บทที่ 5 แผลงฤทธิ์

ณ โรงพยาบาล

“เวนิตา ฉันขอโทษ” เขากล่าวด้วยแววตาและน้ำเสียงแห่งความสำนึกผิด ตอนแรกเขาคิดว่าเวนิตาแค่ไม่ชอบทานอาหารรสจัดเฉยๆ เพราะตั้งแต่รู้จักกันมา เธอไม่เคยทานของเผ็ดเลยสักครั้ง เขาจึงไม่เคยรู้เรื่องที่หญิงสาวแพ้พริก

“แล้วฉันหายมั้ยล่ะ ท้องก็ปวดผื่นก็ขึ้น นี่คงรวมหัวกับยายแอ๊บแบ๊วนั่นแกล้วฉันสินะ” เวนิตาไม่เรียกอิงอรด้วยชื่อ เนื่องจากกำลังโกรธ แถมอิงอรยังแสดงความเป็นศัตรูออกมาอีกด้วย เจอแบบนี้หญิงสาวไม่สามารถคิดในแง่บวกได้จริงๆ

เขาเกลียดหล่อนขนาดนั้นคงมีจุดประสงค์อยากให้เธอกระเด็นออกไปจากไร่นี้ด้วยการทำให้เจ็บป่วย ทว่ามันไม่สำเร็จ เวนิตาไม่ชอบการยอมแพ้ โดยเฉพาะการยอมแพ้ให้กับคนที่เกลียดชังตัวเอง

“ฉันขอโทษ แต่น้องอิงไม่เกี่ยวด้วยนะ เขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ถ้าจะโกรธก็โกรธฉันคนเดียว ฉันบอกให้เขาทำเผ็ดๆ อย่าไปโกรธเขา เขาไม่ผิด” หน้าตาสำนึกผิดของแดเนียลมันไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย เพราะผู้ชายคนนี้พูดกรอกใส่หูหล่อนตลอดว่าเกลียดบ้าง ไม่ชอบบ้าง แล้วจะให้สาวเจ้าเชื่อได้ไงว่าเขาจริงใจ เธอตัดสินคนจากการกระทำมากกว่าคำพูด ดังนั้นจึงไม่เชื่อเด็ดขาดว่าชายหนุ่มไม่รู้เรื่องที่เธอแพ้พริก

“ฉันไม่เชื่อ รู้จักกันมาตั้งนาน นายรู้มาตลอดว่าฉันไม่ชอบกินเผ็ด นายก็ต้องรู้เหตุผลสิ ว่าทำไมฉันถึงกินมันไม่ได้” เวนิตาจ้องเขาเขม่ง ราวกับชายหนุ่มเป็นฆาตกร ทำให้แดเนียลรู้สึกไม่สบายใจเอาซะเลย ตอนนี้เขาหน้าเสียมาก จนเดือนยังรู้สึกได้ว่าคุณผู้ชายของเธอไม่รู้เรื่องจริงๆ

“แล้วฉันควรทำยังไง เธอถึงจะเชื่อ”

เวนิตาทำหน้าครุ่นคิด ยังไงหล่อนก็ไม่เชื่ออยู่ดี แต่ในเมื่อเขาดึงดันที่จะบอกว่าไม่รู้ เธอจึงต้องพิสูจน์จากการกระทำของชายผู้นี้

“กินเผ็ดให้ฉันดูสิ กินต้มยำกุ้งถ้วยนั้นให้หมด กินต่อหน้าฉัน เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจ ว่านายไม่รู้เรื่องแพ้พริกจริงๆ“นี่ไม่ใช่แผนร้าย แต่เป็นแผนพิสูจน์ความจริงใจ”

“ได้สิ ฉันจะกิน ฉันเองก็กินเผ็ดไม่เก่ง ถือว่าเป็นการไถ่โทษที่คิดแกล้งเธอด้วยแล้วกัน” แดเนียลไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เพื่อทำให้เธอได้รู้ว่าเขาไม่รู้เรื่องแพ้พริกจริงๆ ชายหนุ่มพร้อมจะทำ

เขาก็เหมือนกับเวนิตา เรื่องอะไรก็ช่าง ถ้าหากว่าเจ้าตัวไม่ผิด ก็จะไม่มีทางยอมรับเหมือนกัน

“โอเค งั้นเริ่มเลย” เวนิตายังคงนั่งกอดอกหน้าเชิดเช่นเดิม หล่อนจะรอดูแดเนียลกินเผ็ด

“นายบุญช่วยกลับไปเอาต้มยำกุ้งถ้วยนั้นมาที”

“ตะ...แต่ คุณผู้ชาย”

“ไม่มีแต่ ไปเอามา” คนใช้ผู้สุดแสนจะเป็นห่วงเจ้านาย ต้องจำใจกลับไปเอาของเผ็ดร้อนมาให้เขาทานเพื่อพิสูจน์ความจริงใจ

เวนิตายังคงเชิดหน้าตามคาแรคเตอร์ อาจจะเป็นเพราะเจ้าหล่อนกำลังรู้สึกคันไปทั้งตัว นั่นเป็นเพราะยายังไม่ออกฤทธิ์ สาวเจ้าจึงไม่ค่อยจะสนใจแดเนียล ได้แต่เกาไปที่บริเวณแผ่นหลังอันบอบบางของตน พร้อมทั้งยังอยากรอดูให้เห็นกับตาเสียมากกว่า แดเนียลจะจริงใจขนาดยอมทานต้มยำกุ้งรสจัดนั่นหมดหรือเปล่า

“ยังคันอยู่หรอ”

“ก็นิดนึง” เมื่อเห็นการเกาหลังที่แสนจะยากลำบากของคู่หมั้นสาว ชายผู้มีมุมอ่อนโยนแอบแฝงอยู่ บวกกับความสำนึกผิด มันทำให้เจ้าตัวคิดจะช่วยเธอเกาหลัง

“เดี๋ยวฉันเกาให้นะ” แม้จะยังไม่เลิกงอน ทว่าหญิงสาวรู้สึกคันหลังมากกว่า จึงถือโอกาสนี้แกล้งใช้แดเนียลไปในตัว

แดเนียลเดินเข้ามาประชิดตัวร่างแน่งน้อย พร้อมทั้งยังเอื้อมมือไปทางด้านหลังของเวนิตา คราวนี้ทำเอาฝ่ายหญิงตกใจ

การที่เขาโน้มตัวลงมาเพื่อเกาหลังเธอ มันทำให้หน้าของทั้งสองห่างจากกันแค่นิดเดียว เวนิตาตกใจจนต้องรีบผละออก

“อะไรกัน อยู่เฉยๆสิ ทำอย่างกับไม่เคยถูกตัวผู้ชาย” เวนิตาไม่สามารถลุกขึ้นมาหันหลังได้ เธอยังมีอาการปวดท้อง คันคะเยอ ไหนจะสายน้ำเกลืออีก ถ้าหากให้หันหลังมาทางแดเนียลก็คงจะลำบากแย่

“ไม่ต้องเอาหน้ามาใกล้มากก็ได้นี่ ไหนบอกเกลียดผู้หญิงแรดไง” เธอพูดตรงๆ โดยไม่สนใจความรู้สึกของคนที่ได้ยินอย่างเช่นเคย

“ก็แค่เอาหน้าไปใกล้ ไม่ได้เอาอย่างอื่นไปใกล้ด้วยสักหน่อย” คำตอบชวนคิดลึกทำให้เวนิตาต้องช้อนตามองลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีน้ำตาลทองนั่น หล่อนอยากจะรู้ว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ แต่ว่าก็เหมือนเดิม เวนิตาไม่เคยอ่านสายตาของผู้ชายคนนี้ออก สายตาเขาเย็นชาราวกับปลาตาย หน้าก็นิ่ง

อย่าว่าแต่เธอที่อ่านสายตาเขาไม่เคยจะออก ขนาดรามสูรยังไม่เคยอ่านออกเลยสักครั้ง จะอ่านออกก็ตอนแดเนียล ดีใจ เสียใจ โศกเศร้า รวมถึงเรื่องที่แดเนียลแอบรักพรพิมล เรื่องนั้นพี่ชายแจงว่าเคยมีความรักมาก่อนจึงดูแววตานั้นออก แต่เรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้ นัยน์ตาของเพื่อนมีความคิด ความรู้สึกอะไรซ่อนอยู่ มีน้อยครั้งมากที่รามสูรจะอ่านสายตาคู่นี้ได้

ทางแดเนียลเองไม่ได้รู้สึกรังเกียจเธอสักนิดในเวลานี้ ยอมรับว่ากลิ่นกายหอมกรุ่น เนื้อหนังนุ่มนิ่มของหล่อน ทำให้ตนเกาจนเพลินไปเลยทีเดียว

เวนิตาถอดใจเรื่องการอ่านความรู้สึกฝ่ายตรงข้างจากสายตา ก่อนจะรู้สึกสบายตัวขึ้นเมื่อมือหยาบกระด้างเกาไปตามแผ่นหลัง ซึ่งมีเสื้อปิดอยู่ทว่าดูเหมือนฝ่ายชายจะเพลิดเพลินมาก เพราะตอนนี้มือหยาบกระด้างของแดเนียลได้สอดเข้าไปใต้เสื้อของคนป่วยเรียบร้อยแล้ว

“ทำอะไรน่ะแดน อย่าลามกนะ” หญิงสาวปัดมือของเขาออกทันที เพราะหล่อนรู้สึกขนลุกแปลกๆ

“อะไรกัน เธอกลายเป็นผู้หญิงหวงเนื้อหวงตัวตั้งแต่เมื่อไร่”

สาวเจ้าไม่เถียงอะไรทั้งสิ้น ก่อนจะตอบไปว่า...

“ไม่รู้สิ แล้วนายล่ะ กลายเป็นพวกบ้าตัณหาตั้งแต่เมื่อไหร่” แดเนียลถึงกับไปไม่ถูกทันที แอบยอมรับอยู่ลึกๆในใจ เมื่อครู่ชายหนุ่มตั้งใจลูบไล้ผิวเนียนนุ่มของหญิงสาวจริงๆ

“มาแล้วครับ” นายบุญได้ช่วยชีวิตเจ้านายไว้ ในระหว่างที่กำลังโดนเวนิตาคาดคั้น เรื่องอารมณ์ตัณหา ซึ่งมันเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวเป็นครั้งที่สองต่อจากตอนอยู่บนรถ

“งั้นทานเลยก็ได้ เทใส่ถ้วยให้ฉันที” คนรับใช้รีบทำตามคำสั่ง

“พี่แดนจะทานจริงๆหรือคะ” อิงอรที่เพิ่งมาถึงห้องพูดขึ้น เธอขอตามนายบุญมาที่นี่ด้วย สาวน้อยหน้าหวานได้คิดแผนการเอาใจแดเนียลขึ้นมา ยิ่งพอได้ยินว่าแดเนียลจะต้องทานของเผ็ด เพื่อเป็นการไถ่โทษ สาวน้อยจึงได้เตรียมการมาอย่างดี

“ไม่เป็นไรจ๊ะ ขอบคุณที่เตรียมของแก้เผ็ดมาให้พี่นะ” อิงอรเตรียมนมหวานๆจากฟาร์ม เพื่อเอาไว้ให้พี่แดนของเธอทานแก้เผ็ดเรียกได้ว่าเอาอกเอาใจเต็มที่

เมื่อเห็นแดเนียลส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้น้องสาวบุญธรรม เวนิตาไม่ได้คิดร้ายอะไร แอบชื่นชมกับความรักพี่ชายของอิงอรซึ่งแดเนียลก็แสดงออกมาให้เห็นชัดเจน ทั้งรอยยิ้มและแววตา รวมถึงน้ำเสียงที่พูดกับน้องสาวคนนี้

พอเห็นพี่ชายกำลังลอบมองต้มยำกุ้งรสจัด แม่สาวน้อยแอบร้ายจึงหันมายิ้มร้ายให้กับเวนิตา ราวกับจะเยาะเย้ยว่า

‘หล่อนเคยได้รับความรู้สึกแบบนี้จากพี่แดนไหม’

การกระทำนี้ คือการประกาศความเป็นศัตรูอย่างชัดเจนของเด็กสาว

ทางด้านหญิงสาวผู้ตัดสินคนจากการกระทำมากกว่าคำพูด จึงอ่านเกมออกทันที ถึงจะยังไม่รู้จุดประสงค์หลักของเด็กคนนี้ก็ตาม แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า

‘ยายนี่สร้างภาพ ไม่ใช่เด็กดี’

“ซี๊ด...” แดเนียลสูดปากขึ้น มันเผ็ดจนชายฉกรรจ์อย่างเขายังน้ำตาไหล เวนิตาเองยิ่งตกใจ ทนทรมานมากขนาดนี้ หล่อนชักจะเชื่อแล้วว่าเขาไม่รู้จริงๆ เพราะคนอย่างแดเนียล ไม่ค่อยจะยอมทำสิ่งที่เธอต้องการอยู่แล้ว ทว่าวันนี้เขาทำจริงๆ ใจดวงน้อยเริ่มเกิดความสงสารขึ้น และกำลังจะบอกให้เขาหยุดกิน แต่...

“คุณพี่ริต้าคะ พี่แดนปากแดงน้ำตาไหลแล้วนะคะ ได้โปรดเถอะค่ะ บอกให้เขาหยุดเถอะนะคะ” พอยิ่งเห็นเด็กคนนี้ตีสองหน้าอีกครั้ง ทำให้ความคิดเวนิตาเปลี่ยนไป

“อ่อ...ถ้างั้น น้องอิงอรช่วยจัดการที่เหลือแทนพี่แดนหน่อยสิจ๊ะ ได้ยินว่าเราชอบทานเผ็ดนี่ ช่วยทานมันให้หมดถ้วยที” อิงอรถึงกับหน้าตื่น ปกติหญิงสาวชอบทานเผ็ดก็จริง แต่เป็นเพราะแดนเนียลบอกว่า ครั้งนี้ต้องทำให้เผ็ดกว่าครั้งก่อนๆ ใจสาวน้อยจึงเริ่มสั่น

ทางแดเนียล พอเวนิตาบอกให้หยุดทานได้ ชายหนุ่มก็รีบดื่มนมแก้เผ็ดอย่างรวดเร็ว ส่วนอิงอรเองก็กำลังรวบรวมความกล้า หล่อนต้องทำเพื่อเก็บคะแนน!

“ซี๊ด...เผ็ดจัง” พูดทั้งน้ำตา เวนิตาแอบหัวเราะเบาๆ เธอไม่อยากจะเชื่อว่า เด็กสาวคนนี้จะรักพี่บุญธรรมของเธอมาก ถึงจะรู้เรื่องที่อีกฝ่ายไม่ชอบตนแล้ว เธอก็ยังคงพยายามมองไปในแง่บวกอยู่

“ฉันยอมกินมันตามที่เธอต้องการแล้วนะ ทีนี้ก็เชื่อได้แล้วว่าฉันไม่รู้เรื่องแพ้พริก” แดเนียลที่ยังมีอาการเผ็ดร้องอยู่เล็กน้อย หันมาทวงสัญญาทันที

“อืม...เชื่อก็ได้ เป็นไงคะน้องอิงแซ่บไหม เล่นซะเกลี้ยงเลย” อิงอรยังคงฝืนยิ้มน่ารักๆ ทั้งที่เผ็ดจนแสบปากไปหมด เพื่อจะได้ผู้ชายแสนดี รวยทรัพย์สินเงินทอง อย่างแดเนียลมาเป็นสามี เด็กสาวคนนี้ทำได้ทุกอย่าง

ทางด้านสาวแสบนั้นแอบหมั่นไส้ในความเสแสร้งแกล้งทำของอิงอร จึงคิดอะไรสนุกๆบางอย่างออก

“มานี้ซิแดน” เรียกคนที่กำลังดับอาการเผ็ดร้อนด้วยการดื่มนมเข้ามาใกล้ๆ แดเนียลยอมเดินเข้าไปหาผู้ป่วยบนเตียง หล่อนเริ่มแผลงฤทธิ์อีกครา

หญิงสาวดึงดวงหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ๆ จากนั้นจึงจูบไปที่เรียวปากหยักสวยของแดเนียล เธอค่อยๆไร้ริมฝีปากจูบตามคราบนม ภาพนั้นทำเอานายบุญถึงกับต้องปิดตาทันที เพราะทนความหวานระดับสิบตรงหน้าไม่ไหว

ทางแดเนียลนั้นในคราแรกเขาค่อนค้างตกใจกับการกระทำนี้ แต่ว่าก็อดรู้สึกเพลิดเพลินจนไม่อยากให้เธอละริมฝีปากออก ราวกับโดนมนต์แม่มดสะกด สาวน้อยอิงอรนั้นตกใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะกำมือเขาหากันเพื่อระงับอารมณ์ เธออยากจะกรีดร้องให้ลั่นห้อง เวนิตาร้ายกาจกว่าที่เห็นเป็นอย่างมาก

“นมนี่หวานจัง” เธอกระตุกยิ้มหวานๆเป็นการเยาะเย้ยแม่น้องสาวบุญธรรมคืน เพื่อบอกเป็นนัยน์ว่า

‘เธอเคยจูบปากพี่แดนไหมล่ะ’ ทำเอาอิงอรแทบจะแอ๊บแตกในทันที

“ทำอะไรของเธอ” พอตั้งสติได้ก็โวยวายขึ้นมา เพื่อเป็นการวางฟอร์ม

“เช็ดปากให้ไง” สาวเจ้าทำหน้าเหวี่ยงๆตามสไตล์ เพราะถูกพ่อหนุ่มเย็นชาวีนใส่

“งั้นกลับแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะเรียกเดือนให้มาเฝ้า” แดเนียลกลัวเสียฟอร์ม จึงหาเรื่องกลับบ้าน

“อืม...ฝันดีนะ อย่าลืมฝันถึงริมฝีปากฉันล่ะ” เวนิตากวนประสาทคู่หมั้นได้อย่างน่ารักตามเคย

“ตลกมากเหรอ” แดเนียลรู้สึกเสียเซลฟ์ อยากจะออกจากห้องนี้ไปไวๆ เกรงว่าถ้าหากอยู่นานกว่านี้ คู่หมั้นสาวจะทำให้ตนอับอาย ต่อหน้าน้องบุญธรรมและคนใช้ แต่ว่าตอนนี้มีคนๆหนึ่งโมโหเธอจนอยากจะบุกเข้าไปตบ

ทว่าเด็กสาวแอบร้าย ยังไม่สามารถทำได้ เธอได้แต่รอโอกาส

‘ถ้าหากวันไหนที่พี่แดนไม่อยู่ ฉันจะท้าตบกับแกตัวต่อตัวเลยคอยดู!’