไม่น่าเกลียดมากจนเกินไป
"เป็นคำตอบที่ทำให้ผัวแรกยิ้มได้เสมอเลยนะ"
"ส..ใส่ถุง มีถุงไหม.."
"รำลึกความหลังกันหน่อย ไม่ต้องใส่หรอกเดี๋ยวแตกบนตัวเธอให้.."
"..." คำพูดสองแง่สองง่ามทำภายในตอดรัดแน่นจนทำให้เจ้าของลำใหญ่หัวเราะ
"หรืออยากให้แตกใส่ปากนัทล่ะ อาจจะไม่อร่อยเหมือนเดิมเพราะสูบหนักดื่มหนัก"
"พอแล้ว.."
"โอเค พอก็ไปล้าง แต่งตัวมานอน"
"วิน!" นัทร้องเรียกชื่อคนตรงหน้าเสียงหลง เขารู้อยู่แก่ใจเพียงแค่ไม่ยอมให้เธอทำตามต้องการ
"ก็ได้..เห็นว่าเป็นเมียเก่าหรอกนะถึงทำให้อะ" ชายหนุ่มยิ้มกริ่มโอบเอวเล็กก่อนจะค่อย ๆ ดันเธอขึ้นลงให้น้ำหล่อลื่นฉ่ำไปทั้งลำและรอด้านในเธอปรับตัวด้วยการขยับเข้าออก เข้าออกเชื่องช้าแบบนี้ก่อน
ความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมีให้กัน ภาพในวันวานย้อนกลับมาฉายซ้ำให้คนสองคนที่กำลังรื้อฟื้นความหลังกันได้เริ่มรู้สึกอีกครั้ง
ถ่านไฟเก่า..ร้อน รอวันรื้อฟื้น..
เมื่อภายในเริ่มปรับตัวได้แล้ว กวินท์จึงส่งสอดมือไปลูบคลำเม็ดเล็กที่ดูดเลียไปก่อนหน้านี้แผ่วเบาแล้วก็ต้องแปลกใจเหมือนว่าได้เปิดซิงอีกครั้งเมื่อน้ำสีใสขุ่น ๆ ที่ติดมือออกมามันคล้ายเลือด
เขาเอี้ยวตัวไปหยิบทิชชูและกอดเอวเล็กไว้แน่น แปะแผ่นกระดาษไปที่ลำของตัวเองแผ่วเบา ก่อนจะหยิบมาดูด้วยใจที่เต้นระส่ำ
"ประจำเดือนหรอ ?" ถามอย่างคนประหม่า เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เธอที่แต่งงานไปสามปีแล้วจะไม่เคยทำอะไรกับสามีของตัวเองเลยหรือไง ถึงได้มีเลือดซึมแบบนี้
"ม..ไม่.." เธอตอบกลับเสียงเบาซุกใบหน้าไปกับซอกคอคนรักเก่า ไม่กล้าสบตาเขามากนักเพราะกลัวจะถูกเค้นถามเรื่องที่แล้ว ๆ มา
"เอาไว้ค่อยคุย ตอนนี้คุยเรื่องของเราก่อน"
"วินทำมันสักทีสิ.." เธอพึมพำเสียงเบาอยู่ที่ซอกคอ ทำคนได้ยินหัวเราะออกมาเสียงดังราวกับว่าเขารู้ว่าเธอจะพูดคำนี้
"ยังเหมือนเดิมเลยนะ เอาแต่ใจเหมือนเดิมเลย"
"ไม่เหมือนหรอก ถ้าเหมือนตอนนี้วินต้องอยู่ด้านบน"
"หึหึ..ครั้งที่สองเดี๋ยวก็ได้อยู่ นัทงอแงอยู่แล้ว"
"อย่าพูดเหมือนรู้ดี.."
"ทำไมจะไม่รู้ บางทีวินอาจจะเป็นผัวคนเดียวของนัทอยู่ก็ได้ ใครจะรู้.."
"เงียบปาก แล้วทำสักที" ร่างเล็กยกมือปิดปากเขาที่พูดไม่หยุดหย่อนให้หยุดพูดคำเหล่านั้นออกมา ทั้งที่ความจริงแล้วเธอเองก็ไม่สามารถปฏิเสธเรื่องที่เขาพูดออกมาได้ เป็นความจริงทั้งนั้น แค่กำลังถูกปกปิดอยู่..
มือหนารั้งเอวเล็กคอดลอยขึ้นเด้งเอวสวนจากด้านล่างเนิบนาบเชื่องช้าคล้ายว่ากำลังสุมไฟให้ร่างเล็กอยู่และเมื่อร่องรักตอดรัดเขาจึงได้ขยับสวนรัว เสียงดังตับ ตับ ตับ พอกันกับเสียงครวญครางของเธอที่ดังอยู่ตรงซอกคอ
ทว่าความคิดถึงโหยหาไม่ได้จบที่ตรงนั้น..เขากลืนกินเธอในท่าที่เธอนั่งอยู่บนตักนานจนเธอไม่สามารถอดทนได้ จึงเปลี่ยนท่าตั้งหลักเป็นนั่งยองเพื่อขย่มสวนกับเขาอีกแรง
ริมฝีปากเหยียดยิ้มพึงพอใจ..เพราะนี่คือตัวตนของนันท์นภัส เธอไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนอ้อนแอ้น แรก ๆ ที่โดนอาจจะใช่ แต่หลังจากรู้สึกคำว่าเสียว สุขสม เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เร่าร้อนกับเรื่องอย่างว่าทันที
ตับ ตับ ตับ ~ เสียงเนื้อกระทบกันดังรัวแข่งกับเสียงครางเสียวของร่างเล็ก เขามองท่าทางสุขปนทรมานของเธอด้วยรอยยิ้ม ส่งมือไปฟอนเฟ้นเต้าอวบสองข้างก่อนจะโอบรัดเอวเล็กกระแทกสวนขึ้นไปดูดเม้มเม็ดนมสีสวยที่เด้งส่ายไปมาตามแรงกระเพื่อมของช่วงล่าง
"ว..วิน ~ อื้อ อ..อะ อ..อะ ไม่ไหว.."
"ไม่ไหวแบบไหน ปวดขาหรือจะเสร็จ"
"ว..วิน ~" เธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลยเวลานี้ เหมือนกับว่าถูกความเงี่ยนครอบงำจนไม่เป็นตัวของตัวเอง ปล่อยให้เขาทำนู่นนี่ได้ตามใจชอบ อีกใจก็คิดว่า..อาจเป็นความต้องการ คิดถึง โหยหาจากคนรักลึก ๆ
เราเคยทำกันแบบนี้อยู่แทบทุกวันจนวันหนึ่งไม่ได้ทำ..มันก็คงสะสม สะสมมาเรื่อย ๆ จนวันนี้ วันที่ความต้องการทั้งหลายสามารถปลดปล่อยออกมาได้ ได้ด้วยชายคนเดิมที่รู้จักร่างกายของเธอดี..
"ม..ไม่ไหวแล้วนะวิน..วิน ว..วิน.." หญิงสาวครางเสียงหลงเรียกชื่อชายอันเป็นที่รักไม่ขาดปากในท่าที่เธอเองก็นั่งขย่มเขาอยู่แบบนี้ ภายในที่ตอดรัดรัวอึดอัดใกล้ถึงความต้องการขั้นสุดอยู่ไม่ไกล..ทำให้ตัวเธอปลิวลงไปนอนแผ่อ้าขากว้างให้ใบหน้าหล่อซุกไซ้ กระแทกนิ้วเข้ามารัวสลับดูดเม้มบดคลึงเม็ดเล็กมูมมามเอาแต่ใจ
จนช่วงล่างเกร็งกระตุกสั่นสะท้านไปทั้งตัว..อย่างที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว เว้นเสียแต่ว่าจากผู้ชายคนนี้..
เสียงหอบหายใจของเธอดังถี่รัวเมื่อกวินท์เริ่มดันหัวบานกลับเข้ามาหลังจากที่ใช้ปากทำให้เธอถึงจุดสุดยอดไปก่อนแล้ว
"ไม่มีใครทำให้เธอได้ขนาดนี้หรอกนัท.." กวินท์ว่าพลางป้อนจูบที่เพิ่งจูบช่วงล่างของเธอไปให้เธอได้จูบดูดดื่มชิมรสชาติของตัวเอง
"น..เหนื่อยจัง ~" เธอพึมพำหลังจากที่เขาผละจูบออกและเริ่มขยับช่วงล่างต่อ
"แค่ครั้งเดียวเหนื่อยอะไรขนาดนั้น ไม่สมกับเป็นเธอเลยนะ.."
"อือ..ไม่รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว"
"งั้นก็กลับมา เดี๋ยวจะทำให้รู้สึกทุกวันเหมือนเดิม.."
"..ว..วิน" เรียกเขาเสียงเบาลง..
"รู้คำตอบอยู่แล้วแหละ พูดไปแบบนั้น มีคู่หมั้นแล้วเหมือนกัน..." วินไหวไหล่ไม่ยี่หระ ขยับตัวตนเข้าออกรัวแรง โน้มใบหน้าไปคลอเคลียหน้าอกดูดดึงเม็ดสีสวยก่อนจะถอดถอนลำใหญ่ออกมาสาวชักรัวปล่อยน้ำขาวขุ่นที่มีน้อยนิดบนหน้าท้องแบนราบของแฟนเก่า
"...เรากำลังทำสิ่งที่ผิด.." นัทพูดพลางชะเง้อคอมองน้ำกามบนหน้าท้อง หากเป็นเมื่อก่อนต้องสามครั้งขึ้นไปน้ำวินถึงจะน้อยแบบนี้ แต่ครั้งนี้คือครั้งแรกของเรา แต่คงไม่ใช่ครั้งแรกในรอบวันของเขา..
"อ่าก็ใช่..ขอโทษที่น้อย ก่อนมาเพิ่งเอากับเด็กนั่นไป"
"อ..อืม.." เธอพยักหน้ารับทั้งที่ก้อนเนื้อในอกซ้ายบีบรัดรัว ฝืนยิ้มตอบรับทั้งที่เจ็บจนแทบทนไม่ไหวกับสิ่งที่ได้ยินหลังจากมีอะไรกันไปแล้ว
เธอ..แต่งงานแค่ร่างกาย แต่หัวใจยังเป็นดวงเดิม มีดวงเดียวรักเดียวเสมอมา..
