บทที่ 78 อย่าหายไปได้ไหม

เย็นวันนั้น ลูกหว้าขับรถกลับมาถึงบ้านในเวลาพลบค่ำ บ้านเงียบสงัดกว่าทุกวัน... เงียบจนเสียงเครื่องยนต์ที่ดับลงดูดังก้องผิดปกติ เธอนั่งนิ่งค้างอยู่ในรถหลายวินาที สองมือยังกำพวงมาลัยแน่นจนเกร็ง สายตาจับจ้องไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเบาะข้างๆ

ไม่มีสายเข้า... ไม่มีข้อความ...

ลูกหว้าคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ