บทที่ 2 พิษรักพญามาร EP1

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เสียงนาฬิกาปลุกทำให้คนตัวเล็กที่กำลังนอนฝันร้าย ผวาลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยใบหน้าโซมไปด้วยเม็ดเหงื่อ คำพูดที่ชวนให้ฝันร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า ยังก้องและรบกวนการนอนทุกครั้ง ต่อให้อยากสลัดมากแค่ไหน ก็ไม่เคยสลัดมันทิ้งได้เลยสักครั้ง

ใบหน้ายิ้มเยาะคำพูดไร้มารยาทและหยาบคายดังวนอยู่ในหัวทั้งในยามหลับและยามตื่น สามวันมาแล้วที่คำพูดประโยคนั้นคอยตามหลอกหลอน

“ฉันเกลียดคุณ คุณมันคนน่ารังเกียจ”

กันติชา เสวตกมลพันธ์ หญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปีเพิ่งจะสำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีถึงสองใบ เนื่องจากหญิงสาวเลือกเรียนในคณะวารสารศาสตร์ ในมหาวิทยาลัยของรัฐชื่อดัง และคณะบริหารธุรกิจในมหาวิทยาลัยเปิดอย่างมหาวิทยาลัยรามคำแหง กันติชาเรียนในสองสาขาวิชาที่มีความแตกต่างกันคนละเรื่อง แต่ก็ตั้งใจจนสามารถจบได้ในเวลาที่กำหนด

หลังเรียนจบหญิงสาวก็เลือกฝึกงานในสาขาวิชาวารสารศาสตร์ที่ตัวเองเรียนมา สำนักพิมพ์บันเทิงสตาร์ผู้ผลิตหนังสือพิมพ์บันเทิงรายสัปดาห์ จึงเป็นเป้าหมายสำคัญตั้งแต่เลือกที่จะเรียนสายนี้ นั่นเป็นเพราะกันติชาอยากสานความฝันของพี่สาวฝาแฝดให้สำเร็จ

กันติชามีพี่สาวฝาแฝดชื่อกันติมา แต่ทว่าได้จบชีวิตก่อนวัยอันควรเนื่องจากเป็นคนที่มีสุขภาพร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก เจ็บออดๆแอดๆ สามวันดีสี่วันไข้ จึงไม่ค่อยจะได้ไปโรงเรียนเหมือนเธอ จนกระทั่งเสียชีวิตลงด้วยวัยสิบเจ็ดปี ก็ได้นำความเศร้าโศกเสียใจมาสู่ครอบครัวเสวตกมลพันธ์ โดยเฉพาะกันติชา ที่รักพี่สาวฝาแฝดมากจนแทบอยากจะตายตาม

‘กันย์’

กันติมาเอ่ยเรียกน้องสาวฝาแฝดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เนื้อตัวซีดเผือดราวกับกระดาษ นัยน์ตาแห้งผากไร้ชีวิตชีวา กำลังจ้องมองใบหน้าน้องสาวที่เหมือนเธอราวกับแกะ จนใครต่อใครแยกกันไม่ออก

‘พี่แก้ม ฮือๆ พี่จะต้องไม่เป็นอะไรนะคะ พี่แก้มห้ามทิ้งกันย์ไปไหนนะ กันย์ไม่ยอม’

กันติชาร้องไห้พลางจับมือพี่สาวฝาแฝดเอาไว้แน่น ใบหน้าพิมพ์เดียวกันเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำที่หลั่งออกมาจากกระบอกตาทั้งสองข้าง ยามมองใบหน้าพี่สาวที่ซีดเซียวไร้สีเลือด เธออยากเปลี่ยนตัวกับพี่ อยากเป็นคนลงไปนอนบนเตียงนั้นแทน อยากเจ็บป่วยแทน ทั้งที่เฝ้าขอพรจากพระเจ้า ว่าไม่ให้มาพาพี่สาวของเธอไป แต่ทำไมพระเจ้าไม่เห็นใจเธอ ไม่สงสารเธอบ้าง

‘อย่าร้องไห้นะกันย์ เราไม่ได้จากกันไปไหน พี่ยังอยู่ใกล้ๆ กันย์เพียงแค่กันย์นึกถึง วันไหนที่กันย์ร้องไห้หรือมีคนแกล้ง เพียงแค่มองขึ้นไปบนท้องฟ้า กันย์จะเห็นพี่ส่งยิ้มมาให้น้องสาวของพี่ แค่น้องตะโกนเรียกพี่ พี่ก็จะมาหาน้อง วันไหนที่กันย์ต้องการอ้อมกอด พี่จะเป็นสายลมพัดผ่านคอยอยู่เคียงข้างน้องสาวของพี่ไม่ทิ้งไปไหน’

กันติมาพยายามสั่งตัวเองไม่ให้ร้องไห้ เธอเองก็ไม่อยากจากน้องสาวที่น่ารัก และคุณพ่อคุณแม่ไป แต่ด้วยร่างกายและโรคภัยที่รุมเร้า เธอจำต้องจากไปก่อน เธอเคยนึกโทษพระเจ้า ทำไมต้องให้เธอป่วยและจากคนที่เธอรักไปเร็วแบบนี้ ทำไมต้องเป็นเธอด้วย แต่เพราะคุณพ่อคอยปลอบโยน แม้จะรู้ว่ามันเป็นเพียงแค่คำหลอกเด็กให้หายกลัว แต่เธอก็มีความสุข คุณพ่อบอกเธอว่าเพราะเธอเป็นนางฟ้าที่พลัดตกสวรรค์ ตอนนี้ถึงเวลาที่จะต้องกลับแล้ว จึงต้องจากไปก่อนโดยคุณพ่อคุณแม่สัญญาว่า จะตามเธอและไปอยู่เป็นเพื่อนอย่างแน่นอน แต่ขอให้น้องโตและทำให้คุณพ่อคุณแม่หมดห่วงเสียก่อน เธอเลยรีบร้องห้ามไม่อยากให้พวกท่านตามขึ้นมา ขอแค่ให้ดูแลและรักกันติชาแทนในส่วนของเธอด้วย แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

‘ฮือ กันย์ไม่อยากให้พี่ไป’

‘พี่ก็ไม่อยากไป แต่มันถึงเวลาของพี่แล้ว กันย์รับปากอะไรพี่หน่อยได้ไหม’ น้ำเสียงเริ่มแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่จะให้หยุดพูดตอนนี้ ก็กลัวว่าจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว

‘ค่ะ พี่แก้มมีอะไรอยากให้กันย์ทำ พี่แก้มบอกกันย์มาได้เลยนะคะ’

‘ฝากดูแลคุณพ่อคุณแม่แทนพี่ด้วย อย่าทำให้ท่านเสียใจ ส่วนกันย์เองก็ต้องตั้งใจเรียน ใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแทนพี่ด้วย’

‘ได้ค่ะพี่แก้มไม่ต้องเป็นห่วงคุณพ่อคุณแม่นะคะ กันย์จะดูแลและเป็นลูกที่น่ารักเหมือนพี่แก้ม ส่วนเรื่องเรียน กันย์สัญญาว่ากันย์จะเรียนจบและคว้าใบปริญญามาให้ได้ กันย์จะเรียนคณะที่พี่แก้มอยากเรียน กันย์จะทำตามความฝันของพี่แก้มให้สำเร็จ’

‘พี่รักกันย์นะน้องสาวของพี่ คุณพ่อคุณแม่ขา แก้มวาสนาน้อย เลยไม่สามารถอยู่ตอบแทนพระคุณคุณพ่อคุณแม่ได้ ถ้าชาติหน้ามีจริงแก้มขอเกิดเป็นลูกคุณพ่อคุณแม่อีกนะคะ แก้มรักคุณพ่อคุณแม่นะคะ’

กันติชาหวนระลึกถึงความหลังทีไร ก็เรียกน้ำตาให้นองชื้นเต็มใบหน้าได้ทุกครั้ง ไม่เคยมีวันไหนที่ไม่เคยคิดถึงพี่สาวผู้ซึ่งจากไปไม่มีวันกลับ ความฝันและความหวังสุดท้ายกันติชาได้ทำมันสำเร็จแล้ว เธอเรียนในคณะที่พี่สาวอยากเรียน และเข้าทำงานในสำนักพิมพ์ที่พี่สาวใฝ่ฝัน

แต่ทว่าเหลืออีกเพียงสิ่งสุดท้ายเท่านั้น ที่เธอยังทำไม่สำเร็จนั่นก็คือ การสัมภาษณ์โทมัสนายแบบหนุ่ม ที่ทำให้พี่สาวของเธออยากจะทำงานในสายอาชีพนี้ เธอหลงใหลเขาและอยากจะสัมภาษณ์เขาให้จงได้ นายแบบหนุ่มผู้ซึ่งไม่เคยให้ใครได้สัมภาษณ์แบบเจาะลึก กันติมาเคยประกาศก้องตอนที่ร่างกายยังแข็งแรงอยู่ ว่าจะต้องสัมภาษณ์นายแบบคนนี้ให้ได้