บทที่ 45 รักไม่ควรเป็นเชือกผูกข้อเท้า

“พี่ไม่ได้อยากให้ไป”

ประโยคแรกของธามทำฉันนิ่งไปทันที

เมื่อคืนคนเดียวกันเพิ่งบอก “งั้นไป” ง่าย ๆ จนฉันกลับบ้านพร้อมความหงุดหงิด

แต่วันนี้ เขากลับเรียกฉันมาคุยที่โต๊ะในสวน แล้วพูดสิ่งที่ฉันอยากได้ยินออกมาตรง ๆ

ฉันมองหน้าเขา

“แล้วทำไมเมื่อคืนไม่พูด”

“เพราะพี่กลัวว่าถ้าพูด พริมจะเอามันไปเป็นเหตุผลให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ