บทที่ 10 ความเลวร้าย
ตอนที่ 10. ความเลวร้าย
หลังจากเลิกงานแล้วนั้นทุกคนต่างกระตือรือร้นที่จะรีบกลับบ้านเพื่อที่จะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และรีบกลับมายังร้านอาหารกึงผับกึ่งบาร์ตามที่นัดหมายกันเอาไว้ เช่นเดียวกับมิลล์เองที่เธอต้องรีบคูนสองก็ว่าได้เพราะไหนจะไปหาแม่ ไหนจะไปหายาย
“มิลล์กลับบ้านยังไงผมไปส่งไหม ? ” เมธีที่เดินตามมาตะโกนถามมิลล์ด้วยความหวังดี ครั้นจะตอบว่าให้ไปส่งก็เห็นว่ามัจจุราชเดินหน้าตั้งออกมาจากลิฟต์ทำเอามิลล์รีบปฎิเสธแทบไม่ทัน
“อ่อ ไม่เป็นไรพอดีว่าเรานัดเพื่อนเอาไว้ ขอบใจมากนะแล้วเจอกัน” มิลล์รีบตอบไปในทันทีก่อนจะรีบเดินปลีกตัวไปทางอื่นทำเอาเธอถอนหายใจแทบไม่ทัน
“จะรีบไปไหน” เป็นลีวายส์ที่เดินมาดักอีกทางทำเอามิลล์ตกใจจนแทบหงายหลัง ดีที่ว่าเขารวบเอวบางของเธอเอาไว้ได้ทันเวลา พร้อมกับกระชับร่างของเธอให้เข้ามาภายในอ้อมกอดของเขา
“ปะ ปล่อยนะเดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะเป็นเรื่องเอาได้”
“กลัวอะไร เป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายจะกลัวทำไมใช่ไหม หืม..คิดถึงจังไหนมาหอมหน่อย” ลีวายส์ยื่นหน้าไปใกล้ทำเอามิลล์รีบหลับตาแทบไม่ทัน แต่เขาก็ปล่อยเธอออกไปทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรสักนิด
“ว่าแต่จะรีบไปไหน ? ให้ไปส่งไหม” ลีวายส์ถามหยั่งเชิง
“ได้เหรอคะ พอดีว่าที่แผนกจะกินเลี้ยงเย็นนี้ และหนูต้องรีบกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และต้องไปธุระต่ออีกที่หนึ่งด้วยทีนี้กลัวว่าจะไม่ทัน ถ้าพี่ว่างรบกวนไปส่งได้ก็จะดีมาก ๆ ”
“ไม่ว่าง !!”
“อ้าว แล้วจะมาขวางทำไมงั้นหลบไปค่ะ”
“แต่ว่างก็ได้แค่บอกมาว่าจะไปกินเลี้ยงที่ไหน”
“ถามทำไมคะ ไม่ได้เกี่ยวอะไรสักหน่อย”
“ทำไมจะไม่เกี่ยวต่อไปไม่ว่าจะไปที่ไหนเป็นเมียต้องบอกผัว อ้อที่สำคัญ ที่จริงเราต้องอยู่ด้วยกันนะรู้ไหม” ลีวายส์รีบบอกทันที
“ไม่ค่ะนั่นไม่ได้อยู่ในข้อตกลง”
“ไม่เป็นไร อุตส่าห์จะให้คืนละแสน ช่างเถอะ”
“ดะ เดี๋ยวก่อนคะ ตกลงไปส่งก็ได้ เร็วคะรีบไปกัน” ว่าแล้วมิลล์ก็เดินไปที่รถของลีวายส์ทันที ทำเอาชายหนุ่มถึงกับยิ้มและส่ายหน้าไปมาแต่ก็ต้องหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อคิดได้ว่านี่แค่การแสดงเท่านั้น “ใช่มันไม่ใช่เรื่องจริง” ว่าแล้วก็เดินตามไปที่รถในทันที
กว่าที่ทั้งสองจะมาถึงที่บ้านก็ใช้เวลาเพียงไม่นาน รถยนต์ของลีวายส์โดยมีกิตติเป็นคนขับก็มาจอดที่หน้าบ้านของมิลล์ หญิงสาวลงจากรถ และหันมาบอกกับทั้งสองคน
“จะกลับก่อนไหมคะเกรงว่าจะนาน”
“ไม่เป็นไร ไปเถอะรอได้” ลีวายส์บอก และนั่นทำให้มิลล์เดินเข้าบ้านไปในทันที แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะเข้าไปในตัวบ้านเสียงของคนในบ้านก็ทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก เพราะแทบจะจับใจความอะไรไม่ได้เลย ทั้งเสียงร้องไห้ และเสียงของพ่อ รวมไปถึงเสียงของยัยเมียน้อยคนนั้น
“หึ ขอให้พ่อไล่มันสองคนออกไปจากบ้านเสียทีเถอะ” มิลล์ได้แต่คิดในใจพร้อมกับเดินฮัมเพลงเข้าไปในบ้าน
“นั่นไงคะมาแล้วไงยัยตัวดี” เสียงของปัทมาแม่เลี้ยงวัยกลางคนเอ่ยขึ้นมาอย่างดังทำเอามิลล์ถึงกับชะงัก เพราะว่าภาพที่เห็นตรงหน้าคือ ร่างกายของโยเกิร์ตในชุดนักศึกษานั้นมีแต่รอยฟกช้ำดำเขียว บางจุดเป็นเหมือนกับถูกแซ่เฆี่ยนตี
“มานี่ !! ” เสียงพ่อเรียกลูกสาวให้เดินเข้าไปหา อีกทั้งยังมีคุณยายของเธอที่นั่งหน้าเสียอยู่กลางบ้านเช่นเดียวกัน
“คุณยายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันคะ” มิลล์รีบปรี่เข้ามาหายายของเธอแต่ทว่าพ่อก็ดึงเธอเอาไว้เสียก่อน
“อะไรกันคะพ่อ ? ” มิลล์ถามด้วยความแปลกใจเป็นอย่างมากที่เห็นว่ายายของเธออยู่ที่ตึกใหญ่แห่งนี้
“พ่อสิต้องถามมิลล์ ว่ามิลล์เป็นบ้าอะไรทำไมถึงทำกับน้องได้ ใจคอทำด้วยอะไรทำไมต้องลงไม้ลงมือกันขนาดนี้ !! ” เสียงพ่อตะคอกทำเอามิลล์ตกใจเป็นอย่างมากรวมไปถึงลีวายส์ที่ยืนหน้าประตูเพราะได้ยินเสียงดังในบ้านเลยเดินเข้ามาดู
“อะไรกันคะพ่อหนูงงไปหมดแล้ว นี่มันอะไรกันแกสองคนเอาเรื่องอะไรมาใส่ร้ายป้ายสีฉันอีกเนี่ย” มิลล์ถามทันที แต่ก็ถูกปัทมาแม่ของโยเกิร์ตตบเข้าให้ที่ใบหน้าไปหนึ่งที
“นังเด็กเลว โกรธเกลียดแค้นฉัน ก็มาทำกับฉัน อย่ามาทำกับลูกสาวของฉัน” มิลล์ที่หน้าหันรีบหันกลับมาและยกมือจะตบคืนแต่ทว่ากลับถูกพ่อคว้ามือเอาไว้แล้ว สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อพ่อใช้ฝ่ามือฟาดไปที่ใบหน้าของมิลล์อย่างแรง
“หยุดนะมานพแกจะทำอะไรหลานฉัน” เป็นยายที่ลุกขึ้นมาจับแขนมานพพ่อของมิลล์เอาไว้แน่น
“คุณแม่อย่ามายุ่ง เรื่องของครอบครัวคนนอกไม่เกี่ยว” มานพหันมาตวาดแม่ยายของตัวเองเสียงดังลั่นทำเอาคุณยายถึงกับอึ้งไปในทันที เพราะไม่คิดว่าคนที่เคยบอกกับเธอว่าจะรักลูกสาวของเธอไปจนวันตายในตอนนั้น วันนี้กลับมองว่าเธอเป็นคนนอก ซ้ำร้ายยังทำร้ายร่างกายของหลานสาวของเธออีก
“แกมันเลวรักเมียน้อยหลงเมียน้อยจนลืมลูกเมียตัวเอง”
“หลบไปอีแก่ !! ” โยเกิร์ตที่นั่งมองอยู่ลุกขึ้นมาผลักคุณยายจนล้มไปกองกับพื้น
“ไม่นะยาย” มิลล์ร้องเรียกเสียงดังลั่น แต่ก็ถูกสองแม่ลูกจับเอาไว้ “ปล่อยนะ ฉันจะไปดูยายของฉัน พ่อคะบอกพวกมันปล่อยหนูนะหนูจะไปดูยาย” มิลล์ร้องไห้อ้อนวอนผู้เป็นพ่อของเธอด้วยสายตาที่อ้อนวอนเป็นอย่างมาก
“พ่อคะพ่อต้องจัดการให้หนูนะคะ พ่อก็เห็นว่าแผลพวกนี้”.. โยเกิร์ตทำเป็นพูดไม่ออกและร้องห่มร้องไห้ เช่นเดียวกับคนเป็นแม่ก็รีบพูดขึ้นมา
“คุณต้องให้ความยุติธรรมกับลูกนะคะไม่อย่างนั้นปัทมาไม่ยอมจริง ๆ ด้วยถึงจะเป็นลูกติด ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่ถ้าเกลียดปัทมาก็มาทำกับปัทมาสิคะ ทำไมต้องไปทำร้ายโยเกิร์ตด้วย ไม่ยอมจริงๆ นะคะ”
“ว่าไงมิลล์จะแก้ตัวยังไง ทำไมต้องไปทำน้องขนาดนั้นด้วย” พ่อถามลูกสาวด้วยสายตาที่คาดหวังว่าจะได้รับคำตอบ
“พ่อเชื่อพวกมันแต่ไม่เชื่อหนูเนี่ยนะ พ่อให้พวกมันทำร้ายยาย พ่อทำแบบนั้นได้ยังไงกันคะ พ่อยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า !!
