บทที่ 4 แพ้พริก

ห้องนอนของเวนิตา

ห้องของเธออยู่ถัดมาจากห้องขอแดเนียลสองห้อง ซึ่งห้องแรกคือห้องของป้านิล คุณยายของอิงอร ส่วนห้องที่สองคือห้องของอิงอรซึ่งติดกับห้องเธอ ความจริงหญิงสาวอยากจะอยู่ใกล้กับแดเนียล แต่ว่าฝ่ายชายกลับย้ายหล่อนให้มาอยู่ไกลๆ ทำเอาแม่สาวอารมณ์ดีแอบหัวเราะเบาๆ ไม่คิดว่าแดเนียลจะกลัวตนเองเข้าไปปล้ำขนาดนี้

“ว้าว...สวยจัง ฉันชอบบรรยากาศที่นี่มากเลย” หญิงสาวรู้สึกตื่นตากับห้องที่วิวสวยสุดๆ เมื่อเปิดประตูเลื่อนที่ระเบียงออกไป เวนิตาก็จะได้พบกับวิวตอนกลางคืนสวยๆของไร่ไอรัก

“หนูจะเก็บของใส่ตู้เสื้อผ้าให้นะคะ”สาวใช้รีบทำหน้าที่ตนเองด้วยความเต็มใจ นายหญิงท่านนี้ดูน่ารักและเป็นกันเองโดยธรรมชาติ มันทำให้เธอไม่รู้สึกเกร็งเลยสักนิด

“พูดภาษาไทยกับฉันเถอะจ๊ะ จะได้ถือว่าเป็นการฝึกไปในตัว เพราะฉันต้องอยู่ที่นี่ตั้งหนึ่งปีแหนะ” เวนิตาหันมาส่งยิ้มน่ารักให้กับเดือน ก่อนที่จะเดินสำรวจส่วนอื่นๆของห้อง

“ว่าแต่ เดือนพูดภาษาอังกฤษเก่งมากเลยนะจ๊ะ อย่างเดือนนี่ไปเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ์ได้เลยนะ ว่าแต่ทำไมถึงมาเป็นคนใช้ส่วนตัวให้ฉันล่ะ” เธอถามด้วยความสงสัยท่าทางน่ารักเป็นกันเองทำเอาเดือนแทบละลายไปกับพื้น ส่วนตัวแล้วเวนิตาจะแสดงความน่ารักต่อหน้าคนที่ชื่นชอบเธอเท่านั้น ส่วนพวกคนที่เกลียดเธอ โดยเฉพาะแดเนียล อย่าหวังว่าจะได้เห็นภาพพวกนี้

“หนูเป็นลูกของแม่บ้านค่ะ ตอนนี้หนูเรียนอยู่ ปีสองเอง ยังไม่จบเลยค่ะ คุณแดนเห็นว่าหนูพูดอังกฤษเก่ง ท่านก็เลยจ้างหนูมาเป็นคนรับใช้ส่วนตัวของคุณ หนูดีใจมากเลยนะคะ อย่างน้อยก็สามารถช่วยแม่ทำมาหากินได้ คุณแดนท่านมีพระคุณกับแม่หนูมาก ท่านช่วยส่งเสียหนูเรียนมหาลัยด้วยนะคะ คราวนี้หนูว่าจะตั้งใจทำงานโดยไม่เอาค่าจ้างเพื่อตอบแทนท่าน”

‘นายนี่มันก็ใจดีกับทุกคนนั่นแหละ ยกเว้นกับฉัน’ เวนิตาคิดในใจแบบนั้น ทว่าก็ไม่ได้เกิดความน้อยใจอะไร เนื่องจากตนเองก็ร้ายกับแดเนียลเหมือนกัน

“งั้นฉันจะให้ค่าจ้างเดือนเองนะ ก็เดือนมาทำงานให้ฉันนี่นา เดือนจะได้มีเงินใช้ ดีแล้วล่ะจ๊ะที่เดือนไม่เอาค่าจ้างจากเขา แต่ไม่เป็นอะไรนะ ในเมื่อเดือนมาดูแลฉันๆก็จะให้ค่าจ้างเดือนเอง” เป็นการพูดภาษาไทยที่ไม่ค่อยชัดนัก แต่ว่าคนไทยแท้อย่างเดือนก็พอจะฟังรู้เรื่อง

“ขอบคุณนะคะคุณนาย” เดือนยกมือไหว้คุณนายด้วยความซาบซึ้งปกติชีวิตเธอเจอแต่เจ้านายใจดำ อิงอรที่พื้นเพเคยเป็นคนใช้เหมือนกันยังไม่เคยทำดีกับเธอเลย รายนั้นวางมาดคุณหนูเยอะเสียจนคนงานทุกคนหมั่นไส้ ทางด้านคุณแดนถึงแม้จะมีบุญคุณกับหญิงสาวท่วมหัว แต่ก็ไม่เคยทำท่าทีเป็นกันเองเหมือนเวนิตา

“อะไรกันไม่เห็นต้องซาบซึ้งขนาดนั้นเลย” ริต้ารู้สึกถูกชะตากับผู้หญิงคนนี้มาก หนำซ้ำมองแวบแรกเธอก็รู้ได้ทันที เด็กคนนี้เป็นคนน่ารัก นั่นก็พราะว่าตนอายุสามสิบแล้วผ่านอะไรต่อมิอะไรมามาก แถมยังทำงานอยู่ในวงการคนดัง เจอผู้คนมาหลายประเภท ฉะนั้นสาวเจ้าจึงถนัดเรื่องมองคนจากเปลือกนอกมาก แล้วก็ทายถูกทุกครั้งว่าใครควรคบหาหรือไม่ควร ความน่ารักจริงใจและกตัญญูของเด็กสาวตรงหน้า จึงทำให้เวนิต้าอยากจะคบเธอเป็นเพื่อน

“ระหว่างนี้ฉันต้องอยู่ที่นี่อีกนาน เพราะฉะนั้น เรามาเป็นเพื่อนกันนะเดือน เดือนเรียกริต้าว่าคุณริต้าเฉยๆก็ได้ ไม่ต้องเรียกคุณนายนะ เดือนตกลงมั้ยนี่คือคำสั่ง มาเป็นเพื่อนกัน” ริต้าส่งยิ้มแห่งมิตรภาพไปให้ ก่อนจะดึงเดือนมานั่งข้างๆบนเตียง ทำเอาเจ้าตัวอึ้งทึ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะน้ำตาไหลพรากเพราะความซาบซึ้ง

“ฮือๆ เดือนไม่อาจเอื้อมหรอกค่ะ ได้เป็นคนใช้ของเจ้านายที่น่ารักขนาดนี้ก็ถือเป็นบุญอย่างยิ่งแล้ว เดือนตีตนเสมอคุณไม่ได้หรอกค่ะ” คนใช้สาวปล่อยโฮออกมา ทำเอาเจ้านายที่โดนปฏิเสธเรื่องมิตรภาพต้องใช้อำนาจมืด

“เดือนนี่คือคำสั่งนะ! เธอต้องเป็นเพื่อนกับฉัน!” เวนิตาเริ่มใช้อำนาจเจ้านายบังคับ แต่เธอมีความจริงใจจริงๆ เธออยากเป็นเพื่อนกับเด็กสาวแสนน่ารักคนนี้

“กะ...ก็ได้ค่ะ” เดือนจำต้องทำตามคำสั่ง เนื่องจากใจจริงเธอไม่อยากตีตนเสมอเจ้านายเลย อีกอย่างเธอไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวท่าทีการวีนที่แสนจะน่ารักนั่นสักนิด

‘อะไรกัน ขนาดเวลาดุยังน่ารัก’เดือนคิดในใจด้วยความชื่นชม

“ดีมาก งั้นคืนนี้เดือนต้องนอนกับเค้านะ นี่คือคำสั่ง!” เธอใช้คำว่า‘คำสั่ง’ขู่อีกตาเดิม จนเดือนต้องยอมแพ้

โต๊ะอาหาร

แดนเนียลกับอิงอร รวมถึงป้านิลมารวมตัวกันที่โต๊ะอาหารตรงตามเวลา เว้นก็แต่เวนิตา ซึ่งตอนนี้เธอก็กำลังเดินมายังที่นี่ ความจริงแล้วป้านิลชอบไปทานข้าวรวมกับคนใช้ ทว่าวันนี้แดเนียลจะต้องแนะนำยายตัวแสบให้รู้จักตามมารยาท เลยต้องบังคับให้ท่านมาร่วมโต๊ะด้วย

“พี่แดนค่ะ ปกติไม่ชอบทานอาหารรสจัดไม่ใช่หรอ แต่ทำไมวันนี้มีแต่อาหารไทยเผ็ดๆทั้งนั้น ที่ไม่เผ็ดมีแค่สองอย่างเอง” อิงอรถามด้วยความสงสัย

“เดี๋ยวก็รู้” แดเนียกระตุกยิ้มร้าย เป็นรอยยิ้มที่ทุกคนไม่เคยเห็น แถมมันยังให้ความรู้สึกเสียวสันหลังสุดๆ

เวนิตาเดินมาที่โต๊ะทานอาหารด้วยท่าทีสง่างามโดยธรรมชาติ ทำเอาป้านิลเริ่มมีอาการเกร็ง เนื่องจากเป็นคนขี้เกรงใจ แถมนี่ก็เป็นถึงว่าที่ภรรยาของผู้มีพระคุณ ทางด้านเวนิตาพอเห็นแวบแรกเธอก็รู้ได้ทันทีเลยว่าหญิงชราท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวผู้นี้ คงจะเป็นยายของอิงอร

“สวัสดีค่ะ คุณยาย” ป้านิลรับไหว้แทบไม่ทัน ไม่คิดว่าหญิงสาวผู้มาจากตระกูลเศรษฐีตรงหน้าจะทักทายตนด้วยท่าทีนอบน้อมเพียงนี้ ทั้งที่หญิงสาวไม่จำเป็นต้องไหว้ด้วยซ้ำ

“สวัสดีจ๊ะ” เมื่อเห็นคุณยายของตนมีท่าทีตื่นตะลึงกับความนอบน้อมของศัตรูอันดับหนึ่ง ทำให้อิงอรไม่พอใจ ทว่าแสดงอาการออกมาไม่ได้ นอกจากปั้นหน้ายิ้มสวยๆ

“มาก็ช้า” แดเนียลบ่นขึ้นทันที

“ขอประทานอภัยนะคะคุณสามี คงจะโมโหหิวสินะ ถ้าอย่างนั้นรีบทานเถอะค่ะ” ท่าทางการตอบโต้แบบออดอ้อนของเวนิตา สร้างร้อยยิ้มให้คนรอบข้างได้ไม่น้อย เว้นเสียแต่แดเนียลกับน้องสาวนอกไส้ของเขา

อิงอรไม่พอใจจึงได้แต่ตีหน้านิ่งไม่ยินดียินร้ายอะไรทั้งนั้น อิงอรกับแดเนียลถูกจัดให้นั่งใกล้กันในขณะที่เวนิตาถูกจัดให้นั่งข้างป้านิล เธอชักจะชินเสียแล้วกับการถูกคู่หมั้นหนุ่มขับใสไล่ส่งให้ไปนั่งไกลๆ คราวนี้สมองอันชาญฉลาดจึงได้คิดอะไรบางอย่างขึ้น

“อย่ามายั่วโมโหฉัน...”

“น้องอิงอรจ๊ะ พอดีว่าอีกไม่นานผู้ชายคนนี้ก็จะมาเป็นพ่อของลูกพี่ริต้าแล้วน่ะ เพราะฉะนั้นรบกวนน้องมานั่งตรงนี้แทนได้มั้ย พี่อยากจะนั่งใกล้สามีตัวเองบ้าง” เวนิตาเอ่ยขอน้องนอกไส้ของแดเนียลเสียงหวาน ในขณะที่เจ้าตัวก็ปั้นหน้ายิ้ม พร้อมกับกำมือเข้าหากันเพื่อระงับอารมณ์

เธอล่ะเกลียดแม่ริต้านี่เสียจริงๆ...

“ก็ได้ค่ะ” อิงอรจำใจยอมเดินออกจากที่ประจำของตนเองไปนั่งกับคุณยาย ทำเอาคนใช้ทั้งสามซึ่งนั่งรอคำสั่งจากเจ้านายแอบหัวเราะกันเบาๆ

“นี่สินะที่เขาเรียกว่าของจริง”

“คุณนายสวยสุดๆเลยว่ะ น่าสงสารเนอะ ทำเอาแม่คุณหนูคนสวยของไร่ดูหมองไปเลย” คนใช้ทั้งสองนินทาอิงอรกันอย่างสนุกปาก ในขณะที่เดือนก็นั่งฟังอยู่เช่นกัน ถึงแม้เจ้าตัวจะไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ทว่าวีรกรรมของอิงอรก็ใช่เล่น ไม่แปลกนักถ้าหากจะโดนนินทาขนาดนี้

“ปกตินี่มันที่น้องอิงนะ ที่ของเธอน่ะตรงนั้น กลับไปซะ” อิงอรแอบมีหวังว่าจะได้นั่งข้างพี่ชายดั่งเช่นทุกวัน เมื่อได้ยินดังนั้นรอยยิ้มร้ายๆจึงปรากฏขึ้น ซึ่งเวนิตาก็บังเอิญหันไปเห็นเข้าพอดี

“ฉันจะนั่ง...” ความจริงอยากจะต่อให้ยาวกว่านี้ แต่พอเห็นสายตากับรอยยิ้มร้ายกาจนั่นเข้า ทำเอาเวนิตาแทบไม่อยากเชื่อสายตา อิงอรยิ้มร้ายให้มารหัวใจเห็นอย่างชัดเจน พอยิ่งเห็นว่าเจ้าหล่อนผงะไปชั่วครู่ก็ยิ่งชอบใจ

“เอาเป็นว่าฉันบอกจะนั่งตรงนี้ก็คือจะนั่ง ทำไม คิดนอกใจฉันงั้นหรอ” แก้ไขสถานการณ์ด้วยความน่ารักโดยธรรมชาติ ถึงกระนั้นภายในใจก็ยังแอบตกใจกับภาพเมื่อครู่ เห็นทีหญิงสาวคงต้องสอบถามเดือนเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างแล้ว

“ไร้สาระ” แดเนียลผู้จริงจังไปเสียทุกอย่างเริ่มหงุดหงิด ก่อนจะเพิ่งนึกได้ว่าตนเองมีแผนการบางอย่าง

“กินซะ อาหารพวกนี้น้องอิงตั้งใจทำให้เธอ” หญิงสาวชำเลืองมองอาหารตรงหน้า แต่ละอย่างหน้าตาน่ารับประทานมาก หญิงสาวเคยทานอาหารไทยแค่ไม่กี่อย่าง เพราะนานๆทีถึงจะมาเมืองไทย อาหารพวกนี้บางอย่างหญิงสาวก็เคยเห็นแค่ในรูปแต่ว่าไม่เคยทานสักครั้ง

“ขอบคุณนะคะ คุณน้อง” เวนิตาสบตากับอิงอรแบบตรงๆพร้อมกับกระตุกยิ้มร้ายเล็กน้อย

‘ในเมื่อมองฉันด้วยสายตาของศัตรู ฉันก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องญาติดีกับหล่อน’

“ทานให้อร่อยนะคะ พี่แดนบอกว่า ‘พี่ริต้า’ ชอบทานอาหารรสชาติแบบนี้”

“เดี๋ยวเถอะยายอิง ไปเรียกคุณนายเขาแบบนี้ได้ไง” คุณยายผู้เจียมเนื้อเจียมดุหลานสาวเล็กน้อย เพื่อเป็นสัญญาณว่าไม่ควรตีตนเสมอท่าน

“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะคุณยาย น้องอิงเขายื่นความเป็นกัลยาณมิตรให้ เพราะฉะนั้นหนูก็ควรรับไว้” สายตาของเวนิตาทำให้สาวน้อยถึงกับต้องหลบตา

เวนิตาดูน่ากลัวมากเวลายิ้มร้ายๆแบบนี้แต่เด็กก็ยังเป็นเด็ก อิงอรถูกเลี้ยงมาแบบตามใจ พร้อมทั้งถูกผู้เป็นแม่ปลูกฝังให้เป็นผู้หญิงทะเยอทะยาน เหตุนี้เด็กสาวจึงโปรยเสน่ห์ใส่แดเนียลสารพัด แต่ว่าคงจะเป็นโชคดีของแดเนียลที่ถึงแม้เด็กคนนี้จะทำอะไรน่ารักถึงเพียงไหน ความรู้สึกของคำว่าพี่ชายรักน้องสาวมันไม่ได้หายไปเลย

เขายังคงเอ็นดูเด็กคนนี้แบบน้องสาวเหมือนเดิม คงจะมีแต่ตัวของเธอเท่านั้นที่คิดไปไกล และคิดเข้าข้างตนเองเกินไป นิสัยเธอจึงเสียจนไม่มีคนใช้คนไหนจงรักภักดีด้วย เพราะเด็กคนนี้ไม่ควรวางตัวเป็นคุณนายของบ้าน ทั้งที่เป็นแค่น้องสาวบุญธรรม แถมยังเคยเป็นคนใช้มาก่อน พอยิ่งได้เห็นพฤติกรรมของคุณยายที่มักจะเกรงใจแดเนียลอยู่เสมอ นั่นยิ่งทำให้อิงอรดูเลวร้ายมากขึ้น

เนื่องจากเคยเห็นแต่ในภาพจึงไม่รู้เลยว่าอาหารพวกนี้มีรสชาติอย่างไร เวนิตาจึงทานต้มยำกุ้งน้ำข้นรสจัดจ้านเข้าไปหนึ่งช้อนเต็มๆ

“โอ๊ย...เผ็ด” เพราะว่าแดเนียลเน้นว่าต้องเผ็ดมากๆ น้องสาวบุญธรรมจึงใส่พริกไม่บันยะบันยัง อีกทั้งเจ้าตัวก็ชอบทานเผ็ด ทีนี้จึงใส่พริกเสียเต็มที่

“รีบทานน้ำนะคะคุณนาย แล้วไหนคุณแดนบอกว่าคุณนายชอบทานเผ็ด” ภาพที่เวนิตาสำลักความเผ็ดเสียจนน้ำตาไหลและไอไม่หยุด สามารถสร้างรอยยิ้มพอใจให้แดเนียลยิ่งนัก เขาเป็นคนวางแผนนี้ก็ต้องสะใจเป็นธรรมดา

ทางด้านอิงอรนั้นเห็นอาการเวนิตาหนักกว่าเก่าดื่มน้ำไปแล้วยังไม่หาย แถมยังเอามือไปกุมที่ท้องจนตัวบิดตัวงอ ทำเอาหญิงสาวใจเสียทางแดเนียลเองก็หุบยิ้มลงพอเห็นภาพนั้น

“เธอใส่พริกไปใช่มั้ย ฉันแพ้พริก” เวนิตาพูดด้วยน้ำเสียงคนอ่อนแรง ก่อนที่ร่างของเธอจะร่วงลงจากเก้าอี้สู่พื้น

“เวนิตา!”