บทที่ 83 ลูกสาวที่เป็นเด็กเล็กของแม่เสมอไป

คุณนายสมรคลี่ยิ้มบาง ยกมือขึ้นลูบเรือนผมของลูกสาวเบาๆ

“พอพูดถึงเรื่องตอนนั้นแล้ว... แม่ก็อดคิดถึงตาเจไม่ได้”

ลูกหว้าชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อจู่ๆ แม่ก็เอ่ยถึงคนบ้านข้างๆ

“เจไดทำไมเหรอคะ...”

“ก็ช่วงนั้นหนูกำลังเศร้าซึม ส่วนตาเจเพิ่งจะอายุแค่เก้าขวบ... เป็นไอ้เด็กผู้ชายตัวกะเปี๊ยกที่ชอบปีนรั้วเข้ามาแกล้งหน...