บทที่ 6 รางวัลขอเป็นจูบคนละที
แน่นอนว่าต้องน่ากลัวอยู่แล้ว ในเมื่อชะเอมในสายตาทุกคนก็คือเนื้อชิ้นหนึ่ง...เนื้ออันนุ่มนิ่ม ที่พวกเขาฟูมฟักมาหนึ่งเดือนเต็ม ไอ้การลงเขี้ยวเพื่อเป็นเจ้าของน่ะยังไม่ได้ทำ ทว่าการจองด้วยสายตาและการกระทำเล็กๆ น้อยๆ นั้น เรียกได้ว่าทำกันจนเอียน ทว่าเจ้าหล่อนไม่เข้าใจ และมองว่ามันเป็นการล้อเล่นในหมู่เพื่อนเท่านั้น
นทีหรี่ตา เห็นทีต้องกระตุ้นสักหน่อยแล้ว...
วันต่อมา...
"น่าอิจฉาฉิบหาย พี่เลี้ยงพวกมึงโคตรน่ารักเลยอ่ะ ซี้ด มองแค่นี้ยังได้กลิ่นหอมยันปอด น่ากินฉิบหาย"
ซูจินขู่ฟ่อทันที "น่ากินก็ของพวกผม"
“ใช่ๆ ของพวกนี้มันขึ้นอยู่กับโชค พอดีพวกผมมีเยอะเลยได้พี่สาวมาดูแล” พายัพว่าต่อโดยมีเจนภพกับเตชินคอยพยักหน้าส่งเสริม
“อืม ถ้าพูดถึงเรื่องโชคดี พวกเรายังไม่เท่าไอ้ตะวันนะ หมอนั่นน่ะ...” เมษาว่าพลางส่งสายตาอย่างมีเลศนัยไปยังตะวัน
“อืม กูเป็นที่รักของพี่เขา พวกมึงอ่ะ อย่าพยายามเสียให้ยาก” ตะวันไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น ในเมื่อเขาคือคนที่ชะเอมโอ๋จนแทบยกขึ้นหิ้งอยู่แล้ว
“พวกมึงหยุดขิงใส่กันสักที ดูโน้นซะ พี่สาวของพวกมึงแทบจะสิงไอ้พนัสอยู่แล้ว” นทีดับฝันรุ่นน้องทันที มือชี้ไปอีกฝั่ง
ส่วนชะเอมนั้น ไม่ได้มีความคิดอื่นใดกับหนุ่มเนิร์ดคนนี้ เพียงแต่ท่าทางหมอนี่มอบความรู้สึกปลอดภัยให้ เลยอยากอยู่ใกล้ ขยับก้นเข้าไปนั่งข้างๆ ตากวาดมองรอบด้านอย่างเซ็งๆ
เพราะการแข่งขันรอบนี้ ใช้สนามกีฬาของมหาลัยอันเป็นสถานที่ค่อนข้างคุ้นเคย เธอจึงไม่มีความตื่นเต้นใดๆ นอกจากความเซ็งที่วันนี้มีลางสังหรณ์ตั้งแต่เช้าว่าจะต้องถูกใช้งานอย่างหนัก
แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เธอถูกใช้งานมาตั้งแต่เช้าแล้ว เพิ่งจะได้นั่งพักเอาแรง ก็ต้องมาระแวงเจ้าลูกหมาพวกนั้นอีก พอดีเห็นพนัสนั่งขรึมอยู่ม้านั่ง เลยเอาตัวเข้ามาอยู่ในวงโคจรของเขา ซึมซับเอาความเงียบเช่นนี้อยู่หลายนาทีจนเริ่มเบื่อ
“หิวมั้ย” คำถามแรกของวันเลยกระมังที่พนัสเอ่ยกับเธอ ทำชะเอมแอบน้ำตาไหล ถ้าเป็นสาวน้อยคนอื่นพวกหล่อนอาจวิ่งหนีไปแล้ว ทว่าเธอต้องการความคุ้มครองถึงกัดฟันอยู่ต่อ และแล้วฟ้าก็เห็นใจ ประทานเสียงให้พ่อหนุ่มคนนี้สักที
“ไม่หิว แล้วนายล่ะ”
พนัสกวาดมองร่างเล็กบางของเธอ เหมือนชะเอมจะเห็นร่องรอยความไม่ชอบใจอยู่ในนั้นด้วย
ทำไมล่ะ จู่ๆ หมอนี่มาไม่พอใจอะไรเธอ!
ขณะที่หญิงสาวกำลังทำหน้างงๆ อยู่นั้น เขาก็หยิบขนมปังมาให้เธอชิ้นหนึ่งแล้วบอก “กินอะไรบ้าง...เธอน่ะ...ผอมเกินไป” ตัวเล็กอย่างนี้คงไม่พอยัดซอกฟันไอ้พวกนั้นด้วยซ้ำ
แน่นอนว่าคำหลังๆ เป็นการพูดคนเดียวในใจ ถึงเขาจะเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดจา แต่ก็มีตาที่ดี มองเห็นได้ถึงความคิดคนอื่นในทีม
อีกไม่นานชะเอมน่าจะถูกพวกมันเฉือนเนื้อแล้วนำมาแบ่งกันกิน
“อืม ขอบใจนะ นายใจดีจัง” หญิงสาวผู้ไม่รู้ทันความคิดของอีกฝ่ายแย้มยิ้ม จนพวงแก้มย้วยๆ กลมมิด แทบปิดดวงตากลมโตไป ทำเอามือพนัสแข็งทื่อ ตาคมเบิกกว้างเล็กน้อย
“อะ อืม ไม่เป็นไร กินเถอะ” หดมือกลับมา แล้วถูนิ้วชี้กับนิ้วโป้งเบาๆ
แม่ง ยัยนี่น่ารักเป็นบ้าเลย...ไม่แปลกที่เจ้าพวกนั้นจะมองจนน้ำลายไหล ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีผลกับเขาหรอกนะ ถึงเจ้าหล่อนจะน่ารักแต่ก็ไม่เท่าตัวอักษรในหนังสือเขาหรอก เพราะงั้นอย่ามาอ่อยเสียให้ยาก!
ชะเอมเห็นเขากลับไปมีท่าทางเงียบขรึมเหมือนเดิมแล้วก็ยิ้ม นอกจากเทียนที่มีแฟนอยู่แล้ว ก็มีพนัสนี่แหละที่พอจะเป็นเซฟโซนให้เธอได้ แล้วการเอาตัวมาอยู่ใกล้ๆ เขา ก็พิสูจน์ได้เป็นอย่างดีว่าเธอคิดไม่ผิด
หมอนี่น่ะ ดีจริงๆ
กัดขนมปังในมืออย่างอารมณ์ดี จู่ๆ ก็มีเงาดำผงาดเหนือศีรษะ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นสมาชิกชมรมยืนล้อมเธออยู่ จึงเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม ‘มีอะไร’ ออกไป
นทีเป็นกัปตันของทีมยิ้มออกมา แทรกตัวเข้าไปนั่งตรงกลางระหว่างเธอกับพนัสแล้วกล่าว
“พวกเรามีเรื่องมาปรึกษาน่ะ” เห็นเธอยังเลิกคิ้วงงๆ อยู่ก็พูดต่อ “ตามธรรมเนียมปฏิบัติ ถ้าพวกเราชนะพี่เลี้ยงจะต้องมีรางวัลให้เล็กๆ น้อยๆ ด้วย”
ธรรมเนียมปฏิบัติชาติไหนกัน! รอบก่อนก็ยังไม่เห็นจะมีธรรมเนียมอะไรแบบนี้เลย แล้วไหงอยู่ๆ ถึงผุดขึ้นมาได้
แต่ก็นั่นแหละ เธอเพิ่งเข้ามาเป็นพี่เลี้ยงได้แค่เดือนเดียวเอง จะไม่รู้ก็คงไม่แปลก เพราะงั้นตามน้ำไปก็แล้วกัน
ขยับตัวออกห่างอีกนิดแล้วว่า “ละ แล้วพวกพี่อยากได้อะไรอ่ะ”
นทีทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะคลี่ยิ้มที่คิดว่าดูดีที่สุดออกมา “ตามจริงต้องถามความสมัครใจของพี่เลี้ยงน่ะนะ แต่เห็นว่านี่เป็นรางวัลครั้งแรกของพวกเรา เพราะงั้นจะถือโอกาสให้สมาชิกในทีมโหวตแล้วกันว่าอยากได้อะไร”
“อ้อ แล้วอยากได้อะไรกันอ่ะ”
เจ้าพวกนี้ทำท่าเหมือนกำลังคิดหนัก สุดท้ายคนที่หางโผล่ออกมาก่อนเพื่อนก็คือตะวัน เขากล่าว
“...ขอจูบ”
“แบบฝรั่งเศส” เมษาต่อ
“Deep Kiss” เจนภพขอแบบดูดดื่ม
“Tongue kiss” เตชินอยากแลกลิ้นกับพี่สาว
“Sexual kiss” อันนี้ซูจินออกแนว 20+
คนที่เหลือ “เอาตามนี้แหละ ตกลงมั้ย”
ชะเอมอ้าปากค้าง แบบนี้ก็ได้เหรอ?
